o υποψήφιος …Τελικά θα πάω για καφέ!

Μία εβδομάδα ακόμη και ο ύπνος δεν με πιάνει, η αντίστροφη μέτρηση πλησιάζει
οριστικά στο τέλος της. Εξετάσεις!!! Αλλά τι εξετάσεις; Πανελλαδικές. Οι
μεγάλες, οι επίσημες, αυτές που θα ορίσουν το μέλλον μου. Ωχχχ… Άγχος,
στρες, ανασφάλεια, ενώ δεν θα ‘πρεπε! Ας σκεφθώ. Μία χρονιά πολύ καλής
προετοιμασίας, διάβασμα και συνεργασία με τους καθηγητές στο σπίτι, στο
φροντιστήριο, στο σχολείο, πρέπει να ‘μαι πανέτοιμος. Όμως η ανασφάλεια της
ηλικίας δεν βοηθάει προς αυτήν την κατεύθυνση και μέσα σε όλα αυτά που γυρνούν
στο μυαλό μου, να σου και ο καιρός. Πολύ καλός καιρός. Ήλιος, ζέστη και
ξαφνικά κι άλλο δίλημμα. Να κάτσω για διάβασμα ή να το αφήσω για το βράδυ που
έχει και ησυχία και τώρα να πάω για καφέ στην παραλία. Μάλλον θα προτιμήσω τον
καφέ, προκειμένου να χαλαρώσουμε και λίγο. Πώς θα χαλαρώσεις τώρα πίνοντας
καφέ και κάνοντας τα νεύρα σου τσατάλια, μη με ρωτάτε, δεν ξέρω να απαντήσω,
το μόνο που ξέρω είναι πως πριν τελειώσουν αυτές οι σκέψεις είμαι με τον φραπέ
στο χέρι, τον ήλιο απέναντι και συμπάσχοντες δίπλα μου.

Έτσι, λοιπόν, με φραπέ, άγχος, χαλάρωμα με τους συμπάσχοντες, νυχτερινό
διάβασμα, κανά κρύο ντους, έφθασε η μεγάλη στιγμή. Σε αυτό το σημείο είμαι
αναγκασμένος να αποκαλύψω όλη την αλήθεια.

Αγαπητοί φίλοι, πηγαίνοντας εκείνη την αποφράδα ημέρα στο σχολείο προκειμένου
να συμμετάσχω στις εξετάσεις, ξενέρωσα κυριολεκτικά, συνειδητοποιώντας πως
λόγω του ότι η Δέσμη που είχα επιλέξει ήταν η Ε’ (Πέμπτη), δεν είχα δικαίωμα
στις Πανελλαδικές. Άρα, λέω από μέσα μου, τζάμπα τόσο άγχος, τζάμπα τόσο φραπέ
και τόσο ξενύχτι.