[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Η ελληνική γλώσσα έχει πεπερασμένο αριθμό λέξεων. Όσο κι αν προσπαθήσει
κανείς, όσες μεθόδους γλωσσοπλαστικής κι αν χρησιμοποιήσει, ο αριθμός των
λέξεων δεν πρόκειται να αυξηθεί – θα μείνει ο ίδιος. Αυτό οδηγεί τους
ανθρώπους να χρησιμοποιούν τις λέξεις πολλές φορές με μεταφορική έννοια. Σου
λέει ο άλλος«αυτό που κάνεις δεν είναι και τόσο σόι», και προφανώς δεν
αναφέρεται στην καταγωγή σου ή τους συγγενείς σου, αναφορά που θα μπορούσε να
προκαλέσει καβγά. Εννοεί ότι αυτό με το οποίο ασχολείσαι δεν είναι σωστό. Δεν
συμβαδίζει με τις γενικές αρχές συμπεριφοράς…

Τα έχουν πει όλα

Ως εκ τούτου, όταν ο κ. Σημίτης, από τη Μακεδονία, και ο κ. Καραμανλής, από
την Ήπειρο, άρχισαν την περασμένη εβδομάδα να μιλούν περί σεναρίων «εκτροπής»,
το πρώτο που σκέφθηκαν όσοι τους άκουσαν ήταν «να δεις που πάλι σχέδια για
εκείνη την έρμη την εκτροπή του Αχελώου θα κάνουν»! Διότι οι άνθρωποι ξέρουν
ότι τα ποτάμια εκτρέπονται της φυσικής ροής τους. Άντε και η κυκλοφορία των
αυτοκινήτων. Αυτό έμαθαν στο σχολείο, αυτό είναι σε θέση να βεβαιώσουν αν
ερωτηθούν. Οι άνθρωποι, οι πολίτες. Όχι οι πολιτικοί. Ο πολιτικός τα έχει πει
όλα, ως γνωστόν. Δεν του μένει τίποτε άλλο από τις μεταφορικές έννοιες – τις
οποίες επίσης έχει εκφράσει, αλλά εκείνες είναι ανεξάντλητες – και τον
προσχηματικό λόγο…

Δεν είναι κοινοί άνθρωποι

Όταν λοιπόν ο Κ. Σημίτης μιλάει για «σενάρια εκτροπής», δεν αναφέρεται σε
ποτάμια ή στην Κηφισίας που είναι αδιάβατη και έπεσαν πάνω οι τροχονόμοι να
στείλουν τα αυτοκίνητα προς άλλες κατευθύνσεις. Αναφέρεται σε σενάρια
πολιτικής εκτροπής. Που κατά την άποψή του, μεταφράζεται, ως έννοια η όλη
αναφορά, σε σενάρια ανατροπής της δημοκρατικής ομαλότητας. Περίπλοκο; Μπορεί.
Αλλά ποιος είπε ότι οι πολιτικοί είναι κοινοί άνθρωποι; Αν συνέβαινε αυτό,
τότε όλοι θα κυβερνούσαμε αυτό τον τόπο. Γίνεται; Δεν γίνεται, και ευτυχώς!

Η ζημιά έγινε

Η πιο καταπληκτική περίπτωση είναι αυτή του Κ. Καραμανλή. Είπε ό,τι είπε ο Κ.
Σημίτης (εντάξει, λέμε πού και πού κανένα αστείο για να περνάει η ώρα), δεν το
πιάνει ο αρχηγός της Ν.Δ. και επιστρέφει την κατηγορία. «Ο κύριος Σημίτης
βλέπει ότι χάνει τις εκλογές και απεργάζεται σενάρια εκτροπής». Ολίσθημα
πολλαπλό. Τι σχέση μπορεί να έχουν οι εκλογές με την εκτροπή του… Αχελώου,
της κυκλοφορίας στην Κηφισίας και ούτω καθ’ εξής… Μπερδεύτηκε άσχημα ο
πολίτης. Το αποσαφήνισε βέβαια στη συνέχεια, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει…

