Ελληνικό όπλο οι αντικειμενικές τιμές

Η ελληνική πλευρά θα απαντήσει στο νέο υπόμνημα τής έκπτωτης βασιλικής
οικογένειας έως τις 16 Απριλίου (ημερομηνία καταληκτική, που έχει τεθεί από το
Ευρωπαϊκό Δικαστήριο).

Και στην περίπτωση που δεν ακολουθήσει νέος γύρος υπομνημάτων, κάτι που
θεωρείται ως το πιθανότερο, τότε το μόνο που θα απομένει είναι η δικαστική
απόφαση. Αν δεν εκδοθεί έως το τέλος Ιουνίου, θα αναμένεται τον Σεπτέμβριο,
αφού και στο Στρασβούργο το καλοκαίρι τα δικαστήρια αργούν.

Έως το τέλος του μήνα, το νομικό επιτελείο που έχει ορίσει η ελληνική
κυβέρνηση για την αντιδικία (με επικεφαλής τους καθηγητές κ.κ. Δημ. Τσάτσο και
Νικ. Αλιβιζάτο) θα συνεδριάσει για να καθορισθεί το πλαίσιο της τελευταίας
νομικής κίνησης και από ελληνικής πλευράς. Η υπερασπιστική γραμμή
επικεντρώνεται στον καθορισμό μιας «εύλογης» αποζημίωσης με βάση τις
αντικειμενικές αξίες που ισχύουν για τα επίμαχα 75.828 στρέμματα. Ενώ θα
δοθούν ολοκληρωμένες απαντήσεις και για τις αξιώσεις του τέως περί κινητών
περιουσιακών στοιχείων, που σε προηγούμενες φάσεις του δικαστικού αγώνα είχαν
αντιμετωπιστεί επιφανειακά.

Σε πολιτικό επίπεδο, η πορεία σε αυτό το τελικό στάδιο της δίκης είναι
δεδομένη, όπως έχει εκφραστεί από τον Πρωθυπουργό κ. Κων. Σημίτη: καμία
διαπραγμάτευση με τον τέως. Όπως είναι δεδομένο ότι η επιτυχής έκβαση ή η
αποτυχία σε αυτή τη μάχη μετριέται σε δισ. Από την πλευρά του ο έκπτωτος
βασιλιάς, με το τελευταίο του υπόμνημα, έβαλε τον πήχυ στα 161,1 δισ., αφού
θεωρεί «αδικαιολόγητο» κάθε χαμηλότερο ποσό από αυτό που του παρουσίασε ο
οίκος FPD Savills. Και θέλησε να δείξει… γαλαντόμος, αφού δεν επιμένει στην
εκτίμηση για λογαριασμό του υπουργείου Εξωτερικών (187,5 δισ. από την Lambert
Smith Hampton), αλλά ούτε και στην αρχική δική του (165,5 δισ. δρχ. από την
Moore Stephens). Πάντως, δεν παραλείπει να χαρακτηρίσει «δίκαιη» την εκτίμηση
των 187 δισ. δρχ. και να θεωρεί ότι «εφόσον η ίδια η κυβέρνηση την έθεσε υπόψη
του δικαστηρίου, η ίδια πρέπει να αποδεχθεί και την ακρίβειά της…».

Αυτή η εκτίμηση και κυρίως η απόφαση να υποβληθεί το πόρισμα του διεθνούς
οίκου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει προκαλέσει αρκετές ενστάσεις από
κυβερνητικά στελέχη (με χαρακτηριστικότερη τη διαφωνία του κ. Ευάγγ.
Βενιζέλου). Και, όπως εκτιμούν νομικοί που παρακολουθούν την υπόθεση, «θα
αποδειχθεί μεγάλος μπελάς, εάν το δικαστήριο κινηθεί στη βάση της εμπορικής
(αγοραίας) αξίας για την αποτίμηση της περιουσίας». Σε διαφορετική περίπτωση,
εάν δηλαδή η αποζημίωση βγει μέσα από τις αντικειμενικές αξίες, όπως πράττουν
και τα ελληνικά δικαστήρια στις υποθέσεις απαλλοτριώσεων, τότε δεν θα έχει
ουσιαστική σημασία, όπως οι ίδιοι επισημαίνουν, αλλά «απεναντίας μπορεί να
λειτουργήσει και ως απόδειξη ότι η ελληνική κυβέρνηση κινείται με ανοιχτά
χαρτιά…».

Για την ελληνική πλευρά, η βάση στη «μάχη» της αποζημίωσης είναι τα 24 δισ.
δρχ., δηλαδή η επίσημη αποτίμηση από το υπουργείο Οικονομικών της περιουσίας,
βάσει αντικειμενικών τιμών. Η επιτυχία θα είναι ακόμη μεγαλύτερη εάν το
Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποδεχθεί και τον συμψηφισμό ανάμεσα στο ποσό αυτό και
τις απαιτήσεις του Δημοσίου από την έκπτωτη βασιλική οικογένεια (φοροαπαλλαγές
κ.ά.), που υπολογίζεται ότι ξεπερνούν το 60% του τιμήματος και το
ελαχιστοποιούν σε επίπεδα κάτω των 10 δισ. δρχ. Και μπορεί να γίνει τεράστια,
εάν επί τη βάσει του τελικού ποσού το δικαστήριο καταλήξει σε μία «εύλογη»
αποζημίωση. Εάν όλα αυτά δεν ισχύσουν, η νίκη θα κριθεί από την απόσταση που
θα έχει το ποσό της δικαστικής απόφασης από τον αρχικό στόχο κάθε πλευράς.

Πρέπει να σημειωθεί, πάντως, ότι η δικαστική απόφαση που αναμένεται μόνον
αποζημίωση μπορεί να καθορίσει και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να διατάξει
επιστροφή της περιουσίας, όπως μεταξύ άλλων έχει αιτηθεί ο τέως. Κι αυτό γιατί
το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι η απαλλοτρίωση ήταν δικαιολογημένη
(για λόγους που σχετίζονται με την πολιτειακή τάξη στη χώρα μας). Στο
Στρασβούργο ο τέως έχασε και τη μάχη για το ονοματεπώνυμο και την ιθαγένεια.
Το δικαστήριο είχε δεχθεί μόνον ότι η περιουσία που απαλλοτριώθηκε ήταν
ιδιωτική και, συνεπώς, έπρεπε να αποζημιωθεί.