ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φέτα πορτοκάλι…

Το έντονο πορτοκαλί χρώμα με τυφλώνει. Η παχιά, ζουμερή φέτα πορτοκάλι που
κάνει παρέα τον χυμό μου έρχεται να ταράξει την ηρεμία μου, να μου θυμίσει ότι
σε αυτήν εδώ την καθημερινότητα που πρέπει να δείχνεις όμορφος, κεφάτος και
υγιής (τι αρρώστια!) ενώ δεν είσαι, υπάρχουν και Υγιή, με ύψιλον κεφαλαίο,
πράγματα…

Όπως μια φέτα πορτοκάλι… Γιατί εκτός από την καφεΐνη, υπάρχει και η βιταμίνη
C…. Σαν ν΄ ακούω τη μαμά μου…

Χωμένη στο παλτό και με τις σόμπες να καίνε στο φουλ στον μικρό πεζόδρομο της
Ευαγγελιστρίας, μου έρχεται να βάλω τις φωνές. «Ελευθερία είναι. Χαλάρωσες.
Πόσες φορές πέρασες από εδώ τρέχοντας και δεν έβλεπες τίποτα μπροστά σου;»…

Ρητορική η ερώτηση, αλλά εγώ ντρέπομαι. Για τις ώρες και τις μέρες που χάνω
τρέχοντας, που ξεχνάω να πάρω εκείνο το δωράκι στη Βασιλική, να τηλεφωνήσω
στην αδελφή μου, να δω τον βαφτισιμιό μου και τους φίλους που ΄χω χάσει από
καιρό.

Στη Μητροπόλεως μετράω οχτώ ελληνικές σημαίες σ΄ ένα τετράγωνο. Ετοιμαζόμαστε
από τώρα για την 25η Μαρτίου; Τι κρίμα που δεν θα ξανακάνω παρέλαση! Πάντα
παραπονιόμουν για το πρωινό ξύπνημα, αλλά κατά βάθος μ΄ άρεσε. Γι΄ αυτό τα
ρούχα της παρέλασης δεν τα πέταξα ποτέ…

Όπως πέταξα όλα τα… άχρηστα «αντικείμενα» αυτής της πόλης. Όσα δεν βλέπεις
όταν ψάχνεις για ταξί, όταν περνάς τα φανάρια και τους ανθρώπους τρέχοντας,
όσα αφήνεις πίσω οριστικά και αμετάκλητα για να μη χάνεις χρόνο.

Να φεύγαμε, λέει, ένα ταξίδι…