ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η μικρή Αφγανή

Η φωτογραφία της έκανε τον γύρο του κόσμου, την είδαν και τη θαύμασαν
εκατομμύρια εκατομμυρίων άνθρωποι, αλλά η μοίρα της δεν άλλαξε. Αυτά τα μάτια,
σαν πράσινες λίμνες, δεν ξαναφάνηκαν αλλού. Τέτοια μάτια μοναδικά θα μπορούσαν
να χαρίσουν καλύτερη ζωή στην προσφυγοπούλα του Αφγα-νιστάν. Να γινόταν
μανεκέν, ηθοποιός, κάτι που θα μας έδινε την ευκαιρία να ξαναδούμε το πρόσωπό
της χωρίς τον τρόμο που αποτύπωσε ο ρεπόρτερ το 1984, στο στρατόπεδο των
προσφύγων. Να το βλέπαμε γελαστό ή μοιραίο και να ήταν οι πράσινες λίμνες με
χαμόγελο. Είχαμε δει σ’ αυτά τα μάτια την κρυμμένη άγρια ομορφιά των
βασανισμένων ανθρώπων της γης ολόκληρης και μαζί, κατά περίεργο τρόπο, την
κρυμμένη άγρια ομορφιά της φύσης. Μας κοίταζαν σαν να μας κατηγορούσαν. Όχι
επιτιμητικά, απλώς με αυτό τον φόβο και την αθωότητα που κατηγορούν, επειδή
είναι τόσο γνήσια. Και μαζί η φύση. Ανείδωτα τοπία της Ανατολής, ανεξερεύνητα
βασίλεια. Κόσμοι που δεν θα μάθουμε ποτέ, που δεν θα μας μιλήσουν. Πράσινες
λίμνες μέσα σε δάση χαμένα, βότσαλα που ξεχωρίζουν κάτω από διάφανα νερά. Μέσα
στο βαρύ τωρινό της πρόσωπο, που φωτογράφισε ξανά ο ίδιος άνθρωπος για το
«National Geographic», χάθηκαν οι πράσινες λίμνες πίσω από μέρες μόχθου,
σκλήρυναν πρόωρα τα χαρακτηριστικά. Το κορίτσι έμεινε εκεί, παντρεύτηκε πριν
μεγαλώσει, στα δεκατρία της, και έγινε μητέρα τεσσάρων παιδιών. Δεν υπάρχει
φύση ανεξερεύνητη, μόνο η μοίρα των γυναικών και τα βάσανα των προσφύγων. Και
το σημερινό βλέμμα της τριαντάχρονης Σαρμπάτ Γκουλά, μέλος της φυλής Παστούν,
αφοσιωμένης συζύγου και μητέρας, ευλαβικής και πιστής στις παραδόσεις, σαν να
μας κοιτάζει με γνήσια κατηγόρια.