ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η ρωμαϊκή παρακμή της ΤV

«Οι κυριαρχούσες ιδέες δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιδεατή έκφραση των
υλικών σχέσεων που επικρατούν, επομένως οι ιδέες μιας εποχής είναι η
έκφραση των σχέσεων που κάνουν μία τάξη κυρίαρχη. Η κυρίαρχη υλική
δύναμη γεννάει και την κυρίαρχη πνευματική δύναμη».

Κάπως έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε όλο τούτο τον καιρό που δίνουν και παίρνουν
οι συζητήσεις για τον «Big Brother» και το «Bar» και όπου ένας συρφετός
σχετικών και ασχέτων, πουριτανών, ηθικολόγων, αγοραίων συνειδήσεων, λογοκριτών
και ελευθερόστομων συνωθούνται για να αποδείξουν την αγιότητα ή την ελευθερία
των μέσων ενημέρωσης. Το δικαίωμα στην ελεύθερη ηδονοβλεψία ή το δικαίωμα στην
προστασία του πολίτη; Ιδού ένα βολικό ερώτημα το οποίο φενακίζει τις
συνειδήσεις μας. Σιγά τα ωά κύριοι!

Διότι από τον νεαρό εφήμερο πρωταγωνιστή έως το μέσον το οποίο πουλάει
διαφημίσεις και αέρα κοπανιστό εμπίπτουν ακριβώς στη σφαίρα της οικονομικής
και πολιτικής εξουσίας εκείνης της τάξης η οποία υποδουλώνει όλες τις πηγές
της ζωής και ακριβώς αυτή η υποδούλωση βρίσκεται στο κέντρο κάθε μορφής
σκλαβιάς, κάθε κοινωνικής αθλιότητας, διανοητικής κατάπτωσης και πολιτικής
εξάρτησης. Αυτό το σύγχρονο σκλαβοπάζαρο με το οποίο ο κεφαλαιοκράτης των ΜΜΕ
εξαγοράζει όλο τον ελεύθερο και μη χρόνο μιας ντουζίνας παιδιών για να τα
παρουσιάσει στο φιλοθέαμον κοινό, ένας γυάλινος λαβύρινθος όπου ο Μινώταυρος
τρώει έναν έναν τους παίκτες για να βγει νικητής ο τελευταίος/α, μία αρένα
κολοσσιαίων διαστάσεων, δεν είναι τίποτα άλλο παρά λογική και φυσική συνέπεια
ενός συστήματος που εμπορευματοποιεί όλες τις εκφράσεις της ανθρώπινης
δραστηριότητας, ακόμα και τις πιο προσωπικές και πηγαίες. Από το γέλιο μέχρι
το πένθος, και από τη διασκέδαση μέχρι το μοιρολόι, όλα αλέθονται στις
μυλόπετρες του υπέρτατου κέρδους. Η αποχαύνωση του δέκτη και η αλλοτρίωση του
παίκτη – αρκούδας σε τσίρκο δεν είναι παρά μόνο υποπαράγωγα μιας γιγάντιας
μηχανής στην οποία οι άνθρωποι, οι σχέσεις τους, ο χρόνος, η εργασία τους
μπορούν να πουληθούν.

Ο χρόνος των παικτών ανήκει στο ΜΜΕ το οποίο τους νοίκιασε, η ίδια εξουσία
αφαιρεί από τον ελεύθερο χρόνο του θεατή τη δημιουργικότητα και τον εθίζει σε
καταναλωτή, αλλοτριώνει τη δράση του και του προσφέρει με αντίτιμο τα κομμάτια
της πολιτισμικής παρακμής.

Μπορεί λοιπόν να φαγωθεί η μπριζόλα χωρίς να σφαχτεί το μοσχάρι; Μπορεί, με
άλλα λόγια, να έχουμε και «αγορά ανθούσα», και ανταγωνισμό των ΜΜΕ, και
ταυτόχρονα ο πολιτισμός να απέχει από τη ρωμαϊκή παρακμή, να υπάρχει σεβασμός
στους ανθρώπους, τα ΜΜΕ χωρίς να ξεπέφτουν στην ανόητη θρησκευτική
ηθικοπλασία, να ψυχαγωγούν, να ενημερώνουν, να τέρπουν, να ανεβάζουν το
πολιτιστικό επίπεδο; Αμ δε! Δεν γίνεται και η Ιφιγένεια να μη θυσιαστεί και η
Τρωική εκστρατεία να ξεκινήσει. Διότι ο μπιγκμπραδερισμός και οι μπαρόβιες
θεάσεις δεν είναι – ακόμα κι αν απαγορευτούν ή σαπίσουν – ξένα σώματα στο
γερασμένο κεφάλαιο του συστήματος, αλλά οργανικά και λειτουργικά του παιδιά.
Να γιατί λέμε ακριβώς σε όλους τους καλοπροαίρετους αρνητές της αποβλάκωσης
ότι πρέπει να φτάσουν την κριτική τους ώς τις ακραίες της συνέπειες. Και χωρίς
να ξεπέφτουμε στον σχολαστικό ακαδημαϊσμό που αφήνει το παρόν για να μιλήσει
σ’ ένα αδιόρατο μέλλον, αξίζει να συνδέσουμε όλες αυτές τις παραμορφωμένες
εικόνες και τη θλίψη που γεννούν, την οργή που μας γεμίζουν, όλη αυτή τη φρίκη
που πάει να εθίσει τον κόσμο στην παρακολούθηση (ενεργητική και παθητική) και
να ακρωτηριάσει ό,τι ζωντανό ακόμα περπατάει σ’ αυτό τον τόπο – να τα
συνδέσουμε όλα με τη μήτρα που τα γεννάει.

Αλλιώτικα, ο «Μεγάλος Αδελφός» και η «μητέρα αγορά» και όλα τα
συμπαρομαρτούντα θα είναι και κριτές και κρινόμενοι συνάμα. Που σημαίνει ότι
θα έχουν νικήσει και ότι «τέρατα θα περπατούν ανάποδα στα όνειρα και πάνω στα
μάτια σας θα φυτρώνουν δόντια». Αν λοιπόν πρέπει να μιλήσουμε, ας μιλήσουμε
καθαρά και ξάστερα.