o υποψήφιος Ήμουν μαθήτρια της… ξεπέτα

Εμένα στο Πανεπιστήμιο με έβαλε ουσιαστικά ο… Τσιφόρος. Κρίμα που δεν
μπόρεσε να με βγάλει κιόλας απ’ αυτό. Είμαι ακόμη εκεί. Εγγεγραμμένη στα
μητρώα του Τμήματος Αγγλικής Φιλολογίας. Είμαι μια μάχιμη δημοσιογράφος και
ταυτοχρόνως μια συνταξιούχος φοιτήτρια της Αγγλικής!

Το πρωινό ξύπνημα ήταν το μόνιμο άγχος των μαθητικών μου χρόνων. Τόσο, που
νομίζω ότι αυτή η αγωνία, του να κατορθώσω να ξυπνήσω κάθε πρωί στις επτά παρά
τέταρτο, με έστρεψε προς τη δημοσιογραφία: να κάνω η γυναίκα ένα επάγγελμα που
να μη χρειάζεται να ξυπνώ νωρίς!

Όλα τα χρόνια του σχολείου πάντως… αγκομαχούσα. Πώς να το πω, βρε παιδί μου,
δεν πέρναγα καλά. Όπως δεν νομίζω ­ μεταξύ μας ­ ότι περνάνε καλά και τα
σημερινά παιδιά μέσα στο σχολείο. Έχουν περάσει χρόνια από τότε, αλλά ποτέ δεν
ένιωσα νοσταλγία για τα χρόνια εκείνα.

Ήταν στο τέλος της χούντας ­ μια εποχή σεσημασμένη πολιτικά και κοινωνικά ­
που τα παιδιά τέλειωναν το εξατάξιο τότε Γυμνάσιο και αμέσως μετά, το… must
ήταν τα Πανεπιστήμια και τα Πολυτεχνεία. Δεν υπήρχαν τότε εναλλακτικές λύσεις.

Στη δική μου περίπτωση, η ενασχόληση με τη δημοσιογραφία ήταν παρέκκλιση…

Όταν έφθασε λοιπόν και για μένα αυτή η ώρα, η επιλογή μου ήταν η Αγγλική
Φιλολογία. Ήταν μια… ράθυμη επιλογή. Είχα τα Αγγλικά σαν δεύτερη μητρική μου
γλώσσα, πράγμα που σήμαινε ότι θα είχα πολύ λίγη δουλειά να κάνω. Γιατί ποτέ
δεν διανοήθηκα να πάω φροντιστήριο. Ήμουν πολύ τεμπέλα για τέτοια πράγματα. Θα
έλεγα ότι ήμουν μαθήτρια της… ξεπέτα: ό,τι προλάβαινα να διαβάσω στο
διάλειμμα και ό,τι «έπιανα» απ’ την παράδοση.

Δεν διάβασα λοιπόν καθόλου. Είχα υποστεί βέβαια κι εγώ την πίεση από τη μητέρα
μου «διάβασε για να περάσεις», αλλά εγώ διάβαζα τα δικά μου. Ήταν τότε στη
μόδα τα βίπερ Νόρα. Κλεινόμουν στην κάμαρά μου, σήκωνα το στρώμα μου ή το
μαξιλάρι μου ­ κατά καιρούς η… κρύπτη άλλαζε ­ έβγαζα το βίπερ Νόρα και
περνούσα εγώ καλά και η μητέρα μου ακόμη καλύτερα, νομίζοντας πως μελετώ για
τις εισαγωγικές εξετάσεις. Είχα εξασκήσει και την ακοή μου, οπότε με το που
άκουγα βήματα να πλησιάζουν, το βίπερ «μεταμορφωνόταν» σε βιβλίο ­ ας πούμε ­
ιστορίας.

Όχι όμως όποιας κι όποιας ιστορίας, αλλά ιστορίας γραμμένης διά χειρός
Τσιφόρου!

Όταν λοιπόν ήρθε η μέρα της εξέτασης στην ιστορία, πέφτουν ­ θυμάμαι ­
σταυροφορίες.

Έβγαλα τη μαγκιά, το χιούμορ και τη λάμψη που διαπερνούσε το κείμενο του
Τσιφόρου και έγραψα το περιεχόμενο με σοβαροφάνεια και στην καθαρεύουσα και
έσκισα: μπήκα τεσσαρακοστή.

Χαρές και πανηγύρια! Άρχισα τα πηγαινέλα στη Σχολή, αλλά δεν κράτησε πολύ. Τα
παράτησα. Το δίπλωμα δεν το πήρα. Και παρά την πίεση της μάνας μου, «παρ’ το
το χαρτί θα σου χρειαστεί», δεν μου χρειάστηκε ποτέ και πουθενά!

Ένας μόνον άνθρωπος μου το ζήτησε κι εκεί τα βρήκα μπαστούνια: ο κύριος…
Παύλος, ο γιος μου. Όταν κάποια στιγμή πήγα να διορθώσω τη δουλειά του στα
Αγγλικά, λέγοντάς του ότι «ξέρω εγώ, παιδί μου, αυτό σπούδασα», μου απάντησε
«Ε, όχι και το σπούδασες, αφού δεν το πήρες το δίπλωμα»!