ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Λάχανα Χαλκίδος

Λάχανα Χαλκίδος, έγραφε το πινακάκι στον πάγκο της λαϊκής που είχε μαζέψει τον
περισσότερο κόσμο. Τι το εξαιρετικό έχουν πια τα λάχανα Χαλκίδος; Είχαν λείψει
μήπως λόγω παγετού; Οι γυναίκες πολιορκούσαν τον υπομονετικό πωλητή, ζητώντας
διευκρινίσεις. «Να το πάρω για ντολμάδες;», ρωτούσε η μία με αγωνία και ο
πωλητής, χωρίς να σηκώσει το βλέμμα, της απαντούσε σοβαρά, «όχι δεν κάνουν»,
με φωνή βραχνή, βαθιά, που θα τον είχε αναδείξει στο θέατρο. Εκείνη όμως δεν
έφευγε. Συνέχιζε να μένει εκεί μπροστά και να χαϊδεύει το λάχανο,
βαθυστόχαστα. Μήπως τελικά δεν έφτιαχνε ντολμάδες σήμερα. Μήπως περιοριζόταν
σε μια ωραία δροσερή λαχανοσαλάτα. Μια άλλη δεν πίστευε, «Χαλκίδος είναι
αυτά;» ρωτούσε, λες κι έπρεπε να της πει το νούμερο της νταλίκας που τα είχε
μεταφέρει. Εκείνος δεν αγωνιζόταν να τις πείσει, παρέδιδε στις προηγούμενες,
μετρούσε ρέστα, μετρούσε και τα λόγια του κι όσο πιο μετρημένα, τόσο πιο
καλοδεχούμενα. Ήταν αξύριστος, εμφανώς κουρασμένος, αγέλαστος, είχε ωστόσο
κάτι αδιόρατα γενναιόδωρο στον τρόπο που μιλούσε. Σαν να συγκατένευε, σαν να
περιποιόταν με το βελούδο της φωνής και μόνο, όλες εκείνες τις γυναίκες που
τρέχανε, υπολόγιζαν, ψώνιζαν, ετοιμάζονταν να φροντίσουν κάποιους άλλους, οι
οποίοι συχνά παραλείπουν να αναγνωρίσουν το έργο τους. Σαν να μοίραζε δώρα,
την απόλαυση μιας παρουσίας που σε βλέπει και σε τιμά. Γι’ αυτό στριμώχνονταν
στον πάγκο του νέες και μεγαλύτερες και δεν τον άφηναν να πάρει ανάσα. Μέσα
στη λιακάδα και στη διάχυτη ευφορία των καρπών της αγοράς, καθώς οι άλλοι γύρω
διαλαλούσαν τη μεσημβρινή πτώση τιμών, εκεί στα λάχανα σαν να είχε εμφανιστεί
ο Έλλην Άγιος Βαλεντίνος αυτοπροσώπως.