Επανάσταση στην ιατρική εκπαίδευση

Αλλάζει ριζικά και εκσυγχρονίζεται η -απηρχαιωμένη έως σήμερα -ιατρική
εκπαίδευση της χώρας μας, σύμφωνα με το σχέδιο νόμου που εκπόνησε το Κεντρικό
Συμβούλιο Υγείας και βρίσκεται στα χέρια του υπουργού κ. Αλέκου Παπαδόπουλου.

Επτά χρόνια εξειδίκευσης θα απαιτούνται πλέον για την Αγγειοχειρουργική, τη Γενική Χειρουργική, τη Χειρουργική Θώρακα και τη Χειρουργική Παίδων. Για την απόκτηση του τίτλου ειδικότητας, θα διενεργούνται πανελλήνιες γραπτές εξετάσεις

Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου για τον εκσυγχρονισμό της ιατρικής εκπαίδευσης:

1. Αυξάνονται τα χρόνια εξειδίκευσης των γιατρών σύμφωνα με τα ισχύοντα
στην Ευρωπαϊκή Ένωση

2. αναβαθμίζεται και «μορφώνεται» ο αγροτικός ιατρός

3. καθιερώνεται ενιαίο σύστημα εκπαίδευσης όλων των Ελλήνων Ασκληπιάδων
και

4. εισάγεται ο ποιοτικός έλεγχος των εκπαιδευτών και των κλινικών που
δίνουν ειδίκευση. Όλα αυτά, για καλύτερους γιατρούς!

Το σημερινό σύστημα εκπαίδευσης των γιατρών μας – όπως τονίζεται στη μελέτη
του ΚΕΣΥ, την οποία υπογράφει ο πρόεδρός του καθηγητής κ. Ηλίας Λαμπίρης –
ισχύει εδώ και πολλές δεκαετίες, δεν είναι προσαρμοσμένο στις σημερινές
ανάγκες της χώρας και δεν συμπορεύεται με τα εκπαιδευτικά συστήματα άλλων
προηγμένων χωρών, κυρίως της Ευρωπαϊκή Ένωσης.

Χρόνια ειδίκευσης. Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου για την «Εκπαίδευση
ιατρών προς απόκτηση ειδικότητας» και τη «Συνεχιζόμενη ιατρική εκπαίδευση»,
για την Αγγειοχειρουργική, τη Γενική Χειρουργική, τη Χειρουργική Θώρακα και τη
Χειρουργική Παίδων θα απαιτούνται 7 χρόνια εξειδίκευσης, ενώ 6 χρόνια θα
χρειάζονται για την Αιματολογία, την Αλλεργιολογία, την Ενδοκρινολογία, τη
Γαστρεντερολογία, τη Γενική Ιατρική, την Καρδιολογία, την Ορθοπεδική, την
Ουρολογία, την Ογκολογική Παθολογία, την Πλαστική Χειρουργική, τη
Ρευματολογία, την Ψυχιατρική και την Ωτορινολαρυγγολογία.

Για την Ακτινοθεραπευτική Ογκολογία καθορίζονται τα 5 1/2 χρόνια ειδίκευσης
και από 5 χρόνια για την Ακτινολογία, την Αναισθησιολογία, τη Βιοπαθολογία, τη
Δερματολογία, τη Μαιευτική-Γυναικολογία, την Οφθαλμολογία, την Παθολογία, την
Παθολογική Ανατομική, την Παιδιατρική, την Παιδοψυχιατρική, την Πνευμονολογία,
την Πυρηνική Ιατρική και τη Φυσική Ιατρική και Αποκατάσταση. Για τη
Γναθοχειρουργική, την Ιατρική της Εργασίας, την Ιατροδικαστική και την
Κοινωνική Ιατρική θα απαιτούνται 4 χρόνια ειδίκευσης.

Πώς θα κρίνονται. Θα υπάρχουν πλέον συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής
Τμημάτων ως Εκπαιδευτικών Μονάδων (όπως, αυτά να στελεχώνονται από διευθυντή
και τουλάχιστον 3 ειδικευμένους γιατρούς, να έχουν συγκεκριμένο εκπαιδευτικό
πρόγραμμα, να εξετάζουν στο εξωτερικό ιατρείο τουλάχιστον 200 αρρώστους τον
μήνα, να λειτουργούν σε νοσοκομεία που εφημερεύουν και να βρίσκονται σε
νοσοκομείο και με Τμήματα άλλων ειδικοτήτων).

Η επιλογή των εκπαιδευτών γίνεται με κύριο κριτήριο την αποδεδειγμένη
διδακτική εμπειρία σε μεταπτυχιακό επίπεδο και τη συμμετοχή σε ερευνητικό έργο
που να αποδεικνύεται με ανακοινώσεις, διαλέξεις και δημοσιεύσεις.

Όλες οι Εκπαιδευτικές Μονάδες που παρέχουν σήμερα ιατρική ειδικότητα
αξιολογούνται εκ νέου.

Επιπλέον, καθιερώνεται Βιβλιάριο Εκπαίδευσης του Ειδικευομένου, το οποίο θα
απεικονίζει την πρόοδό του. Η αξιολόγηση της επίδοσης των ειδικευομένων
γιατρών θα πραγματοποιείται κάθε 2 χρόνια, σε επίπεδο Περιφερειακού Συμβουλίου
ή Εκπαιδευτικής Μονάδας.

