[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Από την περασμένη Κυριακή, θεωρητικά, όλοι οι Έλληνες, εντός και εκτός της
χώρας, θα έπρεπε να κυκλοφορούμε με μια… μπούρκα. Να μη μας βλέπει άνθρωπος.
Θεωρητικά, γιατί πρακτικά δεν γίνεται, και καλώς δεν γίνεται. Διότι συνέβησαν
όσα συνέβησαν στο γήπεδο της Λεωφόρου, με καμιά 20αριά άθλιους που έδερναν
έναν διαιτητή, αλλά από εκεί και πέρα ακολούθησε μια υστερία άνευ
προηγουμένου! Λέξεις όπως «ντροπή», «ρεζίλι», «κόλαφος», «κατάντια»
επαναλήφθηκαν άπειρες φορές για να περιγράψουν τη ζημία που υπέστη διεθνώς η
εικόνα της χώρας εξ αιτίας των επεισοδίων. Υπερβολές. Και ιδού γιατί…

Πρώτα ο πανικός

Όπως κάθε φορά που (μας) συμβαίνει κάτι έκτακτο και μη αναμενόμενο, κάτι που
δεν συμβαδίζει με τις γενικές αρχές περί καλού, το πρώτο που παθαίνουμε είναι
ένας πανικός. «Τι θα πουν έξω», «Πώς θα το εκτιμήσουν», «Πώς θα μας
χαρακτηρίσουν». Φόβος και τρόμος για την κρίση των άλλων. Έτσι όμως χάνουμε
την ουσία και ασχολούμαστε με τα επιδερμικά. Το πρώτο που πρέπει να
επισημανθεί είναι ότι τα γήπεδα δεν είναι χώρος όπου συναθροίζονταιι κάθε
Κυριακή άγγελοι προκειμένου να σερβιρισθούν τέιον. Είναι χώροι όπου
συγκρούονται επιχειρηματικά συμφέροντα, εκτός από 22 ποδοσφαιριστές. Κι αυτά
τα συμφέροντα έχουν κάθε λόγο -και τρόπο -να υπερασπίζονται τις επενδύσεις
τους. Πού είναι το περίεργο δηλαδή;

Δεν έχουν άλλοθι

Το δεύτερο είναι ότι όσοι μετέχουν στη λειτουργία του ποδοσφαίρου, δεν έχουν
κανενός είδους άλλοθι. Ουδείς μπορεί να ισχυρισθεί ότι «δεν γνωρίζει», ότι
«άλλα νόμιζε», ότι «αυτό κανείς δεν του το είπε». Ουδείς επίσης μπορεί να
υποδυθεί την παρθένο, που δεν έχει ιδέα περί του «φόνου». Κάποτε στο Βυζάντιο,
τον καιρό του Ιουστινιανού, έγινε ολόκληρη επανάσταση, όταν στον Ιππόδρομο της
Πόλης πλακώθηκαν οι Πράσινοι και οι Βένετοι. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους
που συνέβη τώρα η αναταραχή με τους Παναθηναϊκούς και τους Ολυμπιακούς. Η μόνη
διαφορά είναι ότι εκείνη η διαμάχη είχε και κοινωνικά χαρακτηριστικά (πλούσιοι
και φτωχοί δηλαδή), στην τωρινή απλώς αντιπαρατίθενται ο Σ. Κόκκαλης με τον Β.
Βαρδινογιάννη. Όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρα…

Ο κύριος με τα μαύρα

Επιχειρηματικά συμφέροντα, λοιπόν, συγκρούονται. Το ποδόσφαιρο έχει χάσει εδώ
και πολλά χρόνια τον ρομαντισμό που απέπνεε ο ερασιτεχνικός του χαρακτήρας,
άρα όποιος δηλώνει ότι δεν το ξέρει ή δεν το καταλαβαίνει, πρέπει αμέσως να
συλληφθεί και να παραπεμφθεί στην Ευελπίδων για τα περαιτέρω. Αυτό ισχύει για
όλους -μηδέ του κυρίου με τα μαύρα, που αναλαμβάνει το ρίσκο της συμμετοχής
του. Άλλωστε, ουδείς τον υποχρέωσε να κάνει τον διαιτητή. Ο διαιτητής είναι
μια περίπτωση άξια προς (επιστημονική) παρατήρηση: φαντάζομαι πως κάτι πρέπει
να σου συμβαίνει για να δέχεσαι να σου βρίζουν εν χορώ το σπίτι, τη γυναίκα,
τη μάνα, τον τόπο απ’ όπου κατάγεσαι, μόνο και μόνο για να πηγαινοέρχεσαι
ανάμεσα σε 22 ποδοσφαιριστές κρατώντας μια σφυρίχτρα. Και στο τέλος να
κινδυνεύεις να σε κάνουν και μαύρο στο ξύλο. Γιατί δεν το κοιτάς;

