Άνευ σημασίας…

Τα ‘παιξε ο καυστήρας. Κάτι έπαθε αυτός τώρα. Γυρνάς δεν γυρνάς τον θερμοστάτη
ένα και το αυτό. Πάγος τα σώματα του καλοριφέρ, πάγος και τα δικά μας σώματα.
Ψύχος. Μέσα στο σπίτι, μια τρελή τρελή οικογένεια με τα μπουφάν και τις
πατατούκες. Μόνο η γούνινη, η κατσαρόλα η ανάποδη που καπελώνονταν στη
Σιβηρία, μας έλειπε. Αρχίσαμε να τραγουδάμε το σουξέ της Λάρα από τον «Δόκτορα
Ζιβάγκο». Πολικές αρκούδες. Αυτές οι άσπρες – μην τις πω «χοντρές» και τις
προσβάλλω, αλλά όσο να ‘ναι προς το χαχόλικο φέρνουν. Αχνοί βγαίνανε από το
στόμα μας. Οι αντικαθεστωτικοί της Σοβιετικής Ένωσης. Οι εχθροί του Στάλιν. Το
παιδί δεν ήταν πλέον παιδί. Γιούκος ήταν. Πουλόβερ στο πουλόβερ, αδειάσανε
συρτάρια και ντουλάπες. Μια κινούμενη γκαρνταρόμπα άπαντες.

Στην αρχή, είσαι χαλαρός με τον ψόφο. Ανυποψίαστος. Λες, να εξαερώσω τα
σώματα. Κάτσε πρώτα να βρω το κλειδί. Αυτά όμως είναι και τόσα δα τα ρημάδια.
Μια σκατούλα πράμα. Αλλού τα βάζεις, αλλού τα βρίσκεις – αν τα βρεις ποτέ.
Γιατί τα κλειδιά του καλοριφέρ περπατάνε. Αλλάζουν θέσεις ερήμην σου. Έχουν
μια αυτονομία. Μια δική τους ζωή. Τις νύχτες που εσύ κοιμάσαι γαλήνιος, τα
κλειδιά του καλοριφέρ βγαίνουν από τα ντουλάπια, διασχίζουν το σπίτι κι όπου
τους βγάλει η στράτα τους. (Σαν τις αριστερές κάλτσες στο πλυντήριο. Πώς
βάζεις στον κάδο πέντε ζευγάρια και βγάζεις πέντε δεξιές; Και δεν σου κάνει
καρδιά να τις πετάξεις μήπως και κάποτε συναντηθούν με το ταίρι τους; Το «Φως
στο τούνελ» του πλυντηρίου.)

Τελικά, βρίσκεις το κλειδί και εξαερώνεις. Τρέχουν τα γάργαρα νερά και τα
βουκολικά ειδύλλια. Αφήνεις μισή ωρίτσα να ζεσταθούν, πιάνεις τα σώματα – ένα
και το αυτό. Κάτι γίνεται. Κάτι ΔΕΝ γίνεται. Κάτι δεν πάει καλά.

Ήρθε ο καυστηρατζής, έπεσε τα μπρούμυτα:

– Δεν είναι από μένα. Θέλει υδραυλικό!

Ήρθε ο υδραυλικός, έπεσε τα μπρούμυτα:

– Δεν είναι από μένα. Θέλει καυστηρατζή!

Προσωπικά, με τους μαστόρους με καταλαμβάνει ένα σύνδρομο κατωτερότητας.
Πρώτον, γιατί μου εξηγούν διάφορα που εγώ κάνω ότι τα καταλαβαίνω – ότι το
κατέχω το αντικείμενο εγώ τώρα – και δεύτερον γιατί, πάνω που είσαι
ανυποψίαστος, σου λένε:

– Έχεις ένα σταυροκατσάβιδο, γιατί το δικό μου το άφησα στο μαγαζί;

