Παιχνίδια με τον κίνδυνο

«Μην ανεβαίνεις εκεί, είναι επικίνδυνα. Πρόσεχε, θα χτυπήσεις». Εκεί που τα
ποδοβολητά και τα γέλια των παιδιών θα έπρεπε να κυριαρχούν, οι φωνές αγωνίας
γονιών και γιαγιάδων ακούγονται πιο δυνατά. Εκείνοι βλέπουν τον κίνδυνο να
κρύβεται κάτω από την τσουλήθρα, πάνω στις κούνιες, στις τραμπάλες, στο «γύρω
γύρω όλοι», παντού στο έδαφος.

Κάτι σαν κούνιες… στην παιδική χαρά που βλέπει στην Λένορμαν. Οι κούνιες είναι επικίνδυνα κοντά η μία στην άλλη (συνιστάται απόσταση 60 εκ.), ενώ ελάχιστη είναι και η απόσταση από τα στηρίγματα (συνιστάται 40 εκ.), τα οποία δεν είναι καλυμμένα σε κανένα σημείο. Το έδαφος είναι τόσο σκληρό όσο και η άσφαλτος και δεν υπάρχει κανένα προστατευτικό γύρω από την παιδική χαρά

Σύμφωνα με μελέτες, έως και το 50% των ατυχημάτων δεν θα συνέβαιναν αν
τηρούνταν οι προδιαγραφές ασφαλείας στις παιδικές χαρές, οι οποίες κρίνονται
«ακατάλληλες» και «επικίνδυνες» στη συντριπτική τους πλειοψηφία.

Λένορμαν και Κηφισού. Ίσως από τα πλέον επιβαρημένα κυκλοφοριακά σημεία της
πόλης. Κι όμως εκεί, κάτω από τη γέφυρα, δίπλα στον δρόμο και σε χαμηλότερο
επίπεδο από την άσφαλτο, η παιδική χαρά υπάρχει ακόμη… αν και τα παιδιά
«λείπουν» τις περισσότερες ώρες. Τα όργανα είναι παλιά, κάποια έχουν λυγίσει
από τα χρόνια και τη χρήση, στην περιστρεφόμενη κατασκευή ένα από τα καθίσματα
σχεδόν ακουμπά το έδαφος, όλες οι βίδες και τα σίδερα στα όργανα είναι
ακάλυπτα. Δύο παγκάκια, ένα πεταμένο καλάθι σκουπιδιών, ελάχιστη άμμος να
καλύπτει ίσα ίσα τη σκληρή άσφαλτο του δαπέδου. Συρματόπλεγμα υψώνεται, γιατί
εκεί που τελειώνει ο γκρι τοίχος της παιδικής χαράς ξεκινά το πεζοδρόμιο. Και
ακριβώς δίπλα ο δρόμος, όπου περνούν χιλιάδες αυτοκίνητα και τεράστια φορτηγά
που έρχονται από την Κηφισού.

Τα όργανα με ελλιπή στήριξη, οι βίδες που προεξέχουν και οι φθαρμένες
επιφάνειες συνοδεύονται από την έλλειψη προστατευτικών αλυσίδων και τα
χαλασμένα καθίσματα στις περισσότερες παιδικές χαρές.

Σύμφωνα με έρευνα ομάδας φοιτητών της Ιατρικής Σχολής ­ που πραγματοποιήθηκε
στο πλαίσιο του μαθήματος «Υπαρκτή Ιατρική» σε 62 παιδικές χαρές της Αθήνας ­
οι επτά στις δέκα εγκυμονούν από μέτριο έως μεγάλο κίνδυνο. Το 42% των
περιστρεφόμενων κατασκευών δεν στηρίζονται καλά, ενώ πέντε στις δέκα κούνιες
έχουν χαλασμένα καθίσματα. Την ίδια στιγμή, ελαττωματικές από την κατασκευή
τους είναι το 74% στις τραμπάλες. Πιο «σκληρό» από την εικόνα στις παιδικές
χαρές είναι… το έδαφος. Εννιά στις δέκα δεν διαθέτουν κατάλληλο τάπητα, στο
68% προεξέχουν ακάλυπτες βίδες και στο 43% λαμαρίνες.

«Αν εφαρμόζαμε κατά γράμμα τις προδιαγραφές ασφαλείας που υπάρχουν στις
ευρωπαϊκές χώρες, το 85% των παιδικών χαρών της χώρας θα έπρεπε να κλείσουν
και να φτιαχτούν από την αρχή. Και δεν είναι μόνο οι ορατοί κίνδυνοι. Οι επτά
στις δέκα κούνιες στηρίζονται ανά τέσσερις σε μία δοκό, γεγονός ιδιαίτερα
επικίνδυνο και απαγορευμένο διεθνώς. Και δεν είναι μόνο τα όργανα, αλλά και ο
φωτισμός συχνά είναι ανύπαρκτος, τα υπολείμματα στηλών που προεξέχουν από το
έδαφος είναι επικίνδυνα και η περίφραξη προβληματική», τονίζει ο κ. Ιωάννης
Στ. Παπαδόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής στην Ιατρικής Σχολή και ένας από τους
επικεφαλής της έρευνας των φοιτητών.

