Πρόσωπα Πέρα από την απελπισία

Παλαιστίνιος, Ισραηλινός και Χριστιανός, ο ιερέας Ελίας Σακούρ διδάσκει τον
αμοιβαίο σεβασμό στους «αδελφούς εξ αίματος», τους Εβραίους και τους Άραβες.

Ελίας Σακούρ. «Είδα τανκς να περνούν πάνω από ανθρώπινα σώματα»

Ο Ελίας Σακούρ λέει αλήθειες απλές, προφανείς, αλλά αμφισβητούμενες σε τούτους
τους παράξενους καιρούς: πως η ειρήνη δεν είναι τίποτε αν δεν είναι βασισμένη
στη δικαιοσύνη· ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι πριν από Εβραίοι, Χριστιανοί ή
Μουσουλμάνοι· και, όταν ζουν στην κόλαση, δεν μπορεί να ζητούμε να είναι
άγγελοι. Εφημέριος από το 1965 του χωριού Ιμπιλίν, κοντά στη Ναζαρέτ, έχει
ιδρύσει εκεί ένα σχολείο ανοικτό για τα παιδιά των Χριστιανών, των
Μουσουλμάνων, των Εβραίων και των Δρούζων. Το 1982 εξέδωσε το πρώτο βιβλίο
του, με τίτλο «Αδελφοί εξ αίματος», για τους Άραβες και τους Εβραίους.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το τελευταίο με τίτλο «Έχω πίστη σ’ εμάς» και
υπότιτλο «Πέρα από την απελπισία». Αλλά, σήμερα, ο 63χρονος πατήρ Ελίας
(Αμπούνα Ελίας τον αποκαλούν με σεβασμό οι Παλαιστίνιοι) βλέπει το μίσος να
νικάει σ’ αυτή την τριπλά ιερή γη.

Γραικοκαθολικός (Μελχίτης) ιερέας, ο Ελίας Σακούρ είναι Ισραηλινός αλλά όχι
Εβραίος, Άραβας αλλά όχι Μουσουλμάνος, Καθολικός αλλά όχι Λατίνος, Χριστιανός
της Ανατολής αλλά όχι Ορθόδοξος. Ξέρει δηλαδή καλά τι σημαίνει να ανήκεις σε
μειονότητα και έχει κάνει σκοπό του να οικοδομήσει μια γέφυρα ανάμεσα στην
Ανατολή και τη Δύση, ανάμεσα στους Εβραίους και τους Άραβες, ανάμεσα στις
θρησκείες. Ξέρει όμως εξίσου καλά και ότι η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση
«ουδέποτε ήταν φυλετική ούτε θρησκευτική, μόνον εδαφική». Γεννήθηκε το 1939
στο Μπαρ-Αμ, ένα χωριό της Γαλιλαίας που καταστράφηκε την παραμονή των
Χριστουγέννων του 1951, μαζί με άλλα 450, από τον ισραηλινό στρατό. Πρόσφυγας
στον τόπο του, έγινε άνθρωπος της ειρήνης σε μια χώρα σε πόλεμο, υπακούοντας
στην προτροπή του πατέρα του, «να μη χρησιμοποιήσετε ποτέ τη βία που
χρησιμοποιήθηκε εναντίον σας». Ταξιδεύει πολύ και έχει τιμηθεί με πολλά διεθνή
βραβεία για την ειρήνη. «Σταματήστε να μιλάτε για ειρήνη», λέει όμως σήμερα.
«Χωρίς δικαιοσύνη, είναι μόνο λόγια. Η ειρήνη του λύκου και του προβάτου είναι
η αποδοχή του προβάτου να κατασπαραχθεί. Η ειρήνη πρέπει να είναι αποτέλεσμα
αμοιβαίου σεβασμού και μοιράσματος».

Η δεύτερη Ιντιφάντα τον γέμισε απαισιοδοξία. «Δεν είμαι πια ο ίδιος», λέει στη
γαλλική «Λε Φιγκαρό». «Έχω τραυματιστεί στα βάθη της καρδιάς μου. Είδα τανκς
να περνούν πάνω από ανθρώπινα σώματα, θωρακισμένα να συνθλίβουν ασθενοφόρα.
Είδα στρατιώτες να κοιτούν γελώντας έναν άνθρωπο να αδειάζει από το αίμα του,
είδα λεωφορεία να εκρήγνυνται και πτώματα Εβραίων να τινάζονται στον αέρα».
Παρ’ όλα αυτά θα συνεχίσει· γιατί «πρέπει να επιμείνουμε, για να σωθούμε».