Πρόσωπα Οδοιπόρος στο Αφγανιστάν

Ρόρι Στιούαρτ. Όταν ήταν παιδί, είχε ονομάσει το ξύλινο αλογάκι του Βουκεφάλα

Ένας Σκωτσέζος σπουδαγμένος στην Οξφόρδη, ο Ρόρι Στιούαρτ, είναι ο πρώτος
άνθρωπος που αποφάσισε να διασχίσει πεζή το Αφγανιστάν στην εποχή μετά τους
Ταλιμπάν. Απτόητος από τις συγκρούσεις των τοπικών αρχηγών και τους
αμερικανικούς βομβαρδισμούς, ο 29χρονος οδοιπόρος ξεκίνησε μια πορεία 1.000
χιλιομέτρων, από τη δυτική πόλη Χεράτ μέχρι την πρωτεύουσα, την Καμπούλ.

Πριν από δύο χρόνια, ο Στιούαρτ παράτησε μια πολλά υποσχόμενη σταδιοδρομία στο
Φόρεϊν Όφις και ξεκίνησε ένα οδοιπορικό που τον οδήγησε από την Τουρκία, στο
Ιράν, την Ινδία, το Πακιστάν και το Νεπάλ. Το Αφγανιστάν δεν το σκεπτόταν όσο
ήταν υπό τους Ταλιμπάν. Βρισκόταν όμως στο Θιβέτ όταν άκουσε για την πτώση του
ισλαμικού καθεστώτος, γύρισε πίσω και τον περασμένο μήνα μπήκε στο Αφγανιστάν
από το Πακιστάν. Ταξιδεύει με ελάχιστα πράγματα, ζει με ψωμί και αυγά που του
προσφέρουν οι χωρικοί που τον φιλοξενούν στα σπίτια τους και μαθαίνει ντάρι,
την αφγανοπερσική γλώσσα. Ο δρόμος του περνάει ανάμεσα από όγκους πάγων σε
υψόμετρο πάνω από 4.000, ωστόσο έμοιαζε εντυπωσιακά αμέριμνος καθώς έφευγε από
τη Χεράτ στις αρχές του μήνα, μαζί με δύο σωματοφύλακες που του διέθεσε ένας
τοπικός πολέμαρχος. «Θα είναι βέβαια κρίμα να σκοτωθώ, αλλά είμαι πρόθυμος να
το διακινδυνεύσω», είπε στον Στίβεν Χαν του «Ομπζέρβερ».

Οι γονείς του, πίσω στο Πέρθσιρ, ανησυχούν περισσότερο. «Η μητέρα του κι εγώ
δεν διασκεδάζουμε ιδιαίτερα», λέει ο πατέρας του, πρώην διπλωμάτης. «Αλλά αν
μπορεί κάποιος να το κάνει, τότε μπορεί κι αυτός. Μιλάει τις γλώσσες και ξέρει
να μην ξεχωρίζει, μοιάζει περισσότερο με Αφγανό παρά με Σκωτσέζο. Με λίγη τύχη
θα τα καταφέρει… Δεν ξέρω τι ακριβώς τον εμπνέει, αλλά είναι αποφασισμένος
να έχει την ελευθερία του και να κάνει αυτό που κάνει». Ο Στιούαρτ υπηρέτησε
στον στρατό για ένα χρόνο, πριν σπουδάσει Ιστορία και Φιλοσοφία στο Κολέγιο
Μπαλιόλ της Οξφόρδης. Το ενδιαφέρον του για τον Μέγα Αλέξανδρο ίσως εξηγεί εν
μέρει το πάθος του γι’ αυτή την περιοχή της Ασίας. «Όταν ήταν μικρός είχε
ονομάσει το ξύλινο αλογάκι του Βουκεφάλα», λέει ο πατέρας του. Ως κίνητρο
λειτουργεί πάντως και ένα συμβόλαιο με τον εκδοτικό οίκο Picador για ένα
βιβλίο για το ταξίδι του: αφότου ξεκίνησε, καταγράφει τις εμπειρίες του σε
ημερολόγια και κάνει σκίτσα.

Η μητέρα του συμμερίζεται τις ανησυχίες, αλλά και την εμπιστοσύνη που δείχνει
ο άνδρας της στον Ρόρι. «Ξέρουμε πως δεν θα κάνει κάτι υπερβολικά ανόητο»,
λέει. «Ελπίζω μόνο οι Αμερικανοί να μην τον βομβαρδίσουν κι αυτόν, όπως είχαν
βομβαρδίσει τον πατέρα του στο Ανόι».