ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Νεραντζιώτισσα φουντωτή

Τουλάχιστον αυτό να μη μείνει στον δρόμο. Να μη σταματήσει στη διαδρομή ο
προαστιακός σιδηρόδρομος. Με Καλατράβα ή χωρίς, γιατί κι αυτός πολύ… τραβάτε
με κι ας κλαίω μάς προκύπτει, να φουντώσει με γραμμές και διασταυρώσεις η
νεραν-τζούλα φουντωτή η Νεραν-τζιώτισσα, σταθμός Αμα-ρουσίου. Και να πηγαίνει
ο συρμός κανονικά, μέχρι το Λαύριο, όπως πήγαινε στον καιρό των παππούδων μας.
Γιατί από εκεί ξεκινούσε, απ’ το Μαρούσι, το τρένο του Λαυρίου και περνούσε
από το Λιόπεσι, το Κορωπί, την Κερατέα, σταματώντας σε σταθμούς υπέροχους,
χαριτωμένα κτίρια που ακόμα υπάρχουν σ’ όλα αυτά τα μέρη. Στο Λαύριο μάλιστα
γίνονταν δύο στάσεις τουλάχιστον, σε κτίρια που λειτουργούν σήμερα ως ουζερί
και ταβέρνες, με τα εντυπωσιακά σχέδια στα κεραμίδια τους, τα βλέπουν οι
θαμώνες και λένε, «πολύ μερακλής ο μάστορας». Διότι δεν θυμούνται οι άνθρωποι.
Δεν μεταδόθηκε η ανάμνηση από γενιά σε γενιά, καταχωνιάστηκε στη λήθη. Ίσως
για να ξεχαστεί μαζί της η τραυματική υπόθεση των Λαυρεωτικών. Κι εγώ, μη
νομίσετε, δεν τα ξέρω απ’ τον παππού μου. Καμία σχέση δεν είχαν οι παππούδες
μου με την Αττική, δυστυχώς. Δανεικές είναι οι αναμνήσεις. Τα έχω διαβάσει
στην «Ιστορία μιας χαμένης γης» του Άρη Φακίνου. Ιδέα δεν είχα ότι υπήρχε
τρένο για το Λαύριο από το Μαρούσι, αλλά όταν το διάβασα στη γοητευτική αυτή
ιστορία, πρόσεξα τις γραμμές και τους σταθμούς και διαπίστωσα ότι υπάρχουν
ακόμα. (Με τη λογοτεχνία διευρύνει κανείς τους προγόνους του, κατά βούληση).
Μόνο που δεν άκουσα στις υπουργικές ανακοινώσεις τίποτα για το τέρμα Λαυρίου.
Καλατράβα στο Μαρούσι και νεοκλασικά στο Λαύριο, δένουν θαυμάσια. Δεν
φαντάζομαι να μείνει ταβέρνα εκείνος ο σταθμός.