ΜΑΤΙΕΣ Αιχμαλωσία

Το είπε στην TV η ­ πολύ σοβαρή ­ βουλευτής Αθηνών Μαριέττα Γιαννάκου: «Όσα
κανάλια έχουν, όλες μαζί, οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης, τα έχει, μόνη της, η
Ελλάδα!». Είναι ανατριχιαστικό! Δεν είναι; Και πείτε μου, τώρα: πώς να
αντιδράσει ο δύστυχος ο Έλληνας, που δέχεται, από το πρωί ίσαμε το βράδυ, τις
­ κατά ριπάς ­ βολές πενήντα και πλέον τηλεοπτικών σταθμών; Πώς να βρει μια
χαραμάδα για να αποδράσει, ώστε να διαβάσει την εφημερίδα του, κάποιο
περιοδικό, κάποιο βιβλίο ή να πάει στο θέατρο και τον κινηματογράφο;

Η τηλεόραση μάς κάνει, κάθε μέρα, όλο και περισσότερο «μαζανθρώπους». Αυτή μας
παίρνει από ‘δώ και μας πάει εκεί. Αυτή καθοδηγεί τη σκέψη μας, αυτή
δημιουργεί τα πρότυπά μας, αυτή καθορίζει το γούστο μας, αυτή αποφασίζει,
«πριν από μας, για μας». Ευτυχώς που το καλοκαίρι αρχίζει πολύ νωρίς στον τόπο
μας και τελειώνει πολύ αργά. Αλλιώς, θα μέναμε φυλακισμένοι, όλο τον χρόνο,
στα σπίτια μας, απέναντι στους δέκτες μας, με τον νου καρφωμένο στους
γυάλινους ήρωές μας και στα φερσίματά τους.

Με είχαν καλέσει, πριν από ένα χρόνο, περίπου, σε κάποια εκδήλωση, στο
ξενοδοχείο της «Μ. Βρετανίας». Μπαίνοντας, είδα μπροστά μου να τρέχει, σχεδόν,
έναν από τους κορυφαίους παράγοντες της πολιτικής μας ζωής. «Τι συμβαίνει;»
αναρωτήθηκα. Αλλά η απορία μου λύθηκε, πάραυτα: ο πολιτικός αυτός έτρεχε πίσω
από τον Νίκο Χατζηνικολάου! Για να τον συγχαρεί, με χειραψία ­ για να τον
γλείψει, δηλαδή ­ για μία εκπομπή του! Γιατί, βέβαια, Χατζηνικολάου είναι
αυτός. Κι ένα «Ενώπιος ενωπίω» σε δύσκολες, ιδίως, εποχές είναι… «χρυσούν
ωρολόγιον»!

Έβλεπα, όλες αυτές τις μέρες, με αφορμή την εκπομπή του Καρατζαφέρη, διάφορους
πολιτικούς να λένε, να λένε και να ξαναλένε, στη μικρή οθόνη, χίλια μύρια, για
την τηλεόραση και τους δημοσιογράφους. Και είχαν δίκιο! Αλλά οι ίδιοι αυτοί
άνθρωποι, που έδειχναν σπαθιά ξεγυμνωμένα, αύριο, μόλις τους κλείσει η TV το
μάτι, θα σπεύσουν! Θα βγουν σε συνεντεύξεις και σε «παράθυρα» και θα πουν τους
αφόρητους μονολόγους τους, για να κερδίσουν ένα τρίλεπτο τηλεθέασης και να
θυμίσουν στους ψηφοφόρους τους πως υπάρχουν…

Είναι αιχμάλωτοι, δυστυχώς, οι Έλληνες πολιτικοί, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων
(π.χ. ο Κακλαμάνης) στην τηλεόραση. Τη χρησιμοποιούν και τους χρησιμοποιεί.
Και το ίδιο συμβαίνει και με τους καλλιτέχνες. Ιδίως του τραγουδιού. Τα
«σκουπίδια» πάνε κι έρχονται στις οθόνες. Οι υπεύθυνοι των εκπομπών επιβάλλουν
και αποκλείουν, κατά τα γούστα τους. Και ο χορός καλά κρατεί.

Αλλά το θέμα της τηλεόρασης είναι πολύ μεγάλο. Και έχει αμέτρητες πλευρές. Θα
τα ξαναπούμε, σε πρώτη ευκαιρία.