«Για όλα φταίει ο Γιάσερ Αραφάτ»

Τότε ήταν αλλιώς… Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ πιστεύει ότι οι διαπραγματεύσεις στο Καμπ Ντέιβιντ απέτυχαν λόγω του Αραφάτ. Και ότι ελπίδα για διέξοδο από τη σημερινή κρίση μπορεί μόνον ο Αραφάτ να δώσει, εμπράκτως

«Κάναμε εμείς ό,τι μπορούσαμε. Δεν είναι πλέον στο χέρι του Ισραήλ να κάνει
οτιδήποτε άλλο. Έτσι όπως είναι τα πράγματα, μόνο να χειροτερεύσουν μπορούν.
Εκτός αν κάνει τη σωστή κίνηση ο Αραφάτ. Και σταματήσει την τρομοκρατία»,
δηλώνει στα «ΝΕΑ» ο Έχουντ Μπαράκ μέσα από το συνέδριο που διοργανώνει αυτές
τις μέρες στην Αθήνα το περιοδικό «Economist».

Σαν να έχει τα πάντα υπό έλεγχο. Απόλυτα ψύχραιμος. Το ότι είναι «παλιά
αλεπού» της πολιτικής, φαίνεται στο πρώτο δευτερόλεπτο που τον προσεγγίζει
κανείς. Αμέσως μετά όμως, βλέπει κανείς το χιούμορ και τη ζωντάνια του, καθώς
και πολλά από τα εκρηκτικά και συχνά αντικρουόμενα στοιχεία που συνθέτουν την
προσωπικότητα και καθόρισαν την πολιτική πορεία αυτού του ανδρός, που από
στρατιωτικός έφθασε να γίνει πρωθυπουργός του Ισραήλ.

Επικριτικός για τις επιλογές του Αριέλ Σαρόν είχε εμφανιστεί ο Έχουντ Μπαράκ,
σε συνέντευξή του, πριν από περίπου ενάμιση μήνα, σε γερμανικό περιοδικό. Τα
γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων, με τις ολοένα και εντεινόμενες
παλαιστινιακές επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον ισραηλινών στόχων, και με την
ισραηλινή ανακατάληψη παλαιστινιακών εδαφών, του άλλαξαν καθόλου άποψη; «Όχι.
Ο Σαρόν είναι ο εκλεγμένος πρωθυπουργός του Ισραήλ. Ο λαός τον ψήφισε, άρα ο
λαός τον θέλει, άρα εμένα δεν μου πέφτει να πω οτιδήποτε διαφορετικό για τον
Σαρόν», απαντάει. Στο πρόσωπό του ωστόσο, όποτε μιλάει για τον Σαρόν, είναι
ζωγραφισμένο ένα ειρωνικό χαμόγελο.

Και αμέσως σπεύδει να προσθέσει: «Ό,τι είχα πει τότε, το λέω και το ξαναλέω.
Το τονίζω. Το ότι δηλαδή η ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον των
Παλαιστινίων επιβεβαιώνει μεν τη δύναμη των όπλων που έχει το Ισραήλ, του
στοιχίζει όμως την ηθική υπεροχή του. Το ότι πρέπει πάντα να παραμένουμε εντός
του δικαίου». Αυτός δηλαδή πώς θα χειριζόταν διαφορετικά από τον Σαρόν τα
πράγματα, στη σημερινή συγκυρία; Ένα πονηρό χαμόγελο. Και ύστερα μια απάντηση
που κρύβει πικρία για τον τρόπο που ο ίδιος έχασε την πρωθυπουργία: «Ο Σαρόν,
και όχι εγώ, είναι ο πρωθυπουργός που ο ισραηλινός λαός επέλεξε. Άρα, τι
σημασία έχει;».

Όταν όμως επιμένει κανείς στο ναυάγιο των συνομιλιών του Καμπ Ντέιβιντ,
λέγοντάς του ότι, παρ’ ότι η συγκυρία, εσωτερική και διεθνής, τότε, ήταν
πρωτοφανώς ευνοϊκή για μια ιστορική συμφωνία ειρήνης, εντούτοις η συμφωνία
ματαιώθηκε, κουνάει το κεφάλι του ενοχλημένος. «Δεν ήταν όλα και τόσο ιδανικά,
μη νομίζετε» λέει, σαν να θέλει να παραμερίσει την ερώτηση.

Όταν του επισημαίνεται ότι γι’ αυτήν την εγκατάλειψη της τράπεζας των
συνομιλιών, η οποία οδήγησε σε νέα παλαιστινιακή ιντιφάντα και ακολούθως στη
σημερινή κρίση, κάποιος ευθύνεται, ο Μπαράκ αμέσως ανταποκρίνεται. «Ε, φυσικά
υπάρχουν ευθύνες γι’ αυτήν την αποτυχία. Φυσικά!». Δέχεται και ο ίδιος μέρος
της ευθύνης; Τον πτόησε ο φόβος για το κόστος της ειρήνης; Ο Μπαράκ αρχίζει να
κοκκινίζει. «Όχι!», λέει εμφατικά. Δηλαδή, φταίει για όλα ο Αραφάτ; Ο πρώην
πρωθυπουργός του Ισραήλ ξαναηρεμεί και γίνεται μειλίχιος. «Εσείς, τι λέτε;»,
ρωτάει εν είδει απάντησης, κλείνοντάς μου, ταυτόχρονα, με νόημα, το μάτι. Με
έναν τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για το καταφατικό της απάντησής του…