ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Συρματο-πλέγματα

Την Κυριακή το μεσημέρι η καλύτερη προετοιμασία για την τηλεθέαση των
Χειμερινών Ολυμπιακών ήταν μια ήσυχη ανάβαση στον Λυκαβηττό. Είχαν πάει για
βόλτα πολλοί, που όμως δεν προχωρούσαν πέρα από το πάρκινγκ. Ίσως δεν ξέρουν
ότι μπορείς να περπατήσεις στα μονοπατάκια. Μπορεί και να μην τους αρέσει το
περπάτημα ή να το προτιμούν στο σπίτι τους, σε κυλιόμενο διάδρομο. Μπορεί,
απλώς, να φοβούνται το συρματό-πλεγμα. Το ανοιχτό θέατρο Λυκαβηττού, εκεί στην
πίσω πλευρά του πάρκινγκ, είναι ζωσμένο με στρογγυλό συρματόπλεγμα, σαν
στρατόπεδο συγκέντρωσης, φυλακή ασφαλείας επικίνδυνων κρατουμένων ή κάτι
τέτοιο. Γκουαντάναμο και βάλε. Αν κοιτάξεις και τα καθίσματα μέσα, πλαστικά
πορτοκαλί σαν τις στολές των κρατουμένων μελών της Αλ Κάιντα, έρχεται και
δένει. Τι φταίει το Γκουαντάναμο της Κούβας, το μέρος όπου κάποτε έκανε βόλτα
η Γκουαχίρα Γκουανταναμέρα, η μικρή χωριατοπούλα του τραγουδιού; Τι φταίει και
ο Λυκαβηττός, το ωραίο δασάκι στην καρδιά της Αθήνας, τα υποβλητικά άσπρα
βράχια του; Μήπως φταίει το θέατρο, οι καλοκαιρινές συναυλίες, όπου ξένα και
ελληνικά συγκροτήματα τραγούδησαν πολλές φορές την Guantanamera και μάγεψαν
τους αναρριχητές; Μήπως μπήκε το σύρμα για να τους εμποδίζει να ακούσουν τις
συναυλίες χωρίς εισιτήριο; Μήπως είναι τελευταίας τεχνολογίας το συρματόπλεγμα
και μπορεί να συγκρατεί και τους ήχους; Εκτός αν έχει ξεμείνει από εποχές
παλιές, τότε που κυνηγούσαν απηνώς τους τσαμπατζήδες. Θα το βγάλουν τώρα που
ανακαινίζουν και το τελεφερίκ, για τους Ολυμπιακούς του 2004. Εκτός αν το
κρατήσουν ως σύμβολο μπλόκων ασφαλείας. Μπορούν να το φωτογραφίζουν με τη
λεζάντα: δρακόντεια μέτρα στην Αθήνα. Τόσο καταθλιπτικό που είναι, θα πείθει
τους πάντες.