ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ενημέρωση…

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα, γράφει:

«Κατά τη γνώμη μου, κάτι δεν πάει καλά στην ενημέρωση των πολιτών. Κάποιοι
έχουν παρεξηγήσει την αποστολή τους. Θεωρούν ως έργο τους την ποδηγέτηση της
κοινής γνώμης και όχι την πληροφόρηση. Άκουσα από δημοσιογράφο να λέει ότι οι
παραγωγοί βάμβακος υποχρεούνται να δώσουν πίσω 4 δραχμές ανά κιλό, που
αντιστοιχούν σε μερικές δεκάδες εκατομμύρια. Από άλλη πηγή πληροφορήθηκα ότι
οι βαμβακοπαραγωγοί είναι περίπου 100.000.

Έστω ότι οι δεκάδες των εκατομμυρίων είναι 30.000.000. Αφού οι αγρότες είναι
100.000, κάθε αγρότης επιστρέφει 3.000 δρχ. Και αυτό βέβαια δεν αποτελεί
είδηση. Έστω ότι τα 30.000.000 τα επιστρέφει ο κάθε αγρότης. Αλλά οι 4 δρχ.
για τιμή περίπου 200 δρχ. ανά κιλό είναι το 2% της τιμής του. Αν το 2% είναι
30.000.000, ο κάθε αγρότης πρέπει να εισπράττει 1,5 δισ. Τότε τα 30.000.000
είναι αστείο ποσό. Ο κ. δημοσιογράφος γνωρίζει, αν αυτός ξέρει απλή
αριθμητική, ότι πολύ λίγοι θα σκεφθούν όπως παραπάνω. Παραμένει η εντύπωση. Η
αναληθής εντύπωση».

Ο Τάσος Γούλας, Dusseldorfer 1, Nienburg, γράφει:

«Ο Πέτερ Σολ-Λατούρ, σημειώνει: “Μας πλησιάζουν, ένας τυμπανοκρούστης και ένας
κλαριντζής, σαν να ήταν μπροστάρηδες σε κηδεία. Και οι δυο τους κουρελιάρηδες.
Οι τυμπανοκρουσίες συνοδεύουν τους κλαψιάρικους ήχους μιας πρωτόγονης
καλαμένιας καραμούζας. Έτσι, το γαμήλιο γλέντι στραγγαλίζεται. Αυτά τα
παραπονιάρικα κλαμπατσίμπαλα, μού φέρνουν στο μυαλό τα αναστενάγματα του
“Kagni”, της παραδοσιακής δίτροχης βοϊδάμαξας των πολεμόχαρων Χετταίων της
Ανατολίας των προϊστορικών χρόνων, που κυλά επάνω σε συμπαγείς ξύλινους
τροχούς, και που κυριαρχούσε τότε, στους χωριατόδρομους, το καλοκαίρι του
1951, όταν πρωτοεπισκέφθηκα την Τουρκία.

Ο Μίκης Θεοδωράκης, που σχολίασε τα τραγούδια της Γιουροβίζιον, δεν πιστεύω να
οραματίζεται βέβαια ελληνική γιουροβιζιονίστικη συμμετοχή, με ήχους
μπασιμπουζούκων μπουζουκοκέφαλων (βλέπε παραπάνω), διότι αυτό θα ήταν πιθανόν
αιτία για έναν πολυετή αποκλεισμό της χώρας μας από τη διοργάνωση, αφού
μάλιστα γνωρίζει και τον σημερινό αποικοδομητικό σκουπιδιαρόντροπο μουσικισμό,
αλλά και πόσο ενοχλητικά ακουστικώς είναι τα περισσότερα “πρωτευουσιάνικης”
παραγωγής μπαγλαμαδοβαρέματα, όταν “δημιουργούνται” από “μουσικούς” και
“στιχουργούς”, που δεν είναι προικισμένοι με την μουσικοστιχουργική του έμπνευση».