o υποψήφιος ΑΜΑΝ… γράφουν τα καθάρματα

Θα χαρακτήριζα τη σχέση μου με τις Πανελλήνιες Εξετάσεις τουριστική. Και
αυτό γιατί από μικρό παιδί είχα αποφασίσει τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Και
επειδή τα επαγγελματικά μου σχέδια δεν συμπεριλαμβάνονταν σε καμία από τις
πανεπιστημιακές επιλογές, οι Πανελλήνιες Εξετάσεις δεν με απασχολούσαν και
ιδιαίτερα.

Τολμώ λοιπόν να ισχυριστώ πως ήμουν ένας από τους τυχερούς Έλληνες πολίτες, ο
οποίος δεν έπεσε στην παγίδα του εκπαιδευτικού συστήματος που οδηγεί τους
νέους ανθρώπους στο να απασχοληθούν επαγγελματικά όχι με «αυτό» που πραγματικά
αγαπούν, αλλά με το αντικείμενο της οποιασδήποτε σχολής τύχει να περάσουν,
δημιουργώντας έτσι μια κοινωνία όπου το μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζομένων
αντιμετωπίζει την απασχόλησή του ως αγγαρεία και όχι ως μία ευχάριστη και
δημιουργική ενασχόληση.

Όλα τα παραπάνω, βέβαια, είναι καταπληκτικές, αληθοφανείς δικαιολογίες που
σκέφθηκα προκειμένου να αποκρύψω την αλήθεια, η οποία δεν είναι άλλη από το
ότι ήμουν ένα ρεμάλι και μισό. Βάσει όλων αυτών, αντιλαμβάνεστε πως κανένα
άγχος δεν βίωσα ποτέ σε σχέση με τις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Αντιθέτως, είχα
και την ευτυχή συγκυρία οι βαθμοί μου να είναι είκοσι (20) ­ αθροιστικά όμως
και από τα τέσσερα μαθήματα. Έτσι με έναν άνευ προηγουμένου «αέρα» όταν με
ρωτούσαν «πώς έγραψες στις Πανελλήνιες παιδί μου;» χωρίς να λέω ψέματα
απαντούσα είκοσι (20).

Η σχέση μου όμως με τις Πανελλήνιες, εκτός από τουριστική, είχε και στοιχεία
δονκιχωτισμού. Και το λέω αυτό γιατί, με δεδομένη την αδιαφορία μου για τα
αποτελέσματα των Πανελληνίων, πήγαινα στην αίθουσα οργανωμένος με τα σκονάκια
μου και έκλεβα για λογαριασμό όλων των υπολοίπων μαθητών που ενδιαφέρονταν. Με
παράπονο το λέω αυτό, γιατί ουδέποτε καμία επίσημη αρχή του κράτους δεν
σκέφθηκε να με βραβεύσει, δεν σκέφθηκαν να βραβεύσουν τον ήρωα των Πανελληνίων Εξετάσεων.