ΓΣΕΕ και συμμαχίες για τις δημοτικές οι «πονοκέφαλοι» του ΚΚΕ

Έντονος προβληματισμός για δύο κορυφαία ζητήματα αναπτύσσεται τις τελευταίες
ημέρες στο ΚΚΕ, το οποίο έχει να πάρει άμεσα δύο αποφάσεις: Μία για το τι
ακριβώς θα κάνει στο συνδικαλιστικό κίνημα σε σχέση με τη ΓΣΕΕ, που πρέπει να
συγκεκριμενοποιηθεί στη Συνδιάσκεψη του κόμματος στις 23 και 24 Φεβρουαρίου.
Και μία για το ποιες ακριβώς συμμαχίες θα επιλέξει, κυρίως στις δημοτικές εκλογές.

Τα ερωτήματα που απασχολούν για το δεύτερο ζήτημα ­ αυτό των δημοτικών εκλογών
­ το Πολιτικό Γραφείο του κόμματος είναι: Θα υπάρξει ή όχι, και αν ναι σε ποία
έκταση συνεργασία με το ΔΗΚΚΙ, με δυνάμεις του ΣΥΝ, ανένταχτους της Αριστεράς,
ακόμα και κάποιους που κινούνται στον χώρο του ΠΑΣΟΚ; Στους μεγάλους δήμους
της χώρας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιάς) θα «κατέβουν» κομματικοί υποψήφιοι
(οι κ.κ. Σπ. Χαλβατζής, Α. Σαχίνης και Κ. Τζατζάνης) ή θα γίνουν ευρύτερες
συμμαχίες αναζητώντας προσωπικότητες με μεγάλη απήχηση και σε ψηφοφόρους του
ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. (π.χ. Α. Πεπονής, Α-Γ. Μαγκάκης, Μ. Γλέζος, Θ.
Μικρούτσικος, Μ. Θεοδωράκης); Πόσο μπορεί κανείς να αξιοποιήσει ­ ακόμα και
εκτός Πάτρας ­ προσωπικότητες του κόμματος σαν τον αντιπρόεδρο της Βουλής
Παναγιώτη Κοσιώνη, ο οποίος έχει δηλώσει υποψήφιος για την αχαϊκή πρωτεύουσα;
Και κατά πόσο μπορούν και σήμερα να «στηθούν» ψηφοδέλτια ανοιχτά σε ευρύτερες
συνεργασίες σαν αυτό που είχε παρουσιάσει, στο παρελθόν, ο Λέων Αυδής;

Αν για το θέμα των δημοτικών εκλογών ­ για τις νομαρχιακές τα διλήμματα είναι
πιο εύκολα ­ ο προβληματισμός που αναπτύσσεται είναι έντονος, για την πορεία
του συνδικαλιστικού κινήματος, τον νέο ρόλο της ΕΣΑΚ (αν θα συνεχίσει να
υφίσταται) και την αναβάθμιση του ΠΑΜΕ (του Εργατικού Μετώπου), τα διλήμματα
που τίθενται είναι περισσότερα και σοβαρότερα.

Ο προβληματισμός που αναδεικνύεται σε μία μεγάλη γκάμα κομματικών οργάνων του
ΚΚΕ είναι αν θα ενισχυθεί το ΠΑΜΕ για να διαδραματίσει έναν αποτελεσματικό
ρόλο εξυγίανσης και αλλαγής προσανατολισμών της ΓΣΕΕ ή αν θα αποτελέσει «το
πρόπλασμα» ενός άλλου ­ από τη ΓΣΕΕ ­ οργανωτικού σχήματος στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Στην εισήγηση του κ. Κ. Παρασκευά (μέλους του Π.Γ.) προς τη Συνδιάσκεψη ­ θα
εκλεγεί γι’ αυτήν ένα μέλος ανά εβδομήντα ­ δείχνει να επικρατεί η δεύτερη
άποψη. «Να ανοίξει ουσιαστική συζήτηση ­ τονίζεται ­ μέσα στους εργαζόμενους
και να συγκροτηθούν πλατιές επιτροπές αγώνα, σαν πρόπλασμα του νέου
οργανωτικού σχήματος».

Είναι όμως αυτή η καλύτερη επιλογή; Στελέχη του ΚΚΕ σημειώνουν ότι πέρυσι ­
για το ασφαλιστικό πρόβλημα ­ όταν το ΠΑΜΕ βρέθηκε στην κοινή συγκέντρωση, όχι
απλά η όλη εκδήλωση ήταν μαζικότερη, αλλά και πέτυχε να κυριαρχήσει «πολιτικά
και ηθικά». Αντιθέτως ­ υποστηρίζουν ορισμένοι ­ με τις χωριστές συγκεντρώσεις
της Πρωτομαγιάς φάνηκε να «σπάει» το μέτωπο και να φυλλορροεί.

Το θέμα ­ για το ΚΚΕ και την Αριστερά γενικότερα ­ είναι σοβαρό. Άλλωστε, όπως
ο Χαρίλαος Φλωράκης έχει επισημάνει στο 16ο Συνέδριο του κόμματος, προέχει η
ανάγκη να δημιουργηθεί ένα ευρύ λαϊκό μέτωπο για να αντιμετωπίσει «τη λαίλαπα
της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων στον κόσμο».

Τι τελικώς θα αποφασίσει το ΚΚΕ ­ και για την τακτική του στο μαζικό κίνημα ­
είναι θέμα πλέον ημερών. Ωστόσο, οι αποφάσεις του αυτές ­ λόγω των γενικότερων
εξελίξεων στον κόσμο και στην Ελλάδα, όπως πιστεύουν ιστορικά στελέχη της
Αριστεράς ­ αποκτούν, και για τη δική του πορεία, ένα ιδιαίτερο ιστορικό βάρος.