Έχω ένα σταυροκατσάβιδο. Ενδέχεται να έχω ένα σταυροκατσάβιδο. Αλλά επειδή δεν
ξέρω ποιο είναι το σταυροκατσάβιδο πώς μπορώ να ξέρω αν το έχω ένα
σταυροκατσάβιδο; Και ντρέπομαι να πω ότι δεν ξέρω ποιο ρημάδι είναι το
σταυροκατσάβιδο. Είναι ένα κατσαβίδι που κάνει το σημείον του σταυρού; Είναι
σαν τανάλια; Σαν πένσα; Είναι κάτι πιο αφηρημένο, πιο φλου, πιο συμβολικό; Σαν
την ελευθερία ή τα ατομικά δικαιώματα; Τι από όλα, διάολε, είναι το
σταυροκατσάβιδο;

Τα παίξαμε. Το παραδώσαμε το εναπομείναν πνεύμα. Μόνο η μητέρα μου που είναι
πιο μαχητικός τύπος γενικά, ανασκουμπώθηκε, έπιασε τα τηλέφωνα και πέτυχε
τελικώς έναν πολύπλοκο συνδυασμό ειδικοτήτων, ένα «λίγο απ’ όλα», που εισέβαλε
στο ιγκλού. Μπήκανε πρωί και φύγανε νύχτα οι άνθρωποι. Βάλαμε στο φουλ τον
θερμοστάτη. Στο μη περαιτέρω, να ζεσταθεί το κοκαλάκι μας. Τα ανάψαμε και τα
κορώσαμε τα σώματα. Μέχρι να αποφασίσουμε να τα χαμηλώσουμε, είχαμε γίνει
μπάρμπεκιου. Όχι το σενιάν, το ξενέρωτο. Το καλοψημένο του κερατά.

Το ξέρω. Τι είναι ένα καλοριφέρ μπροστά στην αιωνιότητα; Εδώ ο κόσμος καίγεται
κι εγώ κάθομαι και ασχολούμαι τώρα με τα μικρά. Τα ευτελή. Τα άνευ σημασίας.

Αλλά ουδεμίας. Το παιδί δεν τρώει το πρωινό του. Είναι το πρώτο παιδί που δεν
τρώει το πρωινό του; Το κρέας άρπαξε στην κατσαρόλα και την έκανε μαύρη. Είναι
η πρώτη αφρο-αμερικανική κατσαρόλα; Μόλις έκανα εγκατάσταση στο συνδρομητικό
κανάλι, τα ‘φτυσε το τηλεκοντρόλ. Είναι το πρώτο τηλεκοντρόλ που τα φτύνει;

Κούραση. Στρες. Καθημερινότητα. Η μια αηδία πίσω από την άλλη. Τα μικρά, τα
ασήμαντα μοιάζουνε βουνό. Σηκώνεσαι το πρωί και παρακαλάς να ήταν κιόλας
βράδυ. Μια ολόκληρη μέρα μπροστά σου. Μια ολόκληρη μέρα που αρνείται να σου
κάνει σκόντο ούτε το πεντάλεπτο:

– Τι βγάζουμε κι εμεί, μαντάμ; Ούτε το νοίκι του μαγαζιού!

Κι επειδή το μυαλό, μυαλό είναι και τα φτύνει, σημειώνεις τις εκκρεμότητες στο
καρνέ. Τη μια αηδία πίσω από την άλλη. Και μετά την άλλη αηδία μια τρίτη
αηδία, την οποία ακολουθεί η τέταρτη αηδία, για να δώσει τη σειρά της σε μια
πέμπτη αηδία. Μελάνι στο φαξ. Γνήσιον της υπογραφής στο αστυνομικό τμήμα.
Κολλάει το ποντίκι του κομπιούτορα. Απλώσαμε μπουγάδα κι έπιασε βροχή. Πόνος
στα πλευρά. Πόνος στην καρδιά. Τα μικρά. Τα ευτελή. Τα άνευ σημασίας που σου
ροκανίζουν τη ζωή.

«Την μια μονότονην ημέραν άλλη μονότονη, απαράλλακτη, ακολουθεί. Θα γίνουν τα
ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι – οι όμοιες στιγμές μάς βρίσκουνε και μας
αφήνουν».

Τι μου λες τώρα; Με χαλασμένο τηλεκοντρόλ, με τη Ραμάλα να ασχοληθώ;