Διαστάσεις Ένα νέο ρεύμα στην Παλαιστίνη

Πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Αραφάτ και οι ισλαμιστές αντίπαλοί
του υποστηρίζονται από το 40% με 45% των Παλαιστινίων. Και οι υπόλοιποι; Η
«σιωπηλή πλειοψηφία» δεν εκπροσωπείται από κανέναν;

Σαρόν προς Αραφάτ: «Απόδειξε πως έχεις την εξουσία. Υπάκουσέ μας!» (του Πατρίκ Σαπάτ)

Το τοπίο είναι καταθλιπτικότερο από ποτέ. Οι Παλαιστίνιοι είναι κλειδωμένοι σε
220 γκέτο που ελέγχονται από τον ισραηλινό στρατό, ενώ ο αρχηγός τους τελεί
υπό περιορισμό στη Ραμάλα. Άρματα μάχης, αεροσκάφη και ελικόπτερα βομβαρδίζουν
καθημερινά ανθρώπους, κτίρια και ελαιώνες. Τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και οι
επιχειρήσεις υπολειτουργούν, ενώ η ανεργία και η φτώχεια πλήττουν το 50% του
πληθυσμού. Εκατοντάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, χιλιάδες έχουν
τραυματιστεί. Και στον έξω κόσμο, μια αντίφαση: όλο και λιγότεροι μιλούν για
την ισραηλινή στρατιωτική κατοχή, όλο και περισσότεροι για την παλαιστινιακή
τρομοκρατία.

Σε αυτό το κλίμα αρχίζει να διαφαίνεται στους κόλπους των Παλαιστινίων μια νέα
τάση, ένα ανεξάρτητο λαϊκό εθνικιστικό κίνημα, που παίρνει τις αποστάσεις του
τόσο από τη διεφθαρμένη και αδύναμη ηγεσία όσο και από την ισλαμική βία.
Περιλαμβάνει στις τάξεις του καθηγητές όπως ο δρ Χαϊντάρ Αμπντέλ Σάφι και ο δρ
Μουστάφα Μπαργκούτι (μακρινός συγγενής του Μαρουάν Μπαργκούτι της Φατάχ),
λογοτέχνες όπως ο Χασάν Χαντρ και ο Μαχμούντ Νταρουίς, προσωπικότητες διεθνούς
κύρους όπως ο Έντουαρντ Σαΐντ, και εκπροσώπους πολλών τοπικών επαγγελματικών
και εργατικών οργανώσεων. Στα μέσα του περασμένου Δεκεμβρίου, η ομάδα αυτή
έδωσε στη δημοσιότητα ένα κείμενο με το οποίο έκανε έκκληση για παλαιστινιακή
ενότητα και αντίσταση, και ζητούσε να τερματιστεί χωρίς όρους η ισραηλινή
κατοχή. Τα τολμηρότερα σημεία του κειμένου αναφέρονται στην ανάγκη να
βελτιωθεί η εσωτερική κατάσταση των Παλαιστινίων, με ενίσχυση της δημοκρατίας,
μεγαλύτερη διαφάνεια, εδραίωση των θεσμών και – μοιραία – τη διεξαγωγή νέων
βουλευτικών εκλογών.

Την ώρα που ο Αραφάτ και οι άνθρωποί του σπεύδουν να υπακούσουν στα κελεύσματα
του Σαρόν και του Μπους, γράφει ο Έντουαρντ Σαΐντ στο περιοδικό
Νέησιον, το κίνημα αυτό διακηρύσσει ότι η ειρήνη μπορεί να έλθει μόνο
μετά το τέλος της στρατιωτικής κατοχής. Με τη σημερινή ισραηλινή ηγεσία,
βέβαια, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο: ο Σαρόν «χαιρέτισε» τη δημιουργία του νέου
ρεύματος συλλαμβάνοντας, ανακρίνοντας και κακοποιώντας τον Μουστάφα Μπαργκούτι
ύστερα από μια συνέντευξη Τύπου. Η ισραηλινή Αριστερά είναι νεκρή. Θαρραλέες
φωνές όμως ακούγονται, και θα συνεχίσουν να ακούγονται. Ανάμεσά τους, οι
εκατοντάδες έφεδροι που αρνούνται να υπηρετήσουν στα εδάφη, η Επιτροπή του
Τζεφ Χάλπερ κατά των Κατεδαφίσεων Σπιτιών, δημοσιογράφοι, συγγραφείς και άλλοι
διανοούμενοι όπως η Αμίρα Χας, ο Νταβίντ Γκροσμάν και ο Ούρι Αβνέρι. Αυτό που
χρειάζεται τώρα, σημειώνει ο Σαΐντ, είναι να συντονιστούν μεταξύ τους οι
λαϊκές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο που υποστηρίζουν τους Παλαιστινίους. Ο
στόχος είναι σαφής: να δοθεί τέλος στη στρατιωτική κατοχή.