ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Οι τιμούλες

Τι θα γίνουν τώρα οι τιμούλες; Αυτά τα υποκοριστικά των δραχμών που
μεταχειρίζονται οι πωλήτριες για να προκαλέσουν τη στοργή μας. «Πόσο κάνει η
μπλούζα; ρωτάς πεζά. Και η πωλήτρια σε μαλώνει, σε επαναφέρει στην τάξη, σου
δείχνει πώς πρέπει να φέρεται κανείς σε ένα αντικείμενο που η καριέρα του το
οδήγησε ώς τα ράφια της λιανικής πώλησης, αγγίζοντάς το τρυφερά. Βρίσκει το
καρτελάκι σεμνά, σαν να ζητά συγγνώμη για το ψαχούλεμα, αναποδογυρίζει,
κοιτάζει, διστάζει λίγο. Αφήνει χρόνο, να δημιουργηθεί ατμόσφαιρα. Ύστερα σου
λέει, αναστενάζοντας ελαφρά, διότι πρόκειται για κάτι που την ξεπερνά, κάτι
σαν κισμέτ, «είναι στις…» και νομίζεις ότι την ψάχνει σε τίποτα εξοχές την
τιμή ή σε τίποτα συγγενείς που πήγε για επίσκεψη, σαν να τη γυρεύει με το
κιάλι. Είναι στις μαργαρίτες, νομίζεις ότι θα σου πει, είναι στις
βουνοπλαγιές, αλλά όχι. «Είναι στις δεκαπέντε». Την άτιμη. Την αφήνω λίγο μόνη
κι εκείνη σκαρφαλώνει. Αταχτούτσικη. «Αν όμως πάρετε την μπλουζίτσα, υπάρχει
μια προσφορούλα, σας δίνουμε μια επιταγούλα και μετά κάθε φορά που ψωνίζετε
έχετε κι ένα δωράκι». Καταιγισμός υποκοριστικών σε τριγυρίζει, μικρές
ανυπεράσπιστες λεξούλες ζητούν τον οβολό σου για να υπάρξουν, να μεγαλώσουν,
να ενηλικιωθούν. Αυτά με τις δραχμές. Τώρα με τα ευρώ τι θα λένε; Είναι στα;
Στα όρη στ’ άγρια βουνά; Δεν γίνεται, δεν πάει. Κρίμα δηλαδή. Πάνω που είχαμε
εγκαθιδρύσει αυτό το υπέροχο στυλ, πάνω που είχαμε αναπτύξει αυτό το σαβουάρ
βιβρ στη σχέση μας με το χρήμα και το εμπόριο, να έρχεται νέο νόμισμα, να
εξορίζει τη θηλυκότητα, μεγάλο, άχαρο και επιπλέον γένους ουδετέρου;