ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μικρόκοσμος… για να μην πέσουν οι μάσκες…

«Γεια σου κούκλα. Είμαι στο Ντουμπάι. Το καινούριο μου e-mail είναι…». Έτσι
απλά. Ούτε κάρτα, ούτε τηλεφώνημα. Την ώρα που ξεπαγιάζω στην Αθήνα
προσπαθώντας να φανταστώ πώς είναι ο καιρός στο Ντουμπάι, ο Καταλανός φίλος
που φιλοξένησα πέρυσι το καλοκαίρι δεν έχει χρόνο να μου μιλήσει…

Μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η πολύχρωμη διαφήμιση εταιρείας κινητής τηλεφωνίας.
Σε έναν κόσμο ενωμένο κι αγαπημένο, άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου,
Βεδουίνοι της ερήμου και γιάπηδες της Νέας Υόρκης, δεν μπορούν να κρύψουν την
ευτυχία τους που μιλούν στα κινητά τους. Χωράει η ευτυχία σε μια κάρτα SIM;

Ένα κινητό είναι αρκετό για να φέρει πιο κοντά τους λαούς. Δεν χρειαζόμαστε
πια τη διπλωματία. Και ποια σύγκρουση πολιτισμών; Ένα e-mail κι ένα SMS
φτάνουν για να ενώσουν τον κόσμο. Έναν κόσμο μεγάλο που έγινε μικρός, που
zipάρει τις σκέψεις του κι αν αλλάξει γνώμη τις σβήνει από τον σκληρό δίσκο,
που φοβάται να κοιτάξει στα μάτια, που δεν πρέπει ν’ ακούσεις τη φωνή του για
να μην καταλάβεις τη διάθεσή του.

Τα παιδιά της παγκοσμιοποίησης χαίρονται που έχουν φίλους σε όλο τον κόσμο.
Φίλους που δεν έχουν συναντήσει κι ίσως δεν δουν ποτέ. Χαίρονται που η
εικονική πραγματικότητα δεν είναι πια παιχνίδι, αλλά καθημερινότητα. Μην τυχόν
πέσουν οι μάσκες κι απομυθοποιηθούμε…

Όσο πιο κοντά έρχεται αυτός ο κόσμος, τόσο πιο πολύ κλείνεται ο καθένας στον
μικρόκοσμό του. Δεν είμαστε πια ξένοι στην ίδια πόλη, αλλά άνθρωποι δίχως
πρόσωπο στον ίδιο πλανήτη.

Φίλε μου καλέ, σήκωσε το ακουστικό. Πεθύμησα τη φωνούλα σου…:-):-):-)