Δρόμοι

Το παράθυρο…

… είναι κλειστό, μέσα στο δωμάτιο δεν μυρίζει τίποτα απέξω, μονάχα ένας
τεχνητός παράδεισος από αρώματα, έξω δεν μυρίζουμε τα λουλούδια που πατάμε,
μέσα τα μυρίζουμε με τα μάτια μπροστά στην τηλεόραση, βιολέτες, κλαδιά από
πεύκο, γυαλισμένα με αεροζόλ από λεβάντα, πατάμε σε πατώματα με απολυμαντικό,
τρώμε σε πιάτα από λεμόνι, η πετσέτα μυρίζει καμφορά, τα δόντια μέντα, το κερί
πατσουλί, τα παπούτσια βανίλια, αν όλες αυτές οι μυρωδιές ήταν ήχοι, θα ήταν
μια κακοφωνία…

μόλις κλείσει…

… το παράθυρο δεν μυρίζει πια μέλι μα ζαχαρίνη, μολονότι μας αρέσουν απέξω
οι μυρωδιές, η μυρωδιά από το δάσος, η λεβάντα, τα αγριοβότανα, μας αρέσουν
χωρίς τη μυρωδιά της παρακμής, δεν αντέχουμε τη μυρωδιά από τα φύλλα και τα
μανιτάρια που σαπίζουν, δεν αντέχουμε την ανθρώπινη μυρωδιά, τη δική μας
μυρωδιά, ούτε την πνοή από τον ιδρώτα ή τη βαριά ανάσα, οι δροσοσταλίδες του
έρωτα που κυλούν πάνω στα στρωσίδια γίνονται ένα με το χλώριο που είναι
περασμένα, τίποτα δεν μας αρέσει από αυτά που μυρίζουν σαν και εμάς, δεν
μπορούμε να χώσουμε εκστατικά τη μύτη σε ένα φορεμένο ρούχο, το ψυγείο μας δεν
μυρίζει τίποτα, το ντουλάπι μας μυρίζει τα πάντα, η ασπιρίνη μας είναι
φράουλα, το χαρτί υγείας μπανάνα…

τα μωρά μας…

… δεν μυρίζουν ανθόνερο, ξεχάσαμε πια τη γλυκιά μυρωδιά από το χνουδωτό τους
κεφάλι, το λιβάνι που καίμε δεν φτάνει για να σκεπάσει τις επώνυμες μυρωδιές,
δεν θα αναγνωρίζαμε σήμερα τις Μυροφόρους, δεν αντέχουμε τις μυρωδιές παρά
μονάχα σιδερωμένες και κολλαριστές, τυλιγμένοι μέσα σε ένα σύννεφο τεχνητό, τα
αρώματα που μπήκαν στη ζωή μας δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές μα ένοχες
μυρωδιές, ξεχάσαμε πια να ξεχωρίζουμε τις καλές από τις κακές, ξεχωρίζουμε
μονάχα το Σανέλ Νο 5…

όλα τα αρώματα…

… της Αραβίας δεν θα έφταναν για να σβήσουν τη βαριά οσμή από το αίμα στα
όνειρα της λαίδης Μάκβεθ ή τη μυρωδιά του θανάτου από το χέρι του βασιλιά Ληρ,
μα τα αρώματα που κάποτε ήταν σπάνια και εξωτικά ξεθώριασαν με τη χρήση, ακόμη
και μπροστά στη μύτη μας δεν θα ξεχωρίζαμε το μπάνιο που αρωμάτιζε η Σεχραζάντ
με ροδόνερο και ιτιά και μόσχο, φερόμαστε στις μυρωδιές όπως στα κατοικίδια
ζώα, τους δίνουμε ονόματα, αρώματα, δεν ξεχωρίζουμε πια το καλό από το σάπιο
φαγητό με τη μύτη, πρέπει να το διαβάσουμε στην ημερομηνία λήξης, πάνω σε ένα
κουτί βομβαρδισμένο από ένα χημικό σύννεφο, μια γενιά που ξεκουφαίνεται από
δυνατή μουσική ξεπλένεται μέσα σε δυνατά αρώματα, ακόμη και μέσα στο ταξί, η
τεχνητή Άνοιξη είναι παντού διαρκής, μονάχα που αν ανοίξουμε το παράθυρο δεν
θα μπορέσουμε πια να αναγνωρίσουμε την πραγματική.