Συνειρμικά…

Μέρα τη μέρα, όλο φουντώνει το τζέρτζελο με τον τζόγο. Η μισή Ελλάδα είναι με
το κουλό το χέρι στον κουλοχέρη. Παίζει ό,τι έχει, χάνει ό,τι δεν έχει και
μετά απορεί κι από πάνω που οι «βαρόνοι» του ζόφου δεν παθαίνουν κρίση
ψυχοπονιάς και γενναιοδωρίας να τους επιστρέψουν τα χαμένα για να μη βγει το
σπίτι τους στο σφυρί. Φρουτάκι και δεκαχίλιαρο, σου λέει. Έτσι πάει η ταρίφα.

Είπα «φρουτάκι» και θυμήθηκα. Στα όρη, στα άγρια βουνά φτάσανε τα φρούτα. Και
δεν μιλάμε για σούπερ μάρκετ. Που, πριν μοστράρουνε το μήλο στο κοφίνι,
περνάει ο ειδικός και του κάνει στάιλινγκ. Για τη λαϊκή αγορά μιλάμε. Εκεί.
Έχουν στουμπωθεί φρούτα και ζαρζαβατικά σ’ ένα ασανσέρ. Από ισόγειο, τραβάνε
για ρετιρέ κι όποιον πάρει ο Χάρος. Και δεν φτάνει αυτό, έχει η συνταξιούχα η
δύσμοιρη να κάνει και τη μετατροπή από δραχμές σε ΕΥΡΩ. Όρθια, από τα χαράματα
στο πόδι, οι κιρσοί σε αθλία κατάσταση, η ίδια χτισμένη στη μελιτζάνα και στο
μπρόκολο, να πιάνει τη μια σακούλα, να της πέφτει η άλλη και να ‘χει να
ανασύρει και τον μετατροπέα από το τσαντικό.

Είπα «μετατροπέα» και θυμήθηκα. Ο δικός μου όλο τα φτύνει. Κάθε τρεις και λίγο
παθαίνει μια σύγχυση προσωπικότητας. Άλλα πληκτρολογώ, άλλα μου βγάζει. Άλλα
του ζητάω, άλλα μου απαντάει. Αλλού μιλάω, αλλού βροντάει. Κάθε τρεις και λίγο
πρέπει να πατάω το κουμπί, το SET, για να τον φέρω στα ίσα του.

Είπα «σετ» και θυμήθηκα. Πήρα ένα σετ σεντόνια ωραιότατα. Προς το παστέλ, το
ήσυχο, εκείνο το μπεζ το γλυκομίλητο, το καλοπροαίρετο που δεν θα γυρίσει να
σου αντιμιλήσει, να σου την πει την πικρή την κουβέντα. Πανωσέντονα,
κατωσέντονα, μαξιλάρια, έκτακτα. Σε τιμή ευκαιρίας, σημειωτέον. Τόσο
«ευκαιρίας» που μόλις μπήκανε στο πλυντήριο μπήκανε και αφ’ εαυτού τους.
Συρρικνώθηκαν. Τσουρουτοποιήθηκαν. Από υπέρδιπλα έγιναν μαντιλάκια για το
πέτο. Τα ‘δωσα στην ανιψιά μου. Πολύ τα βολεύτηκε: Δεν είχε πού να κοιμηθεί η
Μπάρμπι και υπέφερε από αϋπνίες το έρμο το κουκλικό.

Είπα «αϋπνίες» και θυμήθηκα. Μάτι δεν κλείνω τις νύχτες. Καν δυο, καν τρεις να
‘ταν η ώρα, δεν με ρημαδοπαίρνει ο ύπνος. Πατάω το τηλεκοντρόλ. Στο ένα
κανάλι, μια ρίχνει τα χαρτιά. Τα Ταρό. Ρωτάει η κυρία, απαντάει η «Ταροτζού».
«Καλό, πολύ καλό διαγράφεται το μέλλον σας. Είστε πενήντα δύο χρονών, ο άντρας
σας σάς εγκατέλειψε για μια εικοσάρα, αλλά στο βάθος εσάς αγαπάει. Μη βλέπετε
που ζητάει διαζύγιο και ούτε να σας φτύσει. Σας λατρεύει, το λέει το χαρτί.
Τον άντρα σας θα πιστέψουμε τώρα ή την τράπουλα;». Στο άλλο κανάλι, πουλάνε
λεμονοστίφτες, στο τρίτο τσόντα ( καρότο είναι αυτό τώρα ή τζάμπα κολάζομαι;).
Όλο το σκουπιδαριό μες στη νύχτα. Ήρθαν τα απορριμματοφόρα, ήρθαν κι έκαναν
την απεργία τους μες στην κρεβατοκάμαρά μου.

