Η επίθεση είναι θέμα… κύρους

«Όπως έχει πει ο πρόεδρος, δεν μπορούμε να περιμένουμε να έχουμε αποδείξεις
ότι κάποιος χρησιμοποιεί όπλα μαζικής καταστροφής προκειμένου να αναλάβουμε
δράση για να τον σταματήσουμε». Πολ Γούλφοβιτς, αναπληρωτής υπουργός Άμυνας
των ΗΠΑ, σε δηλώσεις του στο CNN

Βαγδάτη, Ιράκ. Διαδηλωτές, με την εικόνα του Σαντάμ Χουσεΐν στα χέρια, φωνάζουν αντιαμερικανικά συνθήματα

Μια νέα πολεμική επιχείρηση εναντίον του Ιράκ εξαρτάται από έναν και μόνο
παράγοντα: Αν θα βοηθήσει, και πόσο, να φανεί η αποφασιστικότητα του
Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις εκλογές για την ανανέωση μελών του Κογκρέσου
τον επόμενο Νοέμβριο. Μια σύντομη αεροπορική επιχείρηση, στην οποία δεν θα
υπάρξουν αμερικανικές απώλειες, θα δείξει για μια ακόμα φορά πόσο αυστηρός
είναι ο πρόεδρος Μπους, ο οποίος έχει επικεντρώσει την εξωτερική του πολιτική
στον «πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας». Ένα θέμα που ανέβασε τη δημοτικότητά
του στα ύψη στις ΗΠΑ.

Με νευρικότητα αντιμετωπίζει η Ευρώπη – πλην ίσως της Βρετανίας – τον νέο
πόλεμο που σχεδιάζουν οι ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ. Ήταν όμως η πρώτη φορά που
ένας Αμερικανός απεσταλμένος στη Μέση Ανατολή, και μάλιστα ο αντιπρόεδρος
Τσέινι, δεχόταν ένα ηχηρότατο όχι από τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή.

Όπως μεταδίδει ο Ρόμπερτ Φισκ στην «Ιντιπέντεντ», «… ουδείς Άραβας βασιλιάς,
πρίγκιπας ή πρόεδρος έδειξε την παραμικρή προθυμία να υιοθετήσει μια
αμερικανική επίθεση εναντίον του Ιράκ. Ακόμα και στο Κουβέιτ, δημοσκόπηση
έδειξε πως το 40% του πληθυσμού είναι αντίθετο με την αμερικανική πολιτική. Σε
κάθε αραβική πρωτεύουσα ειπώθηκε στον Ντικ Τσέινι, ευγενικά αλλά απόλυτα, πως
η προσοχή θα πρέπει να στραφεί στο Παλαιστινιακό…».

Οι ναύαρχοι και οι πτέραρχοι της αμερικανοβρετανικής συμμαχίας εναντίον του
Σαντάμ γνωρίζουν πως δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα να καταστραφεί πλέον στο
Ιράκ. Τους τελευταίους οκτώ μήνες του 2001, Αμερικανοί και Βρετανοί πιλότοι
έβαλλαν με 1.100 πυραύλους εναντίον 359 ιρακινών στόχων. Από το 1999
αξιωματούχοι του Πενταγώνου είχαν δηλώσει στη «Γουώλ Στρητ Τζόρναλ» πως σε
λίγο «θα είχαν έλλειψη στόχων». Ήδη, από τις αρχές του 2001, οι βομβαρδισμοί
εναντίον του Ιράκ είχαν κρατήσει περισσότερο από τον πόλεμο των ΗΠΑ στο
Βιετνάμ. Όταν τα επιχειρήματα των Αμερικανών αξιωματούχων εξαντλήθηκαν,
υποστηρίζοντας πως το Ιράκ εξακολουθεί να συσσωρεύει όπλα μαζικής καταστροφής,
ήρθε η σειρά των επιχειρημάτων που χρησιμοποιούνται στον πόλεμο εναντίον της
τρομοκρατίας.

Στο Ιράκ δεν υφίσταται αντιπολίτευση, παρά μόνο ορισμένες ομάδες που έχουν
αυτοαποκληθεί αντιπολιτευόμενες στο εξωτερικό για να αντλήσουν τις γενναίες
επιχορηγήσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Όλες οι αραβικές
κυβερνήσεις στη Μέση Ανατολή προτιμούν να βλέπουν τον Σαντάμ στην εξουσία,
παρά να αυξηθεί η πιθανότητα να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος σε μια χώρα, που
είναι πολύ εύκολο να χωριστεί σε τρία κομμάτια: Αν ο Σαντάμ χάσει την εξουσία,
και ο στρατός που τον στηρίζει διασπαστεί, το Ιράκ μπορεί να τριχοτομηθεί. Με
τους Κούρδους να καταλαμβάνουν τον Βορρά, τους σιίτες μουσουλμάνους τον Νότο
και στο Κεντρικό Ιράκ να αναλαμβάνουν οι σουνίτες. Στην περίπτωση που οι
σιίτες αποκτήσουν εξουσία, αναμένεται να γιορτάσουν τα επινίκια μαζί με τους
Ιρανούς φονταμενταλιστές, ενώ η Τουρκία, το Ιράν και η Συρία δεν βλέπουν με
διόλου καλό μάτι τη δημιουργία κουρδικού κράτους, φοβούμενοι νέα έξαρση στα
δικά τους αυτονομιστικά, κουρδικά, αποσχιστικά κινήματα.

Το ότι το καθεστώς του Σαντάμ στο Ιράκ είναι τυραννικό, δεν αμφισβητείται.
Αλλά το ίδιο τυραννικό δεν ήταν όταν ο Σαντάμ φυλάκιζε τους κομμουνιστές και
πολεμούσε εναντίον του ισλαμικού καθεστώτος του Ιράν;