Ραγιαδισμός

Το τρίτο, και τελευταίο, αυτής της μικρής, διαφορετικής διατριβής, περί
ποδοσφαίρου, είναι το ακόλουθο: εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις
επισημαίνουν τον κίνδυνο να απαξιωθούμε ως λαός και πολιτισμός διεθνώς, επειδή
εδάρη ο διαιτητής του ντέρμπι. Συγγνώμη, αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερη έκφραση
ραγιαδισμού από αυτήν. Κι αν πουν δηλαδή, κι αν μας κακοχαρακτηρίσουν, τι
έγινε; Και ποιοι είναι αυτοί που τα λένε; Ιταλοί χούλιγκανς πριν από δέκα
ημέρες, στη Ρώμη, σακάτεψαν στο ξύλο Τούρκους ποδοσφαιριστές και παράγοντες.
Δεν είδα να κόβουν φλέβες οι Ιταλοί που οι «εικόνες της ντροπής» έκαναν τον
γύρο του κόσμου, κατά την προσφιλή έκφραση των ημερών.

Άλλο ο πολιτισμός

Και μην πούμε τώρα τι γίνεται στη Βρετανία, τις ΗΠΑ, την Ισπανία, την
Πορτογαλία, την Ολλανδία, τη Γερμανία, και όπου αλλού οι εγχώριοι «φοβιστές»
θεωρούν ότι θα αμαυρωθεί η εικόνα της χώρας. Όπου παίζονται ομαδικά αθλήματα,
όπου συγκρούονται επιχειρηματικά συμφέροντα, τέτοια και χειρότερα, επεισόδια,
γίνονται και θα γίνονται. Και ο πολιτισμός της χώρας, της κάθε χώρας, δεν
χαρακτηρίζεται από τη δράση μερικών χούλιγκανς -ούτε ο δικός μας πολύ
περισσότερο. Κι αν πάψουμε να σκεπτόμαστε το τι θα πουν οι ξένοι, τότε μπορεί
και να διορθώσουμε και τα κακώς κείμενα στο ποδόσφαιρο, τα οποία επί του
παρόντος παραμένουν ανεμπόδιστα και δραστήρια.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Στοπ και στην πολιτική καριέρα

Σφυρίζουν αδιάφορα, κοιτώντας το ταβάνι, στη Ρηγίλλης όταν ακούν το όνομα του
Άγγελου Φιλιππίδη, τού, επί του παρόντος, προέδρου του Παναθηναϊκού.
«Φιλιππίδης, ποιος Φιλιππίδης; Ο ηθοποιός;» σε ρωτούν, όταν τους ρωτάς. Ουδείς
θέλει να τον ξέρει τον πρόεδρο, επειδή, ο άλλος πρόεδρος, ο Κ. Καραμανλής, δεν
επιθυμεί να τον ξέρει. Κι όμως, ο Α. Φιλιππίδης δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Την
περίοδο 1990-93, επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, ήταν πρόεδρος στην Εμπορική
Χρηματιστηριακή, αλλά η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ουδόλως εκτίμησε κάτι παιχνίδια
που έκανε με μετοχές, και τον παρέπεμψε για τα περαιτέρω. Τη σχέση του με τον
Κ. Καραμανλή την οφείλει αποκλειστικά στον Άρη Σπηλιωτόπουλο, με τον οποίο
έγιναν στενοί φίλοι το ’96. Ο Καραμανλής πάλι, παρά τις παραινέσεις φίλων και
γνωστών «μη τον παίρνεις κοντά σου, έχει παρελθόν με φούσκες», «αξιοποίησε»
τον Φιλιππίδη στην οικονομική επιτροπή του κόμματος. Ήτοι να μαζεύει παραμονές
των εκλογών το «ό,τι προαιρείσθε» των επιχειρηματιών. Εκ παραλλήλου ήταν και
πρόεδρος στο Κέντρο Πολιτικής Έρευνας και Επικοινωνίας του κόμματος – πάλι
ελέω Άρη Σπηλιωτόπουλου. Μετά την ήττα, ανέλαβε πρόεδρος του Παναθηναϊκού,
αλλά τη σχέση με τον αρχηγό την είχε. Αν δεν του συνέβαινε ό,τι του συνέβη την
περασμένη Κυριακή, θα ήταν υποψήφιος στην Α’ Αθήνας. Τώρα, όχι…