Είπα «απεργία» και θυμήθηκα. Αφεντικό, μπορώ να χτυπήσω μια απεργία; Κάνα μήνα
μάξιμουμ, εκεί την υπολογίζω. Όχι δεν έχω δίκαια αιτήματα. Ούτε καν άδικα.
Ούτε συγκεκριμένες διεκδικήσεις έχω. Ούτε κανένα υψηλό αγωνιστικό φρόνημα μου
‘ρχεται πρόχειρο. Να κάνω την απεργία, γιατί είμαι πτώμα; Αλλά πτώμα; Σπίτι,
δουλειές, ουρές, τρεχάματα. Μέχρι που λέω να φύγω από την εφημερίδα, να πιάσω
δουλειά σε τσίρκουλο. Η μεγάλη ατραξιόν! Το κορίτσι – λάστιχο! Η γυναίκα με τα
δυο κεφάλια και το μισό μυαλό. Μισό μυαλό χειμώνα – καλοκαίρι.

Είπα «καλοκαίρι» και θυμήθηκα. Πόσοι μήνες μένουν ακόμα; Πόσες εβδομάδες;
Ώρες; Λεπτά; Επακριβώς το θέλω, θα με υποχρεώσετε. Λίγο να την αράξω, λίγο να
ξαποστάσω, καμιά παραλία, τίποτα χταπόδι, το όζον πάνω από το κεφάλι μου, η
τρύπα του να μου τρυπάει το κρανίο – αυτές είναι οι μικροχαρές της ζωής. Διότι
εδώ, ανέβηκα στον βατήρα, πήρα βαθιά εισπνοή, έκανα κατάδυση στο στρες και
ξέχασα να βγω. Το ζώον. Έμεινα στον πάτο. Το βλήμα. Κι έχει και κόσμο εκεί
στον πάτο. Μαζευτήκαμε πολλοί. Σπαρμένος ο βυθός αλλόφρονες και νευρωτικούς.
Κι ας λενε οι ψυχιατροψυχολόγοι. «Αποκλιμακώστε το συναίσθημά σας, αποδράστε
από το άγχος, χτυπήστε το κακό στη ρίζα του».

Είπα «ρίζα» και θυμήθηκα. Για πότε πάλι βγήκε η ρίζα στο μαλλί; Τώρα μόλις δεν
σηκώθηκα από τον λουτήρα του κομμωτηρίου; Τις διακοπές που τις επείγεσαι, σου
βγάζουν την ψυχή. Τη ρίζα που δεν την επείγεσαι, να την στο πιτς φιτίλι. Άντε
πάλι να τρέχεις. Άντε πάλι, τούφα – τούφα αυτό το πράμα, μια ώρα με το
γυναικείο περιοδικό το χιλιοδιαβασμένο να ισορροπεί στο γόνατο. Κάθε τόσο
έρχεται ο κομμωτής, σε ξύνει ελαφρώς με το χτενάκι, να δει τις προόδους σου.
Τον κοιτάς όλο ελπίδα. Δεν πτοείται. «Δεν έχει ξανοίξει αρκετά, θέλει ακόμα!»
Θέλει ακόμα! Το περιοδικό το τσάκισες. Το άλλο το ‘χει η διπλανή με τα
αλουμινόχαρτα. Κι εσύ, σε πλήρη απόγνωση, πιάνεις και διαβάζεις συνταγές με
βάση το κουνουπίδι. Λες και θα κάνεις ποτέ σπίτι σου συνταγές με βάση το
κουνουπίδι. Λες και δεν θα σου φέρουν άπαντες το κουνουπίδι καπέλο.

Είπα «καπέλο» και θυμήθηκα. Μας καπελώνουνε, ή εμένα μου φαίνεται; Μας
καπελώνουνε; Ειδήσεις, γεγονότα, εξελίξεις, συναισθήματα, μνήμες, χρόνια, όσα
ζήσαμε, όσα ζούμε, όσα πράττονται, όσα διαπράττονται ερήμην μας. Μας φοράνε
ένα σκούφο μέχρι τα αυτιά και μας τον πλασάρουν και ως δικαίωμα επιλογής; Ως
εναλλακτική λύση; Ως τρόπο ζωής;

Είπα «ζωή» και θυμήθηκα. Φιλενάδα, μήπως πουθενά είδες τη ζωή μου; Άνοιξε η γη
και την κατάπιε. Πού την πέτυχα τελευταία φορά; Πού την πήρε το μάτι μου;

Στην κουζίνα, αγάπη μου. Στην κουζίνα ολοταχώς! Στην κατάψυξη! Δίπλα στο
μοσχάρι!