Η ελληνική γλώσσα

Με αφορμή την αρθρογραφία του κ. Γιάννη Χάρη για την ελληνική γλώσσα, οι
αναγνώστες μας εκφράζουν τις απόψεις τους:

Ο κ. Γιώργος Χωραΐτης σημειώνει:

«Το άρθρο ξεκινά με τον Σωκράτη να φορά σημιτικό χιτώνα. Δεν έκανε τον κόπο ο
αρθρογράφος να μας αναφέρει τις αυθεντικές πηγές του. Μήπως επειδή δεν
γνωρίζει ότι στο Ετυμολογικό Μέγα (Etymologicum Magnum) ετυμολογείται από το
κεχύσθαι ημών τοις σώμασι γίνεται χυτών και με τροπή του υ σε ι μετατρέπεται
σε χιτών. Στο λεξικό τού Σούδα, επίσης, αναφέρονται Πελληναίοι χιτώνες για να
δηλώσουν τα παλαιά ιμάτια. Στα έπη του Ομήρου η λέξη χιτών αναφέρεται 38
φορές, μόνη της ή αποτελεί μέρος σύνθετης λέξης.

Η λέξη ελαία ίσως προέρχεται από το γεγονός ότι φύεται παρά την αλέαν, δηλαδή
όπου υπάρχουν κατάλληλες θερμοκρασιακές συνθήκες (Etymologicum Magnum). Η
Ιστορία μας είναι γεμάτη με αναφορές στην ελαία, η ιερή ελαία της Αθηνάς στην
Ακρόπολη, το έπαθλον των Παναθηναίων και των αγώνων της Ολυμπίας (έλαιον και
κότινος ελαίας), ο όρκος των Αθηναίων όπου αναφέρεται ότι πατρίδα τους είναι
όπου φύεται ελιά, άμπελος και σίτος. Επίσης, η ελαία αναφέρεται στον Όμηρο 31
φορές με τη μορφή επιθέτου.

Επίσης η μυθολογία των αρχαίων Ελλήνων είναι γεμάτη από αναφορές στην ελαία.
Το ξόανο της πολιάδος Αθηνάς ήταν από ελαία. Η Αθηνά έγινε πολιούχος των
Αθηνών επειδή προσέφερε στους Αθηναίους την ελαία. Η δε Λητώ, αφού έκοψε ελαία
και φοίνικα, εγέννησε τους θεούς Απόλλωνα και Άρτεμη.

Όσον αφορά τον κάμπο, κάμποι είναι αναπεπταμένα χωρία, πεδία σύμφωνα με το
Λεξικό Σούδα.

Το περίφημο κοκορέτσι γιατί να μην προέρχεται από το κοκόρος παρά το κορείν
τον νεών, σύμφωνα με το λεξικό Ετυμολογικό Μέγα, ενώ η κατάληξη είναι
βυζαντινής εποχής, που σημαίνει το φροντισμένο (είναι παραδοσιακό έδεσμα με
ιδιαίτερη φροντίδα, σχεδόν ιεροτελεστία στην παρασκευή του, και πιθανόν να
κατάγεται από τις αρχαίες θυσίες ζώων στους θεούς). Στην αρχαιότητα υπήρχε
επίσης το επάγγελμα του σηκοκόρου, του φροντιστή των ναών.

Για τη λέξη αλληλούγια θα μπορούσε να ερευνήσει ο αρθρογράφος την ελληνική
λέξη αλληλουχία».

Ο κ. Θεόδουλος Γ. Ιωάννου, μουσικός, σημειώνει:

«Όλα είναι δάνεια προ-ελληνικά, ινδοευρωπαϊκά, φοινικικά, σημιτικά,
αιγυπτιακά, περσικά, λατινικά, τουρκικά, σλαβικά, αλβανικά… Λαοί και γλώσσες
αναμειγνύονται στο πέρασμα των αιώνων, έτσι ώστε όλα σήμερα είναι ένα
αμάλγαμα. Έθνη και γλώσσες μία σαλάτα».

Ο κ. Πάρης Καλοδημίδης, γεωλόγος, από την Κομοτηνή, γράφει:

«Για κάποιον λόγο που δεν είναι σε μένα τουλάχιστον φανερός, από αμνημονεύτων
χρόνων επιμένετε να παραθέτετε στις στήλες σας τις πασίγνωστες πλέον απόψεις
για την ελληνική γλώσσα των κ. Γιάννη Χάρη και Άννας Φραγκουδάκη. …».

