ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια απορία…

Με ύφος σοβαρό, αντάξιο της σπουδαιότητας και της ευθύνης που είναι έτοιμος να
αναλάβει ο πολιτικός για όσα δεν έκανε – η τακτική μοιάζει να υπαγορεύεται από
τις σύγχρονες επικοινωνιακές τάσεις – ή δεν «πρόκαμε», ομολογεί κωλυσιεργία
και αποδέχεται την ύπαρξη οξύτατων προβλημάτων. Υπόσχεται για μία ακόμη φορά –
ουκ έστι αριθμός – ότι στα σκαριά βρίσκεται η λύση.

Η μέθοδος έχει ακολουθηθεί επιτυχώς από νυν και τέως κυβερνητικούς ή
επικεφαλής δημοσίων φορέων. Και κάθε φορά που λέγεται αφοπλίζει τον συνομιλητή
όσο κι αν αυτός εμφανίζεται αποφασισμένος να μη δείξει επιείκεια.

Μάρτυρες μιας τέτοιας ομολογίας γίναμε τις προάλλες όταν ακούστηκε η
επαναλαμβανόμενη από αρμοδίους διαπίστωση πως δεν έχουμε προχωρήσει ακόμη στην
επίλυση των προβλημάτων στάθμευσης που υπάρχουν στο Λεκανοπέδιο.

Το θέμα του παρόντος σημειώματος δεν στοχεύει στο να ζητήσει τους λόγους της
καθυστέρησης ή να καταλογίσει ευθύνες. Εκφράζει μόνο μία απορία. Η
διαπιστωμένη αυτή έλλειψη, η αναγνώριση ενός προβλήματος για το οποίο ασφαλώς
και δεν φταίνε οι πολίτες, αφού δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν εξυπηρετούνται
από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, δεν είναι διόλου γνωστή στον καθ’ όλα συμπαθή
κλάδο των στελεχών της Τροχαίας; Και πολύ περισσότερο στον επικεφαλής; Γιατί η
αδιάλλακτη αυστηρότητα, η εμμονή στην είσπραξη ενός υπέρογκου ποσού για να
διορθωθεί εν μία νυκτί η παράβαση ή η υπόδειξη της προσφυγής στη Δικαιοσύνη,
μεγεθύνει αφενός μεν τις ευθύνες των πρώτων αφετέρου δε γεννά ερωτηματικά για
την κωλυσιεργία που με περισσή ειλικρίνεια ομολογούν. Και, πάντως, δείχνει πως
οι ίδιοι οι λειτουργοί του κράτους δεν τους συμμερίζονται… εκτός κι αν έχουν
πάρει άλλες εντολές πίσω από κλειστές πόρτες.