Η καινούργια σελίδα…

Κώστας Σπυρόπουλος

Γύρισε αποφασιστικά σελίδα ο Κώστας Σπυρόπουλος μετά τον θάνατο της Αλίκης
Βουγιουκλάκη. Σταμάτησε – με κόστος… – από την τηλεοπτική «Λάμψη», είπε
«όχι» σε πλήθος προτάσεις που δεν τον ενδιέφεραν, έκανε το «Δεσμοί αίματος» –
«Blood Brothers» – που ήθελε να κάνει, ήδη, επί Αλίκης, ανέβασε το «Δείπνο
ηλιθίων», αποδεικνύοντας ότι είναι ικανός να κάνει ρόλους πέραν του ωραίου ζεν
πρεμιέ, ανέβασε ένα έργο που είχε ο ίδιος γράψει και τώρα πήγε στο Εθνικό, για
να παίξει ένα ρόλο που δεν είναι του «απόλυτου» πρωταγωνιστή, σ’ ένα ελληνικό
έργο, τους «Ξένους» του Παναγιώτη Μέντη. Δεν ήταν όλες οι επιλογές του οι
καλύτερες. Ήταν, όμως, επιλογές ψυχής. Αυτό θα πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.

…και τα «κοράκια»

Όπως θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε όχι μόνον ότι στάθηκε στην Αλίκη όταν τον
είχε ανάγκη – ως όφειλε – αλλά και ότι «μετά» δεν ενεπλάκη σε δηλώσεις και σε
συνεντεύξεις και σε έριδες ως «απαρηγόρητος χήρος». Ότι δεν έσπευσε να
εξαργυρώσει τα χρόνια μαζί της με ένα βιβλίο που θα του το χρυσοπλήρωναν και
που θα έκανε το «μπαμ» και που είμαι σίγουρος ότι δεν θα το γράψει ποτέ. Ότι
διατήρησε την προσωπική του ζωή, με αξιομνημόνευτη εμμονή, μακριά από το φως
της δημοσιότητας, παρά τα «κοράκια» που τον περιζώνουν. Ότι συνεχίζει να μένει
διακριτικά «απών» από το «κοσμικό» γίγνεσθαι του απόλυτου κενού,
αποδεικνύοντας ότι, αν θέλεις, μπορείς να το κάνεις. Δεν είναι καθόλου λίγα
όλα αυτά. Εγώ, τουλάχιστον, τα εκτιμώ. Διότι ένα ήθος και μια ωριμότητα μού
βγάζουν. Μακάρι να μην κάνω λάθος.