o υποψήφιος Δεν ήθελα να μεγαλώσω

Όρος της κοινωνίας των μεγάλων. Των ενηλίκων. Κι εγώ επίμονα αρνιόμουν να
μεγαλώσω. Είναι ένα συναίσθημα που δυστυχώς ή ευτυχώς με κυνηγάει ακόμα, όσες
ευθύνες κι αν η ζωή εναπόθεσε στους ώμους μου.

Στην Ε’ Γυμνασίου, λοιπόν, δεν ήξερα ποιον δρόμο να τραβήξω. Ο μονόδρομος ήταν
και είναι ακόμα για μένα ταυτόσημος με το αδιέξοδο, τον δρόμο χωρίς επιστροφή.

Υπό κοινωνική και οικογενειακή πίεση αποφάσισα να σπουδάσω δημοσιογραφία.
Έδωσα εξετάσεις στη Νομική Σχολή. Απέτυχα. Έφυγα αποτυχημένη για σπουδές στο
Παρίσι.

Δύο χρόνια μετά επέστρεψα, εργάστηκα σαν δημοσιογράφος, αλλά, φευ, ανακάλυψα
το θέατρο. Το σπούδασα, το ερωτεύτηκα κι εκείνο μού ‘δωσε απλόχερα.

Πορεύτηκα δεκάξι χρόνια τον δρόμο του θεάτρου, «επαγγελματικά πλήρως
προσανατολισμένη» μέχρι που μου έμοιασε μονόδρομος. Αδιέξοδος.

Μπήκα στην πολιτική. Πλατιά λεωφόρος δημιουργίας.

Δεν τη σπούδασα, την έμαθα από παιδί. Αυτή είναι μέχρι σήμερα η προσωπική
επαγγελματική μου περιπέτεια. Γεμάτη εκπλήξεις, στροφές και αλλαγές.

Στην παιδική μου έκθεση στο ερώτημα τι θα γίνω όταν μεγαλώσω, απάντησα:
«Μανούλα».

Δεν έγινα.

Στην εφηβεία μου είχα «τάσεις παιδοψυχολογίας». Απεφεύχθη το μοιραίο.
Δημοσιογράφος, πάλι, δεν έγινα.

Έγινα τόσα άλλα που δεν είχα φανταστεί ούτε στα πολυδαίδαλα όνειρά μου.

Κι εκτός από αυτά, τα επαγγελματικά, εκμεταλλεύτηκα προς όφελός μου τον
ελεύθερο χρόνο μου, αγάπησα τους φίλους μου, αισθάνθηκα τους συνανθρώπους μου,
ερωτεύτηκα και πλούτισα. Απόκτησα τον πλούτο τον αληθινό, τον πλούτο της
ανθρώπινης επαφής.

Με λίγα λόγια, όπως λέει και ο ποιητής: «Στη ζωή, διάλεξα, τον δρόμο τον
λιγότερο πεπατημένο, κι αυτό έκανε όλη τη διαφορά».