Η κ. Ευαγγελία Τσολάκου, εκπαιδευτικός, παρατηρεί:

«Πολύ μας κούρασε ο κ. Χάρης!

Χρόνια τώρα, μας δίνει την εντύπωση ότι θέλει να μας κάνει πλύση εγκεφάλου. Ή
μήπως μας κάνει χιούμορ;».

Ο κ. Πάνος Κριάς, από τη Λακωνία, γράφει:

«Έχουν αφηνιάσει οι απανταχού ελληνοκεντρικοί με τις σοβαρές απόψεις του
Γιάννη Χάρη περί γλώσσας. Θα ήθελα μόνο να μας πει η Σ. Λαμπροπούλου στο φύλλο
της 16ης Μαρτίου τι σημαίνει: “είναι το αίμα μας μέσα στις φλέβες μας” και δεν
ακούμε τους σφυγμούς της;».

Η κ. Γεωργία Κωστοπούλου, από τα Βριλήσσια, παρατηρεί:

«Σε αντίθεση με τον Γ. Χάρη, η πρόεδρος των Ελλήνων φιλολόγων και καθηγήτρια
στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Ξανθάκη γράφει την ίδια ημέρα σε άλλη εφημερίδα: Το
1994 δύο σημαντικοί Γάλλοι στοχαστές εξέδωσαν το βιβλίο “Φιλελληνικές ρίζες
στη γαλλική γλώσσα” και το προλόγισαν ως εξής: “Οι ελληνικές ρίζες δίνουν στη
γαλλική το πιο βαθύ στήριγμά της. Πηγή του πολιτισμού μας η ελληνική,
βρίσκεται ζωντανή μέσα στις λέξεις μας και κάθε μέρα σχηματίζει τη γλώσσα
μας”».

Ο κ. Κ. Πάγκαλης, εκδότης, σημειώνει:

«Όσον αφορά το δημοσίευμα περί ψευδών θεών, ας θυμηθεί ο Γ. Χάρης την
περίπτωση του Σλήμαν, που χωρίς επιστημονικούς τίτλους και εισπράττοντας την
κοροϊδία τών τότε “επιστημόνων” έκανε τη μυθολογία Ιστορία».

Από την πλευρά του ο κ. Κων. Βραχνιάς, από τον Βόλο, παρατηρεί:

«Βεβαίως και πήραμε λέξεις από άλλους λαούς, όπως π.χ. και τη λέξη
“κοκορέτσι”, αλλά δώσαμε όμως τις λέξεις φιλοσοφία, ιατρική, θέατρο, μουσική
και άπειρες άλλες που συνθέτουν πολιτισμό ποιότητος. Αυτά είναι “ψιλά”
γράμματα; Τι θέλουν να πούνε δηλαδή, ότι γλωσσικώς είμαστε τριτοκοσμικοί; Οι
ξένοι πάντως μας λένε τριτοκοσμικούς, διότι έχουμε την ωραιότερη και
πλουσιότερη γλώσσα κι εμείς στα καταστήματά μας βάζουμε πινακίδες στην αγγλική
γλώσσα, που είναι το 1/100 της ελληνικής».

Σημείωση του Γιάννη Χάρη:

Με το τελευταίο μου άρθρο απάντησα στους επιστολογράφους που διά βιασμού
προσπαθούν να τεκμηριώσουν μιαν αχρείαστη παρθενία της γλώσσας μας!

Σταματώ τώρα στην επιστολή του κ. Χωραΐτη, επειδή ανταποκρίνεται ακριβώς στο
μοντέλο ετυμολόγησης που έχει παραμείνει στον Κρατύλο, με το «άνθρωπος» από το
«άνω θρώσκων». Και τώρα προχωρεί, άντε και ώς το Μέγα Ετυμολογικόν.

Αλλά δεν γίνεται κανείς γιατρός και ούτε κάνει εγχείρηση ανατρέχοντας στον
αναντικατάστατο οπωσδήποτε Ιπποκράτη!

Έτσι και στην ετυμολογία, λοιπόν, η επιστήμη προχώρησε πέρα από τις πηγές του
10ου-11ου αιώνα.

Αυτά η επιστήμη, η ιδεολογία όχι.

Γ.Χ.