«Θα φθάσω έως την Ευρωπαϊκή Ένωση»

Μάνας Οδύσσεια. Γέννησε ένα αγοράκι με ειδικές ανάγκες και επί πέντε χρόνια
ταλαιπωρείται από υπηρεσία σε υπηρεσία να βρει ένα κατάλληλο κέντρο για να
προσφέρει θεραπεία και εκπαίδευση στο παιδί της. Καθημερινά, ανακάλυπτε τις
απαράδεκτες συνθήκες που επικρατούν σε αρκετά δημόσια και ιδιωτικά κέντρα
εκπαίδευσης για παιδιά με ειδικές ανάγκες

Προσπαθεί να ξεμπερδέψει τα δεκάδες έγγραφα που έχει στα χέρια της και
μαρτυρούν τις δεκάδες αιτήσεις τις οποίες έχει κάνει σε αρμοδίους και τις
ισάριθμες απαντήσεις-υποσχέσεις που έμειναν ανεκπλήρωτες. «Κάθε φορά που
ξαναθυμάμαι όσα έχω περάσει, αγανακτώ», λέει. Βουρκώνει. «Όλα αυτά τα χρόνια
έχω κουραστεί να πηγαίνω από αρμόδιο σε αρμόδιο. Πολλές φορές έφθασα σε
απόγνωση. Δεν άντεχα άλλο…».

Το προηγούμενο καλοκαίρι έμαθε για έναν νόμο του υπουργείου Παιδείας που
αφορούσε την εκπαίδευση των παιδιών με ειδικές ανάγκες. «Διαπίστωσα ότι
υπεύθυνο για την εκπαίδευση παιδιών 6 ετών και άνω ήταν το υπουργείο
Παιδείας». Νόμιζε πως είχε ένα πολύ ισχυρό χαρτί στα χέρια της, το οποίο θα τη
βοηθούσε στην εκπαίδευση του παιδιού της. Αντ’ αυτού, εισέπραξε αδιαφορία και
μπλέχτηκε στα γρανάζια της γραφειοκρατίας. «Έμαθα ότι αρμόδιο για το παιδί μου
ήταν το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του υπουργείου και πως μπορούσε να γίνει δεκτό
στο Νηπιαγωγείο του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών».

Από εκεί και πέρα άρχιζε πάλι ένας «γολγοθάς». «Πάω στο ΚΕΑΤ και ζητώ να
δεχθούν τον γιο μου. Μου απάντησαν ότι δεν γίνεται. Ζητάω απάντηση εγγράφως
τόσο από το Νηπιαγωγείο όσο και από το προνήπιο. Ήταν αρνητικές».

Γνωμάτευση. Στο μεταξύ είχε πάρει γνωμάτευση από το Ιατροπαιδαγωγικό
Κέντρο Αθήνας που έλεγε ότι το παιδί της θα έπρεπε να φοιτήσει σε ειδικό
Νηπιαγωγείο. «Έστειλα γράμματα στη Βουλή, στο γραφείο του Πρωθυπουργού, στο
υπουργείο Παιδείας περιγράφοντας τα προβλήματά μου. Τα γραφεία της Βουλής και
του Πρωθυπουργού μού κοινοποίησαν ότι έχει ενημερωθεί το υπουργείο Παιδείας.
Πράγματι, τον Αύγουστο μου εστάλη απάντηση. Έλεγε ότι προγραμματίζεται η
εξεύρεση χώρου για την κατασκευή πολυδύναμου κέντρου ειδικής αγωγής και
πρότεινε ο γιος μου να φοιτήσει στο ειδικό Νηπιαγωγείο του ΚΕΑΤ και να
ενισχυθεί το κέντρο γι’ αυτόν τον σκοπό με ειδική νηπιαγωγό και βοηθό».

Με την επίσημη απάντηση στο χέρι πήγε στο ΚΕΑΤ τον Οκτώβριο, αλλά μάταια. «Ο
διευθυντής αρνήθηκε τη φοίτηση, με τη δικαιολογία ότι το κέντρο δεν έχει την
υποδομή. Αργότερα, βέβαια, έμαθα ότι ζήτησε την πρόσληψη εργοθεραπευτή και
φυσιοθεραπευτή από τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά το θέμα κόλλησε
εκεί.

Από τότε, για ένα διάστημα έμεινα στάσιμη. Δεν είχα άλλες αντοχές. Θέλω να
κάνω και άλλες ενέργειες, αλλά δεν μπορώ. Πρέπει να πηγαίνω το παιδί για
θεραπεία, να το φροντίζω στο σπίτι». «Ήδη, πάντως, έχω επαφές και με τον
Συνήγορο του Πολίτη. Δεν πρόκειται να το αφήσω έτσι. Θα φθάσω έως την
Ευρωπαϊκή Ένωση για το καλό όχι μόνο του δικού μου παιδιού, αλλά και των άλλων».