ΜΑΤΙΕΣ Ακρόπολη

Αχ, η Άννα η Δαμιανίδη… Έγραψε ένα χρονογράφημα στα «ΝΕΑ» (Τρίτη, 26
Μαρτίου) πραγματικά «να σου μαχαιρώνει την καρδιά…»: μια κοπελίτσα, Ρωσίδα,
λεπτή, όμορφη, παντρεύεται, μπαίνει στο αυτοκίνητο μαζί με τον άντρα της και
τον κουμπάρο, πηγαίνει στην Ακρόπολη, στον πεζόδρομο, βγαίνει, με το μακρύ της
φόρεμα, μέσα στο κρύο και «περπατάει ατρόμητα, με τα τεράστια τακούνια της,
στο άγριο καλντερίμι». Η συνέχεια: «Έμοιαζε σαν παιδί, που είχε ντυθεί νύφη
για να παίξει και φαινόταν ενθουσιασμένη με όσα αντίκρυζε. Την Ακρόπολη
φωτισμένη ροζ, σαν να είχε ετοιμαστεί επίτηδες για να την υποδεχθεί, την
απότομη σκάλα του Αρείου Πάγου. Δεν δίστασε καθόλου, σήκωσε το νυφικό και
άρχισε ν’ ανεβαίνει τα γλιστερά σκαλοπάτια, μέσα στον γενικό θαυμασμό
τουριστών και εντοπίων.(…) Αυτή η βόλτα ήταν η γαμήλιά της δεξίωση, ο
Παρθενώνας και τα Προπύλαια ήταν το φόντο για τις φωτογραφίες της, το πανόραμα
της Αθήνας ο κήπος της, ο Άρειος Πάγος έγινε το βάθρο που ανέδειξε το νυφικό
της. Έστησε μόνη την προσωπική της πομπή των Παναθηναίων και οι αρχαίες πέτρες
την τύλιξαν τρυφερά με το αγαπημένο της χρώμα…».

Το έξοχο κείμενο της Άννας με πήρε από το χέρι και με πήγε στον Λουτσιάνο.
Έναν Ιταλό φίλο μου, αρχιτέκτονα, σκηνοθέτη, φωτογράφο, που, όποτε έρχεται
στην Αθήνα, περνάει, πάντοτε, από την Ακρόπολη και προσκυνάει. Η τελευταία
φορά που τον συνάντησα ήταν πέρυσι το καλοκαίρι. Πέρασε από το σπίτι μου μαζί
με τον γιο του ­ ένα όμορφο παλικάρι 20 χρόνων: «Αύριο», μου είπε, «το φεγγάρι
θα είναι πολύ γεμάτο. Σχεδόν πανσέληνος. Αύριο, ο γιος μου έχει γενέθλια. Θα
ανεβούμε στην Ακρόπολη και θ’ ανοίξουμε μια σαμπάνια. Θα την πιούμε κάτω από
το φεγγαρόφωτο και θα του ευχηθώ να θυμάται, πως τίποτα δεν είναι πιο
σημαντικό από την ομορφιά. Την ομορφιά και το έργο, που νικάει τον χρόνο…».

Κι από τον Λουτσιάνο, στη φίλη μου Μαρία Πουλαντζά, που μου τον γνώρισε, πάνε
χρόνια, στη Ρώμη. Μου λέει η Μαρία: «Επωφελήθηκα του “τριημέρου” της 25ης
Μαρτίου και ταξίδεψα σ’ ένα νησί της άγονης γραμμής, για να δω τον γιο μου,
που είναι αγροτικός γιατρός. Για την επιστροφή στον Πειραιά ­ με είχαν
προειδοποιήσει ­ δεν υπήρχε πλοίο: το είχαν πάρει, για να εξυπηρετήσουν το
επιβατικό κοινό ενός άλλου, μεγάλου νησιού. Αναρωτιέμαι: δεν θα ήταν καλύτερα
να το κρατούσαν στην άγονη γραμμή, ώστε να δώσουν την ευκαιρία, σε όσους δεν
έχουν επισκεφθεί αυτά τα μικρά και υπέροχα νησιά, να τα επισκεφθούν;».