Της αγάπης ψέματα

Προχθές το πρωί, Πέμπτη ημέρα κατά τα γραφάς, ανοίγω την τηλεόραση. Την ανοίγω
και τα βλέπω όλα κόκκινα. Κατακόκκινα – λες κι έπαθε ιλαρά η συσκευή. Μες στην
κοκκινίλα, μες στο εξάνθημα. Κόκκινα ρούχα, κόκκινα ντεκόρ, κόκκινα νύχια,
κόκκινα χείλη, κόκκινοι καναπέδες – η επέλαση της Ερυθράς Ταξιαρχίας!

Αυτό ήταν, λέω. Έγινε πραξικόπημα. Μέσα στη νύχτα, ήρθε το ΚΚΕ στα πράγματα.
Πήρε τη διακυβέρνηση της χώρας στα χέρια του. Τώρα θα δούμε – αντί για την
Ελένη Μενεγάκη – την Αλέκα Παπαρρήγα να απευθύνει διάγγελμα προς τον ελληνικό
λαό. Τώρα θα ακούσουμε – αντί για τον Λευτέρη Πανταζή – το σουξέ «Παιδιά,
σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους, γυναίκες και άντρες με όπλα στους ώμους».
Τώρα θα μπουκάρουν μέσα οι σύντροφοι να μου κατάσχουν το βίντεο και να το
δώσουν σε κανέναν άλλον σύντροφο. Παναγία μου, στο τσακ πρόλαβα και δεν
αγόρασα το DVD που ζαχάρωνα την περασμένη εβδομάδα. Ποιο τείχος του Βερολίνου;
Ποια κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού; Εδώ το πράγμα είναι φως φανάρι! Τόση
κοκκινίλα δεν εξηγείται αλλιώς. Τιμημένο ΚΚΕ!

Το μόνο που με αποσυντόνισε σημειολογικά ήταν ότι αντί για σφυροδρέπανα, η
μικρή οθόνη είχε κατακλυστεί από καρδούλες. Άπειρες καρδούλες πάσης φύσεως. Σε
μαξιλαράκια, σε κουτάκια, σε σοκολατάκια. Έως και μια κυρία μαγείρευε μια
αδίστακτη πρασόπιτα σε σχήμα καρδιάς. Λάθος, λέω. Άκυρο. Το πραξικόπημα δεν το
έκανε το ΚΚΕ. Το πραξικόπημα το έκανε συνέδριο καρδιολόγων. Μια χούφτα
γενναίοι καρδιολόγοι ήρθαν και πήραν τα πράγματα στα χέρια τους.

Επειδή εμείς οι ξανθιές έχουμε ιδιαζόντως αργές προσλαμβάνουσες, μου πήρε μισή
ώρα να καταλάβω ότι ούτε οι αριστεροί ούτε οι γιατροί ευθύνονται για το
κόκκινο που βγάζει μάτι. Απλώς, μέσα στο δωμάτιο είχε μπουκάρει ο Άγιος
Βαλεντίνος. Με όλα τα αξεσουάρ του. Όλο το τζάντζαλο – μάντζαλο που σέρνει
μαζί του κάθε 14 του Φλεβάρη. Σε αυτόν έπρεπε να χρεώσω την κοκκινίλα, το
γλυκανάλατο, το ξελίγωμα, αυτό το σορόπι που το βλέπεις και νομίζεις ότι
κολλάνε τα χέρια σου.

Ο Άγιος Βαλεντίνος. Για να θυμίζει σε όσους είναι ερωτευμένοι ότι είναι
ερωτευμένοι. Σε όσους δεν είναι ερωτευμένοι ότι είναι συμπλεγματικοί. Κοντοί.
Χοντροί. Άσχημοι. Ανέραστοι. Αποτυχημένοι. Κατακάθια. Αποβράσματα. Το τίποτα.
Το μηδέν. Η νούλα. Το κατάπτυστο, το σίχαμα το άνευ προηγουμένου. Που δεν
γυρίζει άνθρωπος να το κοιτάξει – πόσο μάλλον να το ερωτευτεί. Πόσο μάλλον να
του στείλει ένα κόκκινο σατέν μαξιλάρι με κρόσσια σε σχήμα καρδιάς.

