Κάτι αρρωστημένο

Όταν δικαζόταν η ηγεσία των ναζί στη Νυρεμβέργη, δεν υπήρχε συζήτηση για τη
σχέση τους με το στρατόπεδο που τους δίκαζε. Το καλό και το κακό βρίσκονταν σε
διαφορετικά στρατόπεδα, η δίκη ήταν ηθικά και νομικά άμεμπτη και όλοι
αναγνώριζαν ότι δεν απέδιδε τη δικαιοσύνη των νικητών, αλλά απλώς δικαιοσύνη.

Η δίκη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς στη Χάγη είναι διαφορετική. Και πολιτικά
δύσκολη. Δεν είναι καθόλου προφανές ότι ο Μιλόσεβιτς ή οποιοδήποτε άλλο μέλος
της ανώτατης διοίκησης των Βαλκανίων θα κατέληγε στη Χάγη. Αν ο Μιλόσεβιτς δεν
είχε διαπράξει το μοιραίο λάθος να κάνει πόλεμο στο Κόσοβο, τα εγκλήματα για
τα οποία παραπέμφθηκε θα έμεναν κατά πάσα πιθανότητα ατιμώρητα. Ο ίδιος μπορεί
να βρισκόταν ακόμη στην εξουσία, και να τον καλόπιαναν οι χώρες που σήμερα τον
δικάζουν.

Το Δικαστήριο της Χάγης δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Οι αποδείξεις εναντίον
του Μιλόσεβιτς φαίνονται αρκετά ισχυρές. Υπάρχει όμως κάτι αρρωστημένο γύρω
από τη συγκάλυψη της Ιστορίας. Ιδίως της βρετανικής ιστορίας. Γιατί η
κυβέρνηση Μέητζορ έκανε τα πάντα για να εξασφαλίσει ότι αυτή η δίκη δεν θα
γίνει. Οι Βρετανοί επιστράτευσαν κάθε ρητορικό επιχείρημα για να εμποδίσουν
την υπεράσπιση του μεγαλύτερου αντιπάλου του Μιλόσεβιτς, των Βοσνίων.

Ο Hugo Young είναι αρθρογράφος της «Γκάρντιαν»