ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γελά η Μορώ…

Ήταν λίγο καιρό πριν τα «φρουτάκια», η Ζαν Μορώ στα νιάτα της, νέα ξανθιά και
ηλιοκαμένη, τριγυρνούσε στα καζίνα της Κυανής Ακτής. (Είχε αφιέρωμα στον
σκηνοθέτη Ζαν Ντεμί το «Αττικόν»). Η ξανθιά Ζαν Μορώ χώρισε με τον άντρα της
επειδή είχε φάει όλα τα λεφτά του στη ρουλέτα. Άφραγκη, καθότι άτυχη και χωρίς
κρατημό στο παιχνίδι. Ωστόσο στη διάρκεια της ταινίας την ερωτευό-ταν ο ήρωας,
κέρδιζε μαζί του εκατομ-μύρια, αγόραζαν ένα αυτοκίνητο πολυτελείας, νοίκιαζαν
μια απίθανη σουίτα κι ύστερα τα έχαναν όλα και έμεναν ξανά στον δρόμο. Δεν
περνούσε από το σενάριο της ταινίας η ιδέα να κλείσουν τα καζίνα, επειδή
μερικοί είναι τόσο παθιασμένοι που παίζουν μέχρι να καταστραφούν. Ούτε από την
πραγματικότητα περνά αυτή η ιδέα, ίσως επειδή στα καζίνα μπορεί κανείς να
καταστραφεί οικονομικά, αν όμως κερδίσει μπορεί να αγοράσει αυτοκίνητο και να
νοικιάσει πολυτελείς σουίτες. Ή ίσως επειδή στα καζίνα μπορεί κανείς να δει
καλλονές σαν τη Ζαν Μορώ, ενώ στα «φρουτάκια» συχνάζουν μάλλον νεαροί και
μικρομεσαίοι, άνθρωποι επιρρεπείς στις παρατηρήσεις της Αστυνομίας, του
γυμνασιάρχη τους και της μαμάς τους. Πρόκειται δηλαδή για καθαρά ταξική
διάκριση η οποία προσλαμβάνει πλέον νομική υπόσταση. Απαγορεύεται στους
μικρομεσαίους νεαρούς να αυτοκαταστρέφονται, επιτρέπεται μόνο στις ξανθιές με
μοιραίο ύφος και γενικά σε όσους έχουν τη δυνατότητα να τρέχουν σε καζίνα και
όπου αλλού επιτρέπεται το τυχερό παιχνίδι. Η αυτοκαταστροφή γίνεται μία ακόμα
πολυτέλεια για πλουσίους, πράγμα που σημαίνει ότι για να αυτοκαταστραφείς αν
δεν είσαι πλούσιος, θα σου κοστίσει κάτι παραπάνω από ό,τι θα σου κόστιζε σε
καθεστώς νομιμότητας. Ξαναγυρίζουμε σε φεουδαρχικές καταστάσεις, το πήρατε είδηση;