ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τα μικρά συμφέροντα

Η τηλεόραση ξεχασμένη στο σαλόνι ανοιχτή έφερνε μέχρι την κουζίνα έναν άγριο
θρήνο μπάσας ανδρικής φωνής. «Η περιουσία μου», φώναζε ο άνθρωπος, βροντώντας
σαν μελανοσωρείτης σε κρίση, «χάνομαι», πνιγόταν σε λυγμούς. Ακούγονταν από
πίσω άλλες φωνές γυναικείες, γδούποι πάλης με φίλους που τον συγκρατούν από
απονενοημένα διαβήματα, ή μπορεί να ήταν και αστυνο-μικοί. Ύστερα η φωνή του
ρεπόρτερ έκλεινε την περιγρα-φή, με απόχρωση συμπά-σχουσα. Τι ήταν αυτοί οι
δύστυχοι; Κάτοικοι περιοχής που μπαίνει σε σχέδιο και υποχρεώνονται να δώσουν
ένα κομμάτι οικοπέδου για τους δρόμους και τις πλατείες. Αυτό το τρομερό τούς
είχε τύχει. Οικόπεδα που μέχρι τώρα δεν θα μπορούσαν νόμιμα να τα χτίσουν, θα
αποκτήσουν ξαφνικά αρτιότητα, φως, νερό, τηλέφωνο, κι όλα τα καλά, αλλά μαζί
και κάτι άχρηστο και καταστροφικό, τους δρόμους και τις πλατείες. Θύελλα
διαμαρτυρίας. Ξεσηκωμός. Δρόμοι και με πεζοδρόμιο κιόλας; Και πλατύ το
πεζοδρόμιο; Τι χρειάζεται, θα ρωτάνε οι πονεμένοι ιδιοκτήτες. Κόβει το έχει
τους, το ψαλιδίζει; Δεν είναι άδικο; Τόσες γειτονιές επιβιώνουν χωρίς καθόλου
πεζοδρόμιο, οι καινούργιες να υποχρεώνονται σε πολυτέλειες; Και δώστου
χτυπιόνταν, σαν απελπισμένος αρχαίος χορός, τα μικρά συμφέροντα τα
ενορχηστρωμένα, μπροστά στις κάμερες. Αυτά που κανένας δεν ονομάζει
διαπλεκόμενα, τα συμφέροντα των ασήμων, των διαρκώς και καθολικώς
διαμαρτυρομένων, που θεωρούν τους εαυτούς τους αδικημένους μόνιμα, που δεν
τους αγγίζει το δημόσιο όφελος. Αυτά είναι τα ακατανίκητα συμφέροντα εδώ, πολύ
πιο ισχυρά από τα λεγόμενα μεγάλα, πολύ πιο δαβρωτικά και επίμονα, που έχουν
πνίξει τις πόλεις μας και δε φρενάρουν με τίποτα, συνεχίζουν τραβώντας όλους
μας στον κατήφορο της χαμηλής ποιότητας ζωής.