Μιλάει με χρησμούς

Ο Κ. Καραμανλής πάντως διαπράττει συχνά διάφορα τέτοια. Χρησιμοποιεί λόγο
αφαιρετικό, δεν συγκεκριμενοποιεί, τα αφήνει όλα στο «φλου», σε μια κατάσταση
που όποιος κατάλαβε κατάλαβε κι άντε μετά να βρεις άκρη. Ευτυχώς που υπάρχει
κι ο Θ. Ρουσόπουλος να δίνει εξηγήσεις στις δίκην χρησμού αναφορές του
αρχηγού. Είπε μεσοβδόμαδα ο αρχηγός Κώστας: να ανοίξουν όλοι οι λογαριασμοί.
Τρελάθηκαν οι πολίτες. Γιατί, τι έχουν μέσα οι λογαριασμοί μας και πρέπει να
ανοίξουν; διερωτήθηκαν. Δεν λέει για σας, έσπευσε να (μας) διευκρινίσει ο
Θοδωρής που έχει πια αποκαταστήσει πλήρη γραμμή επικοινωνίας με τον Τύπο της
Δεξιάς – τέτοια «ομοιομορφία» σε τίτλους και «γραμμές» από την εποχή του
Μητσοτάκη είχαμε να δούμε… -, για τον Κόκκαλη μιλάει.

Όποιος σκάβει τον λάκκο…

Ερώτηση πρώτη: Και γιατί δεν το λέει; Ζητώ το άνοιγμα των λογαριασμών του
Σωκράτη Κόκκαλη. Μάλιστα, και το αποτιμούμε ως πολιτική πράξη. Ερώτηση
δεύτερη: Γιατί ΜΟΝΟ του Σωκράτη Κόκκαλη και όχι των άλλων; Ερώτηση τρίτη:
Γιατί όχι και των κομμάτων; Ερώτηση τέταρτη: Γιατί όχι και της ΜΑΥΟ (της
λιβεριανής εταιρείας που έφερνε το μαύρο, κατάμαυρο, χρήμα από τα πέρατα της
γης στα ταμεία της Ν.Δ.); Ερώτηση πέμπτη: Πόσο μακριά θα πάει αυτή η βαλίτσα
με τη διαπλοκολογία; Ερώτηση έκτη: Δεν διδαχτήκατε τίποτε από το «βρώμικο
’89»; Ερώτηση έβδομη: Πάλι τα ίδια; Ερώτηση όγδοη: Για τα προβλήματα του τόπου
έχετε να μας πείτε κάτι; Ερώτηση ένατη: Με τη σκανδαλολογία θα επιχειρήσετε κι
εσείς να ρίξετε το ΠΑΣΟΚ; Ερώτηση δέκατη: Μια παροιμία που λέει ότι όποιος
σκάβει τον λάκκο του άλλου πέφτει ο ίδιος μέσα, την ξέρετε;

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Το «πάγωσε» τηλεφωνικά

Σε ένα ατέλειωτο αγωνιώδες παζάρι για το περιεχόμενο της συνεδρίασης του
Εκτελεστικού Γραφείου της περασμένης Τετάρτης μετεξελίχθηκε η προετοιμασία
της, καθώς ο Κ. Σημίτης δεν ήθελε με τίποτε να συζητηθεί το θέμα της
«εκτροπής». Η λογική του ήταν «δεν θα το διαλύσουμε το μαγαζί» και ο
σκεπτικισμός του αναφερόταν στις πολλές, και από πολλές πλευρές πληροφορίες,
ότι τέσσερα – πέντε μέλη του Ε.Γ., ο Άκης Τσοχατζόπουλος, η Βάσω Παπανδρέου, ο
Βενιζέλος, ο Απόστολος Κακλαμάνης και ίσως ο Παπουτσής, θα του ζητούσαν
εξηγήσεις για τα περί εκτροπής. Τρίτη μεσημέρι συναντήθηκε με τη Βάσω
Παπανδρέου που πήγε στο Μαξίμου για τη Διυπουργική για το 2004 και της ζήτησε
να μη θέσει θέμα στη συνεδρίαση της επομένης. Εκείνη του είπε «εντάξει, αλλά
το θέμα πρέπει να το συζητήσουμε κάποτε» κι ο Σημίτης δεσμεύθηκε. Μίλησε
τηλεφωνικά και με τους Λαλιώτη, Νεονάκη, Πρωτόπαπα, και – εδώ είναι η έκπληξη,
ναι, κακό είναι που μιλάνε πού και πού; – με τον Α. Τσοχατζόπουλο. Με τον
Σκανδαλίδη συζήτησε Τετάρτη πρωί, πριν από το Ε.Γ. Στον Κακλαμάνη δεν είπε
τίποτε. Έτσι, όταν εκείνος πήγε καθυστερημένος στη συνεδρίαση της Τετάρτης,
ζήτησε να λάβει τον λόγο «για να τοποθετηθεί». Τον απέτρεψαν λέγοντάς του ότι
συμφωνήθηκε να συζητηθεί η συγκυρία 11 με 13 του μηνός. Προφανώς για να
«παγώσει» το πράγμα. Τα κάνει κάτι τέτοια το ΠΑΣΟΚ – γι’ αυτό και
συντηρείται…