ΜΑΤΙΕΣ Το γήπεδο

Είναι ένα τραγούδι του Σαρλ Τρενέ, που το ακούγαμε με τον Βαγγέλη Χατζηγιάννη,
στις αρχές της δεκαετίας του ’50, στο Πανεπιστήμιο, και την βρίσκαμε. Τίτλος
του «Τα παιδιά βαριούνται τις Κυριακές». Δεν το ‘χω ξανακούσει, έκτοτε.
Σκέφτομαι, όμως, συχνά, την κυριακάτικη βαρεμάρα των παιδιών. Τη βαρεμάρα του
απογεύματος, με τη γειτονιά έρημη, τα μαγαζιά κλειστά και τα βιβλία ανοιγμένα
στη σελίδα του μαθήματος της Δευτέρας…

Τα παιδιά, ναι, βαριούνται. Αλλά όχι και οι έφηβοι. Γιατί για τους έφηβους
υπάρχει το γήπεδο. Το κασκόλ, η φασαρία, η κραυγή, το σύνθημα, η
εκτόνωση. Υπάρχει η νίκη και η ήττα. Κι αυτό, έστω, το μίζερο 0-0, που
αποκαρδιώνει, αλλά φέρνει στο σακούλι και έναν ολόκληρο ­ πολλές φορές
χρησιμότατο ­ βαθμό.

Το γήπεδο, λοιπόν. Που πάντοτε το αποζητούν οι έφηβοι. Τώρα τελευταία, όμως,
και άλλοι πολλοί. Τριαντάρηδες, σαραντάρηδες, πενηντάρηδες. Και γυναίκες. Οι
κερκίδες άρχισαν να γεμίζουν. Κι αυτό είναι μια κατάκτηση. Μια επιτυχία.
Διαβάζω («Ομάδα», Κώστας Κοφινάς), ότι πέρυσι, σε 16 αγώνες πρωταθλήματος
είχαν κοπεί 469.000 εισιτήρια. Αλλά, φέτος, ο πήχυς ανέβηκε ψηλά: 650.000.
Πράγμα που σημαίνει, 11.000 παραπάνω εισιτήρια σε κάθε αγώνα!

Θυμάμαι, παλιά, παραμονές ενός μεγάλου ντέρμπι, καλή ώρα, τι χαλασμός γινόταν
στην Ομόνοια για τα εισιτήρια!.. Διάφορα λαμόγια προμηθευόντουσαν καμιά
πενηνταριά μπλοκ και διοχέτευαν το «πράγμα» στη διψασμένη πιάτσα, με το
σταγονόμετρο. Έτσι, ανέβαιναν οι τιμές και η «επιχείρηση» θησαύριζε. Τέτοια
ώρα, Σάββατο, το τηλέφωνό μου άναβε από τα τηλεφωνήματα των φίλων, που με
εκλιπαρούσαν για μερικά «αριθμημένα». Κι έτρεχα κι εγώ, ο δόλιος, στον
Μαρόπουλο και τον Νεστορίδη, για να καλύψω τις ανάγκες…

Τα τελευταία 15-20 χρόνια, ούτε πηγαδάκια στην Ομόνοια, για εισιτήρια στη
«μαύρη αγορά», ούτε τηλεφωνήματα σ’ εμένα ­ και σε άλλους πολλούς, βέβαια ­
για τα ­ αζήτητα πλέον ­ «αριθμημένα». Παγερή αδιαφορία, ακόμα και για
ματς-φωτιά! Τι έφταιξε; Προφανώς, η αναξιοπιστία του ποδοσφαίρου μας, κυρίως
λόγω της διαιτησίας, αλλά και η βία στην κερκίδα. Φαίνεται, όμως, ότι τα
πράγματα ξαναπαίρνουν τ’ απάνω τους. Οι κακές διαιτησίες περιορίσθηκαν αισθητά
(εξαίρεση, η «στραβωμάρα» του επόπτη στον αγώνα Πανιωνίου – ΠΑΟΚ) και η
Αστυνομία έχει βρει τρόπους για να αφοπλίζει τους ταραξίες.

Να δούμε. Είναι μεγάλη χαρά το γεμάτο γήπεδο. Και για τους θεατές και, κυρίως,
για τους παίκτες. Που, μπροστά σ’ ένα τεράστιο κοινό, τα δίνουν όλα. Ενώ, με
άδειες εξέδρες ολόγυρά τους, χασμουριούνται.