ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η γιαγιά στην Ιπποκράτους

Η γιαγιά στην Ιπποκράτους διστάζει ν’ απλώσει το χέρι. Διστάζει ακόμα και να
μιλήσει. Μάλλον ψελλίζει κάτι που δύσκολα γίνεται αντιληπτό από τους
περαστικούς. Εκλιπαρεί με το βλέμμα, αλλά ποιος έχει πλέον χρόνο ή διάθεση να
ρίξει τα μάτια σε άλλη μια ηλικιωμένη που στέκεται στον δρόμο ζητιανεύοντας;

Αυτή η γιαγιά όμως στην Ιπποκράτους είναι διαφορετική. Οι κινήσεις της
προδίδουν ερασιτεχνισμό και η απόγνωση, στην άκρη του βλέμματος, αμηχανία και
ντροπή.

Ακόμα και τα ρούχα της δεν είναι αυτό που λέμε «επαγγελματία».

Ο Γιώργος, αν και μισεί τους επαγγελματίες ζητιάνους, βγάζει αμέσως μερικά
κέρματα ευρώ και της δίνει. Εκφράζει την ευγνωμοσύνη της με ένα εξίσου αμήχανο
νεύμα.

Η εικόνα της μας ακολουθεί. Καταναλώνοντας εικόνες διασχίζουμε δρόμους και
τετράγωνα, προσπερνάμε ανθρώπους που σέρνονται στο πεζοδρόμιο, τα σώματα σαν
να προσπαθούν να κολλήσουν με τη γη. Όρθιες στέκουν στις ίδιες πάντα
γωνίες-στέκια οι γνωστές μαυροφορούσες που ψιθυρίζουν ευχές καλοσύνης
απλώνοντας πιεστικά το χέρι… Ανατριχιάζω κάθε φορά που τις ακούω, αποστρέφω
το πρόσωπο, και κλείνω τ’ αυτιά στις ευχές που εκφέρονται με ηχόχρωμα
κατάρας…

Η γιαγιά της Ιπποκράτους δεν φαίνεται επαγγελματίας. Μου θυμίζει περισσότερο
κάτι ηλικιωμένους που ξεμένουν σε ορεινά χωριά, και ζουν μοναχικά περιμένοντας
στωικά να γίνουν νιφάδες χιονιού. Μακριά από τους δείκτες, τα ποσοστά αύξησης
του ΑΕΠ εξαιτίας του 2004, το ευρωβαρόμετρο και τα προβλήματα ποιότητας ζωής
όσων κολλάνε μιάμιση ώρα στη Λεωφόρο Κηφισίας από την κίνηση.

Και που να πάρει, αν είμαστε μόνο 11 εκατομμύρια άνθρωποι σε μια χώρα και
βγάζουμε τους ηλικιωμένους στη ζητιανιά τι ακριβώς φιλοδοξούμε; Να αποκτήσουμε
το έξυπνο σπίτι του μέλλοντος για να προγραμματίζουμε τη σούπερ ντούπερ
καφετιέρα να φτιάχνει εσπρέσο στις 7.19′ το πρωί;