[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Λένε πως η ικανότητα μιας κυβέρνησης δεν μετριέται τόσο από το πώς
διαχειρίζεται μια κρίση, αλλά από το κατά πόσον την προλαμβάνει. Η κυβέρνηση
Σημίτη, όπως έχει αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν, μην της «κάτσει» κρίση.
Παθαίνει μια σκοτοδίνη, μια ναυτία, ένα αλλού πατάω κι αλλού βρίσκομαι! Όσο
για το αν τις προλαμβάνει, καλύτερα να μην το συζητήσουμε το θέμα. Το βλέπει
το πρόβλημα να έρχεται και στρίβει το κεφάλι αλλού. Όταν δεν το χώνει μέσα
στην άμμο. Για να ξενοιάσει εντελώς από το πρόβλημα και τις επιπτώσεις του.
Μιλούσες μαζί τους από τον Οκτώβριο, και σου έλεγαν: «Θα περάσουμε δύσκολους
μήνες από τον καινούργιο χρόνο». Ρωτούσες: Γιατί, κύριε υπουργέ μου; «Διότι,
το 2002, είναι εκλογική χρονιά», σου απαντούσαν. Και εξηγούσαν ότι εξ αυτού
του γεγονότος θα ενταθούν οι κοινωνικές διεκδικήσεις. Με την «ευγενική
χορηγία» των κομμάτων της αντιπολίτευσης, φυσικά…

Τα θέλουν στο χέρι

Ερώτηση: Έκαναν τίποτε, ενώ έβλεπαν τι θα γινόταν; Απάντηση: Όχι. Εν πλήρει
ραστώνη περίμεναν τις εξελίξεις. Παράδειγμα τα αγροτικά. Γνώριζαν τι θα
γινόταν με το βαμβάκι, και πως θα άναβε φωτιές σε όλοκληρο τον αγροτικό κόσμο.
Δεν έκαναν τίποτε. Τελευταία στιγμή έτρεχαν και δεν έφταναν – να δώσουν
αποζημιώσεις, επιστροφές, κάτι τέλος πάντων για να προλάβουν τις
κινητοποιήσεις. Δεν τις πρόλαβαν βέβαια. Διότι όταν ο άλλος δεν έχει λάβει
ακόμη τις αποζημιώσεις του 2000, θα καθήσει να περιμένει να του πεις εσύ πότε
θα λάβει τις αποζημιώσεις του 2001; Όχι βέβαια. Στον δρόμο θα βγει, και θα
δίνει ρεφενέ στον συνάδελφό του, που για να βάλει φωτιά να κάψει το παλιό
τρακτέρ και να πάρουν εικόνες τα κανάλια, το θέλει το εκατομμύριο, στο χέρι!

Περιμένουν τις ειδήσεις

Ερώτηση δεύτερη: Δικαιώνει η αβελτηρία της κυβέρνησης, την προπέτεια, τον
κατασκευασμένο αγωνιστικό τσαμπουκά, και την στα όρια της βαριάς πρόκλησης,
εκπροσώπηση των αγροτών από το τρίδυμο Πατάκης – Μπούτας – Νασίκας; Ασφαλώς
όχι. Αλλά αφού οι ίδιοι οι αγρότες τούς (απο)δέχονται, ποιοι είμαστε εμείς που
θα βάλουμε θέμα για τη δράση του τριδύμου, που, στο κάτω κάτω, σέρνει πίσω του
και τη στήριξη, αφανή ή εμφανή, δύο κομμάτων; Του ΚΚΕ και της Ν.Δ.; Ό,τι πει ο
λαός. Έστω κι αυτός των τριών-τεσσάρων εκατοντάδων που συγκεντρώνεται στα
Τέμπη, κάθε μεσημέρι στις 2 και κάθε βράδυ στις 7.30′. Για τις ανάγκες της
τηλεοπτικής υπερπαραγωγής «μάνα να μη με περιμένεις τον αγωνιστή, είμαι στα
μπλόκα και φυλάω να μην περάσει ο Λαλιώτης με τον Αργύρη»!

Σε ρόλο… βόα

Στα όρια της πρόκλησης εξάλλου κινείται και το ξαφνικό ενδιαφέρον της
κυβέρνησης για το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Γιατί, τι άλλο μπορεί να βρίσκεται
πίσω από τη βούλησή της να συζητήσει στο πλαίσιο της «Κυβερνητικής Επιτροπής,
τις αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας;».

«Αγάπη» και μόνον «αγάπη». Ανάλογη αυτής που διαθέτει ο… βόας για τα θύματά
του. Πρώτα ανοίγει την «αγκαλιά» του για να τυλίξει μέσα το θύμα. Μετά αρχίζει
και το σφίγγει, το σφίγγει, το σφίγγει, μέχρι που ακούγεται ο ανατριχιαστικός
ήχος των οστών που γίνονται μια μάζα. Ύστερα το καταπίνει αμάσητο. Πειράζει,
Πρόεδρε, που τα της δεοντολογίας θέλουμε να τα συζητήσουμε μόνοι οι
δημοσιογράφοι;

Όλοι άρπαξαν την ευκαιρία

Τον βρίζουν όλοι τον Μάκη και τη «ζούγκλα» του. Ακούω και υπερδεοντολόγους
συναδέλφους να τον κρίνουν, λες και εκείνοι σ’ όλη τους την καριέρα τους πήγαν
με τον Κώδικα της ΕΣΗΕΑ για τη δεοντολογία ανά χείρας, ίδια με τον «σταυρό στο
χέρι». Αλλά δείτε πόσα έγιναν ύστερα από εκείνη την εκπομπή με τον
Χρυσανθακόπουλο: ο Σημίτης βρήκε ευκαιρία να απαλλαγεί από έναν πολύ
ενοχλητικό τύπο. Διάφορα συμφέροντα που από καιρό βυσσοδομούσαν εις βάρος της
δημοκρατικής ομαλότητας, βγήκαν στη σέντρα με αφορμή την επίθεση κατά του
Προέδρου της Δημοκρατίας. Και η κυβέρνηση άρπαξε από τα μαλλιά την ευκαιρία να
ξεκαθαρίσει το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, χορηγώντας, επιτέλους, τις οριστικές
άδειες λειτουργίας…

Τροφή για τις παρέες

Σταματώντας ουσιαστικά ένα νόθο καθεστώς που για δέκα-έντεκα χρόνια εξέθρεψε
πλήθος ανώμαλων καταστάσεων. Αμ το άλλο; Απέκτησαν νόημα οι παρέες που είχαν
χάσει το ενδιαφέρον τους μετά το «Μπιγκ Μπράδερ», και είχαν περιπέσει σε μια
ανία, μια κατάθλιψη, μια βαρεμάρα. Ενώ τώρα όπου σταθείς κι όπου βρεθείς για
φρουτάκια ακούς, για μανάβηδες, για πλακέτες, για Νικολετάτους, Πανταζάτους,
Φλωράτους και άλλους «άτους». Αφήστε δε, τον προβληματισμό, μέγα και σοβαρό.
Κι αυτό το άκουσα στην τηλεόραση – αν η κρυφή κάμερα του Μάκη είναι θεμιτό
μέσο δημοσιογραφικής έρευνας.