ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Θέα από την Πάρνηθα

Το νέφος αυτές τις μέρες θόλωνε τον ορίζοντα και έδενε με το γκρίζο της
τσιμεντένιας θάλασσας, από κάτω. Στην Πάρνηθα τα άρρωστα έλατα, φαγωμένα από
ένα παράξενο παράσιτο σαν φύκι, αφομοιώνονταν κι αυτά στο φουτουριστικό τοπίο
παρακμής. Δεν έβλεπες εκείνη τη γνωστή, τη βασανιστική αντίθεση. Τον γαλάζιο
θριαμβευτικό ουρανό, να λάμπει πάνω από τη μίζερη, οικοδο-μημένη
απερα-ντοσύνη. Ίσα που ξεχώριζαν τα βουνά. Τα Τουρκοβούνια φαγωμένα, η Πεντέλη
ομοίως, σα να διακρίνεις τους σωρούς από νεροχύτες που κατασκευάστηκαν από το
μάρμαρό της, να ασπρίζουν στην πλαγιά. Προς τη βόρεια πλευρά όμως, πυκνό
δάσος. Αυτό φαινόταν καλά. Σκούρο πράσινο, να ήταν η συννεφιά που το έδειχνε
έτσι; Ο Μέλας Δρυμός στο Λεκανοπέδιο. Πού βρέθηκε; Να ‘ναι παιχνίδι των
χρωμάτων; Κοιτάζουμε τον χάρτη. Διευκρίνιση. Είναι το Τατόι. Δεν ήταν στην
Αθήνα, εκείνη έφτασε σ’ αυτό. Το πλησιάζει ακράτητη, απλώνεται προς βορρά,
αφού στα νότια τη σταματά η θάλασσα. Βίλες, δρόμοι, πόλεις, Πολιτείες κ.λπ…
Δεν χωρά τις προσδοκίες μας ο στενός αυτός νομός. Αλλά το ρευστό νομικό
καθεστώς προφύλαξε το δάσος όλα αυτά τα χρόνια. Ζητά τα δισ. ο τέως, αρνείται
η κυβέρνηση, βγαίνουν οι αποφάσεις, περνά ο καιρός, φυτρώνουν τα νεαρά
δεντράκια στα πόδια των γερασμένων. Σε κάτι χρησιμεύει και το να χρονίζουν οι
υποθέσεις στα δικαστήρια, τελικά. Φτάνει να μη βγουν κάποτε οι οριστικές
αποφάσεις και ξεκινήσει καμιά αξιοποίηση, κανάς τεμαχισμός, τίποτα
ποσοστώσεις. Πώς θα μπορούσε η αρτιότητα αυτού του δάσους να γίνει λαϊκό
αίτημα; Δύσκολο. Τη λέξη «αρτιότητα» εμείς τη λέμε μόνο για οικόπεδα που
μπορούν να κτιστούν.