Εκατοντάδες τραυματισμοί

Ελάχιστοι είναι οι κίνδυνοι που κρύβονται πίσω από το όργανο αναρρίχησης στο οποίο σκαρφαλώνει η μικρή Ματίνα, σε παιδική χαρά του Κορυδαλλού. Όλα τα προεξέχοντα σημεία (βίδες, σημεία σύνδεσης των σχοινιών) είναι καλυμμένα με ειδικό πλαστικό, τα σχοινιά είναι γερά συνδεδεμένα με τα ξύλα της κατασκευής, ενώ στο έδαφος υπάρχει ειδικός ελαστικός τάπητας

Τα 777 έφθασαν τα παιδιά ηλικίας έως 14 ετών που πήγαν στα εξωτερικά ιατρεία
του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» (το 1999). Όλα είχαν τραυματιστεί σε
παιδικές χαρές. Σύμφωνα με εργασία του Κέντρου Έρευνας και Πρόληψης Παιδικού
Ατυχήματος, τα επικίνδυνα όργανα ήταν στις περισσότερες περιπτώσεις οι
κούνιες, οι τσουλήθρες και οι τραμπάλες. Τα παιδιά υπέστησαν κακώσεις που θα
μπορούσαν να προληφθούν σε ποσοστό έως και 50%, όπως συμπεραίνουν οι
ερευνητές, με την τήρηση των προδιαγραφών ασφαλείας.

Η μικρή παιδική χαρά στη συμβολή των οδών Λένορμαν και Κάδμου δεν έχει ούτε
καν έναν φράχτη στην πλευρά που βλέπει στη μεγάλη λεωφόρο. Και το να πεταχτεί
κάποιο από τα πιτσιρίκια στον δρόμο δεν είναι ο μοναδικός κίνδυνος. Σύμφωνα με
έρευνα του Εργαστηρίου Οικολογίας και Προστασίας Περιβάλλοντος του Γεωπονικού
Πανεπιστημίου σε 54 παιδικές χαρές, το 65% δεν διέθεταν φυσικό φράχτη πρασίνου
ο οποίος συγκρατεί τους ρύπους και τα αιωρούμενα σωματίδια. «Τα φυτά και τα
δέντρα, σε όποιες παιδικές χαρές υπάρχουν, είναι ανεπαρκή. Η μόνη λειτουργία
τους είναι αισθητική. Οι πράσινοι φράχτες θα πρέπει να είναι πυκνοί και να
φθάνουν σε ύψος τουλάχιστον τα δύο μέτρα, προκειμένου τα παιδιά να
«εισπράττουν» όσο το δυνατόν λιγότερα αιωρούμενα σωματίδια και ρύπους», εξηγεί
η επικεφαλής της έρευνας, δρ Νέλλη Ρήγα-Καρανδεινού.

Φωτεινά παραδείγματα Κορυδαλλός και Ρέντη

Το πολυόργανο στην παιδική χαρά του Ρέντη έχει αντικαταστήσει την κλασική τσουλήθρα. Φτιαγμένο από ξύλο και μεταλλικά στηρίγματα, δεν αφήνει κανένα σημείο που προεξέχει ακάλυπτο. Τα σκαλιά ανάβασης είναι πλατιά και τα πλαϊνά στηρίγματα αρκετά ψηλά ώστε να μειώνουν το κίνδυνο πτώσης

Όλα τα όργανα είναι καινούργια. Είναι ξύλινα και πολύχρωμα. Καλοσυντηρημένα με
στρογγυλά προστατευτικά καλύμματα σε όλες τις βίδες. Στο έδαφος δεν προεξέχει
τίποτα, αφού ειδικός ελαστικός τάπητας καλύπτει το δάπεδο. Υπάρχουν μόνο δύο
κούνιες σε κάθε δοκό. Και γύρω, ψηλά δέντρα καλύπτουν την παιδική χαρά, η
οποία φωτίζεται από τη στιγμή που θα χαθεί ο ήλιος. Ο δρόμος απέχει αρκετά
μέτρα από τις τραμπάλες και τις τσουλήθρες των παιδιών.

Η παραπάνω περιγραφή δεν προέρχεται από τα σχέδια κάποιου μηχανικού. Είναι
πραγματικότητα σχεδόν σε όλες τις παιδικές χαρές στον Δήμο Κορυδαλλού και σε
τρεις στου Ρέντη. Στην πλατεία Βενιζέλου, στον Κορυδαλλό, η γιαγιά της
τρίχρονης Ματίνας περιμένει τη μικρή να κατέβει από την τσουλήθρα, να ανέβει
στο δίχτυ, γιατί μετά θα πρέπει να τη βάλει στις κούνιες. Χαμογελά. «Είναι όλα
καινούργια. Βλέπετε, όλες οι βίδες είναι καλυμμένες. Και να πέσει η μικρή, με
αυτό που έχουν βάλει κάτω δύσκολα θα χτυπήσει», λέει.

Ο Κορυδαλλός ήταν ο πρώτος δήμος που ευαισθητοποιήθηκε στο συγκεκριμένο
ζήτημα. Διέθεσε 50 εκατομμύρια για τη «χαρά» των παιδιών. «Είναι ο μοναδικός
δήμος της χώρας στον οποίο οι παιδικές χαρές πληρούν τις προδιαγραφές
ασφαλείας», σημειώνει ο κ. Παπαδόπουλος, ο οποίος πριν από τις ανακατασκευές
είχε επισκεφθεί ύστερα από πρόσκληση του δήμου όλες τις παιδικές χαρές και
είχε επισημάνει τα σημεία που έπρεπε να διορθωθούν.