Αυτήν τη νεύρωση με τα μαξιλαράκια την έσερνα ανέκαθεν: Πού τα πουλάνε αυτά;
Ποιοι τα πουλάνε αυτά; Και – κυρίως – γιατί τα πουλάνε αυτά; Κι άντε και τα
πουλάνε! Ποιος τα αγοράζει; Και – κυρίως – γιατί τα αγοράζει;

Κι άντε και τα αγοράζει. Να τα βάλει πού; Να τα κάνει τι; Σε όσα σπίτια έχω
πάει στη ζωή μου, δεν έχω μπει σε σαλόνι να δω θρονιασμένο στην μπερζέρα το
σατέν το κόκκινο το μαξιλαράκι. Σαν βασανισμένος άνθρωπος κι εγώ έχω
αντιμετωπίσει, κατά κόρον, το καρακιτσαριό σε αυτή την παλιοζωή. Μέχρις ενός
σημείου, όμως. Γιατί αυτό ξεπερνάει και το όριο. Το όριο το ύστατο της
αισθητικής ανοχής. Το βλέπεις και σου ‘ρχεται, άσε μην το πω, και εργάζομαι
και σε κυριλάτο έντυπο. Όχι. Θα το πω. Σου ‘ρχεται να ξεράσεις, σου ‘ρχεται.
Κανονικότατα. Να το αντικρύσεις και να ουρλιάξεις «καμαρότε, τη λεκάνη!».

Πού πάνε την επομένη ημέρα, 15 Φεβρουαρίου, όλα αυτά τα μαξιλαράκια; Πού
εξαφανίζονται; Μεταναστεύουν; Ανοίγει η γη και τα καταπίνει; Παίρνουν τα
κρόσσια τους κι αναζητούν την τύχη τους σε άλλες ηπείρους; Αποδημούν εις
Κύριον; Βλέπουν τα χάλια τους στον καθρέφτη και αυτοκτονούν; Τι απογίνονται,
τέλος πάντων, τόσα σατέν μαξιλαράκια και ποτέ κανένας δεν μπορεί να τα
ανακαλύψει; Και δεν τα αναζητούν οι οικείοι τους;

14 Φεβρουαρίου. Τις υπόλοιπες 364 ημέρες τον χρόνο, ουδείς ασχολείται μαζί
σου. Θες ερωτεύεσαι, θες τον φτύνεις. Χαλαρά. Ελεύθερος ιατρού. Δεν τραβάς
κανένα ζόρι. Αυτήν τη συγκεκριμένη ημέρα όμως, σου την πέφτουν άπαντες. Όλα τα
Μέσα – έμμεσα ή άμεσα. Είσαι ερωτευμένος; Εύγε! Δεν είσαι; Πρέπει να
ερωτευτείς. Οφείλεις να ερωτευτείς. Σήμερα. Τώρα. Από την ανατολή μέχρι τη
δύση του ηλίου. Σαν την ψήφο, ένα πράμα. Και την επομένη μέρα, έχει ο Θεός.
Δώσ’ του τα παπούτσια στο χέρι, του ηλίθιου.

Άγιος Βαλεντίνος. Άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος. Ελέησον ημάς – πολύ θα μας
υποχρεώσεις. 14 Φεβρουαρίου. Ο εξτρέμ φασισμός του έρωτα. Η ολιγαρχία του
συναισθήματος. Οι πατρίκιοι ζευγαρωμένοι. Οι πληβείοι μόνοι. Χωρίς ανθοδέσμες.
Χωρίς σοκολατάκια. Χωρίς σατέν. Χωρίς μαξιλαράκια. Χωρίς αυτό το κόκκινο. Το
κόκκινο της χημικής βαφής. Της μαζικής βιομηχανίας. Το κόκκινο το must.

Όχι το αυθεντικό. Όχι το κόκκινο που πυρπολεί. Που προκαλεί γλώσσες φωτιάς και
πυρκαγιές κι εμπρησμούς, εντός σου. Όχι το αίμα της καρδιάς. Τα αίματα της
καρδιάς. Της αγάπης τα αίματα. Που μας πορφύρωσαν. Αίματα και βλέμματα.

Τα υπόλοιπα. Τα ρέστα. Τα ρετάλια του ακριβού αισθήματος. Αυτά που τα
συσκευάζουν σε κόκκινο σατέν. Αυτά που μετατρέπουν σε σχήμα οξύμωρο: Κόκκινα
μεν. Ανερυθρίαστα δε!

Αυτά που μεταποιούν. Από της αγάπης αίματα – στης αγάπης ψέματα.