Δρόμοι

Η Γιασμίν…

… πήγε πρόσφυγας στην Αγγλία το 1972 για να γλιτώσει από τους διωγμούς του
δικτάτορα Ίντι Αμίν στην Ουγκάντα – είναι η συγγραφέας Γιασμίν Αλιμπάι –
Μπράουν. Θυμάται που πήγε την εννιάχρονη κόρη της να δει τον «Έμπορο της
Βενετίας» την ώρα που οι φιλενάδες της στριμώχνονταν για να δουν τον «Χάρι
Πότερ». Γιατί; Επειδή η Γιασμίν ήθελε να καταλάβει η κόρη της τις ρίζες του
αντισημιτισμού που φουντώνει πάλι στον κόσμο – ας όψεται ο Σαρόν. Με άρθρο της
στην εφημερίδα «Ιντιπέντεντ», η Γιασμίν καταδικάζει το ρατσιστικό μίσος που
στρέφεται κατά των Εβραίων, καταδικάζει και τις βομβιστικές επιθέσεις που
έχουν για θύματά τους αμάχους και παιδιά.

Το Ισραήλ…

… όμως – αυτό το ξέρει καλά η Γιασμίν – δεν έχει κανένα δικαίωμα να κάνει
αυτά που κάνει, να χρησιμοποιεί τόσο τρομερά όπλα εναντίον ενός πληθυσμού που
είναι κυρίως άοπλος και να δικαιολογεί όλον αυτό τον τρόμο με βιβλικά
επιχειρήματα. Τι πρέπει να κάνει κανείς μπροστά σε τόσα δάκρυα και τόσους
θανάτους; Να κλείσει τα μάτια; Όσο πιο πολλοί είναι εκείνοι που δεν θέλουν να
τα κλείσουν, τόσο πιο πολλά μπορούν να πουν και να κάνουν. Όμως, το χρήμα
μετράει περισσότερο από τα λόγια. Γι’ αυτό η Γιασμίν καλεί όλους τους
συγγραφείς και τους καλλιτέχνες και τους διανοουμένους να διακόψουν κάθε σχέση
με το κράτος του Ισραήλ, σε μια κίνηση που δεν στρέφεται εναντίον του εβραϊκού
λαού, αλλά εναντίον της ισραηλινής κυβέρνησης. Κάποιοι μάλιστα έχουν ήδη
αρχίσει να μποϊκοτάρουν την ισραηλινή κυβέρνηση: οι Βρετανοί καθηγητές Στίβεν
και Χίλαρι Ρόουζ μάζεψαν υπογραφές από 300 επιστήμονες σε όλη την Ευρώπη,
μεταξύ των οποίων και από πολλούς Εβραίους πανεπιστημιακούς.

Στη Γαλλία…

… περίπου 300 διακεκριμένοι επιστήμονες και πανεπιστημιακοί – πολλοί από
αυτούς Εβραίοι – παροτρύνουν την Ευρωπαϊκή Ένωση να διακόψει κάθε επιστημονική
συνεργασία με το Ισραήλ για όσο ακόμη η κυβέρνηση του Σαρόν θα εξακολουθεί να
κατέχει τα παλαιστινιακά εδάφη. Ανάμεσά τους διακρίνουμε τα ονόματα της
δικηγόρου Ζιζέλ Χαλιμί, του φυσικού Ρόνι Μπράουμαν και του πανεπιστημιακού
Πιερ Βιντάλ-Νακέ.

Η Γιασμίν…

… θυμάται τι της είχε πει μια Εβραία φίλη της από τη Νότια Αφρική: «Το
χρωστάω στον πατέρα μου που πολέμησε κατά του απαρτχάιντ και στον παππού μου
που έχασε τη ζωή του στη Γερμανία, να μην αφήσω τον λαό μου να υποκύψει στον
φασισμό. Πολλοί από εμάς έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε πως το Ισραήλ δεν είναι
πια ο παράδεισος που είχαμε κάποτε ονειρευτεί, αλλά ένα βάρος που πρέπει να
σηκώνουμε παντού. Δεν θα τους αφήσουμε να τα κάνουν αυτά εξ ονόματός μας».