Διαστάσεις Η επιστροφή του «Γκάμπο»

Το σημαντικότερο πράγμα που συνέβη φέτος στο Μοντερέι του Μεξικού δεν ήταν
η σύνοδος για την ανάπτυξη. Αλλά η πρώτη δημόσια εμφάνιση του Γκαμπριέλ
Γκαρσία Μάρκες από τότε που ξεκίνησαν οι περιπέτειες της υγείας του.

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες: έχει γράψει κάπου χίλιες σελίδες, που θα εκδοθούν με τον τίτλο «Να ζω για να αφηγούμαι»

Εμφανίστηκε στο ίδιο ξενοδοχείο όπου μία εβδομάδα νωρίτερα είχε μείνει ο
πρόεδρος Μπους. Ήταν ντυμένος στα λευκά, ακόμη και το ρολόι και η ζώνη του
ήταν άσπρα. Η ασθένεια (καρκίνος των λεμφαδένων) τον έχει χωρίς αμφιβολία
καταβάλει, έχει αδυνατίσει και δείχνει γερασμένος, αλλά τα κέφια του είναι
υψηλά, ιδιαίτερα όταν περιβάλλεται από φίλους. Πότε πότε, αφαιρείται και
μοιάζει να κλείνεται στον εαυτό του, αλλά αμέσως συνέρχεται, ξαναμπαίνει στη
συζήτηση, δεν θέλει να χάσει τίποτα. Είναι ο «Γκάμπο» που ξέραμε πάντα, γράφει
ο πρώην διευθυντής της Ελ Παϊς Χοακίν Εστεφανία, ο άνθρωπος που
μετατρέπει κάθε εμφάνισή του σε μεγάλο γεγονός. Μόνο που έχει περιορίσει
δραστικά την κοινωνική ζωή και έχει μειώσει τα ταξίδια. «Επιτέλους», λέει
αυτοσαρκαζόμενος, «έγινα συγγραφέας». Πηγαίνει μόνο στο Λος Άντζελες για τις
ιατρικές του εξετάσεις και καμιά φορά στην πατρίδα του, την Κολομβία. Την
Ισπανία την έχει κόψει από τότε που η κυβέρνηση Αθνάρ επέβαλε στους
Κολομβιανούς να είναι εφοδιασμένοι με βίζα.

Εκείνη την ημέρα, ο Γκάμπο ήταν οικοδεσπότης. Υποδεχόταν περί τους 30
Λατινοαμερικανούς δημοσιογράφους, μερικοί από τους οποίους είχαν βραβευθεί από
το Ίδρυμα για τη Νέα Λατινοαμερικανική Δημοσιογραφία, το οποίο διευθύνει.
Γιατί παρά τα όσα διακηρύσσει, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες είναι πάνω απ’όλα
δημοσιογράφος. Και τα περισσότερα απ’ όσα είπε στο Μοντερέι, τη δημοσιογραφία
αφορούσαν. Όπως ότι «η ηθική δεν είναι πρόβλημα της δημοσιογραφίας, αλλά
εργαλείο δουλειάς». Ή ότι «η δημοσιογραφία είναι ένα ακόρεστο πάθος που μπορεί
να εξημερωθεί και να εξανθρωπιστεί μόνο μέσα από την αντιπαράθεσή του με την
πραγματικότητα». Ή ακόμη ότι «ο ύπατος λόγος ύπαρξης της δημοσιογραφίας είναι
η ανακάλυψη της εσωτερικής λογικής των γεγονότων».

Όσο μεγαλώνει ο συγγραφέας, τόσο πιο γλυκός και τρυφερός γίνεται. Κι ας
δέχεται συνεχώς κτυπήματα της μοίρας: ο ίδιος αρρωσταίνει, ο αδελφός του ο
Ελίχιο πεθαίνει, η φίλη του Κονσουέλο Αραούχο απάγεται και δολοφονείται από
τους αντάρτες της Κολομβίας. Όσο μεγαλώνει, τόσο πιο πολλά αιτήματα δέχεται
για να παραστεί σε εκδηλώσεις, να δώσει συνεντεύξεις, να γράψει, να μιλήσει.
Όλα τα αιτήματα περνούν από τη γυναίκα του και φύλακα-άγγελό του, τη
Μερσέντες. Το ίδιο έγινε και με το τηλεγράφημα του Ρομπέρτο Μπενίνι, που
ζητούσε να γυρίσει σε ταινία τα «Εκατό χρόνια μοναξιάς»: το πιθανότερο είναι
να λάβει αρνητική απάντηση.

Ύστερα απ’ όλες τις συζητήσεις στο Μοντερέι, γράφει ο Εστεφανία, δύο πράγματα
μένουν. Πρώτον, ο Γκάμπο θα είναι για πολλά χρόνια ακόμα μαζί μας. Δεύτερον,
το αληθινό του επάγγελμα, η μεγάλη του αγάπη είναι πάντα η δημοσιογραφία.