Μετά τη συμπλήρωση 12 μηνών τουλάχιστον ειδικότητος, θα ακολουθεί εξάμηνη
υποχρεωτική πρακτική εξάσκηση σε Κέντρα Υγείας σε όλη τη χώρα, εκτός των
Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Έτσι, θα παρέχονται καλύτερες υπηρεσίες υγείας
στην ύπαιθρο.

* Για την απόκτηση του τίτλου ειδικότητας, θα διενεργούνται πανελλήνιες
εξετάσεις, γραπτές και προφορικές 3 φορές τον χρόνο για τα επόμενα 4 χρόνια
και εν συνεχεία 2 φορές τον χρόνο.

Προτείνεται η επιλογή των πτυχιούχων πριν από την έναρξη της εκπαιδευσής τους
για ειδίκευση. Αυτό όμως μετατίθεται μάλλον για αργότερα.

Το ΚΕΣΥ προτείνει επίσης ως αναγκαία την προοδευτική μείωση των εγγραφομένων
στις ιατρικές Σχολές.

* Τέλος, καθιερώνεται ως υποχρεωτική η Συνεχιζόμενη ή δια βίου Ιατρική
Εκπαίδευση όλων των ειδικευμένων γιατρών (δημόσιων και ιδιωτικών) ανά την
ελληνική επικράτεια, ώστε να υπάρχει συνεχής ανανέωση των γνώσεων τους. Για
τον σκοπό αυτό, συγκροτείται ενδεκαμελές Εθνικό Συμβούλιο Συνεχιζόμενης
Ιατρικής Εκπαίδευσης. Οι ιδιώτες γιατροί θα πρέπει να καλύπτουν οι ίδιοι τις
δαπάνες συμμετοχής τους στη συνεχιζόμενη εκπαίδευση.

Πώς θα γίνονται οι μετεγγραφές

Να καταργηθούν ύστερα από 7 χρόνια οι μετεγγραφές φοιτητών από Πανεπιστήμια
του εξωτερικού προτείνει το ΚΕΣΥ. Εν τω μεταξύ, οι εξετάσεις για μετεγγραφή
προτείνεται να γίνονται με αυστηρές προϋποθέσεις: να διενεργούνται σε μία από
τις Ιατρικές Σχολές της χώρας εκ περιτροπής και ύστερα από κλήρωση, τα θέματα
των εξετάσεων να ορίζονται από τα μέλη ΔΕΠ όλων των Σχολών, οι εξετάσεις να
είναι γραπτές, με κλειστές κόλλες, τα γραπτά να βαθμολογούνται από τα μέλη ΔΕΠ
άλλης Σχολής από εκείνη που διενήργησε τις εξετάσεις και οι βαθμολογητές να
επιλέγονται με κλήρωση την ίδια ημέρα των εξετάσεων. Σημειώνεται ότι την
απόφαση για τις μεγγραφές θα πάρει το υπουργείο Παιδείας.

Τα 10 προβλήματα που αναμένουν λύση

Δέκα μεγάλα προβλήματα παρουσιάζει η εκπαίδευση του ιατρικού δυναμικού της
χώρας μας, σύμφωνα με τη μελέτη του ΚΕΣΥ. Αυτά είναι τα ακόλουθα:

1. Πολλά από τα εκπαιδευτικά κέντρα, τις νοσηλευτικές μονάδες και τα
εργαστήρια που χορηγούν ειδικότητα, δεν πληρούν τις προϋποθέσεις.

2. Αρκετοί από τους εκπαιδευτές δεν είναι κατάλληλα οι ίδιοι
εκπαιδευμένοι γι’ αυτή την αποστολή, ενώ δεν υπάρχει κανένας έλεγχος .

3. Ο τρόπος επιλογής των υποψηφίων για μεταπτυχιακή εκπαίδευση δεν
είναι ικανοποιητικός. Ο χρόνος αναμονής των υποψηφίων γιατρών κυμαίνεται έως 7
χρόνια, ανάλογα με την ειδικότητα και το νοσοκομείο.

4. Δεν υπάρχει οργανωμένο και ενιαίο σύστημα εκπαίδευσης και έτσι το
σύστημα παράγει γιατρούς διαφορετικής ποιότητας. Ο αριθμός των ειδικευομένων
είναι μεγαλύτερος εκείνου που αναλογεί στις δυνατότητες της κάθε μονάδας.

5. Σε πολλές ειδικότητες υπάρχει ήδη κορεσμός, όπως κορεσμός υπάρχει
και σε ορισμένες πόλεις και κυρίως στο κέντρο της Αθήνας.

6. Η πρακτική άσκηση των ειδικευομένων ιατρών – κυρίως των χειρουργών –
είναι ελλιπής.

7. Υπάρχει έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής σε πολλά νοσοκομεία.

8. Το σύστημα μετεγγραφών δεν είναι αντικειμενικό ούτε αξιόπιστο.

9. Δεν υπάρχουν κίνητρα για την παρακολούθηση εκπαιδευτικών εκδηλώσεων
από τους Έλληνες γιατρούς. Παρατηρείται συχνά το φαινόμενο η κάλυψη των εξόδων
συμμετοχής σε επιστημονικές εκδηλώσεις να εξασφαλίζεται μέσω των φαρμακευτικών
εταιρειών.

10. Η Ευρωπαϊκή Ένωση Ειδικευμένων Ιατρών (UEMS) χαρακτήρισε πρόσφατα
την εκπαίδευση των γιατρών στην Ελλάδα ασυντόνιστη και με πολλά προβλήματα –
ειδικευομένων και ειδικευμένων.