Διαστάσεις Δεξιά, ολοταχώς

Σίλβιο Μπερλουσκόνι: «Το σημαντικό είναι να διαχωριστεί η καριέρα των κατηγορουμένων από την καριέρα των δικαστών» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

Όλα ξεκίνησαν από την Αυστρία, με την είσοδο των ακροδεξιών του Χάιντερ στην
κυβέρνηση. Η Ευρώπη επέβαλε αμέσως συμβολικές κυρώσεις, ενώ οι Αυστριακοί
ξεχύθηκαν στους δρόμους για να καταγγείλουν το σκάνδαλο: 250.000 άτομα
συγκεντρώθηκαν πριν από δύο χρόνια (19/2/2000) στη Heldenplatz. Κι ύστερα
σιωπή. Αργά, αλλά μεθοδικά, το FPO του θαυμαστή των ναζί διείσδυσε στη
δικαιοσύνη, στη διαχείριση της οικονομίας και στα μέσα ενημέρωσης, και σήμερα
εμφανίζεται εδραιωμένο στην εξουσία. Κανείς δεν τολμά να μιλήσει εναντίον του
Χάιντερ: οι άνθρωποί του στήνουν αμέσως μια βιομηχανία αγωγών.

Ακολούθησε ο Μπερλουσκόνι με τους άξιους συνεργάτες του, τύπου Φίνι και Μπόσι.
Και εδώ υπήρξαν αρχικά έντονες αντιδράσεις, που δεν εμπόδισαν όμως τη
δημοτικότητα του Καβαλιέρε να φτάσει στο ζενίθ. «Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι», λέει
ο Γάλλος κοινωνιολόγος Μαρκ Λαζάρ στη Λιμπερασιόν, «είναι προάγγελος μιας νέας
πραγματικότητας, τόσο ως προς τη σύνθεση της κυβέρνησής του όσο και σε σχέση
με τα θέματα του πολιτικού του λόγου, όπου εμπλέκονται ένας επιδεικτικός
φιλελευθερισμός, μια ισχυρή έμφαση στο εθνικό στοιχείο στους κόλπους της
Ευρώπης, συνεχείς αναφορές στην οικογένεια ή τη θρησκεία και κραυγές κατά των
μεταναστών».

Ύστερα από εννιά χρόνια σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης, ανέλαβε τον
περασμένο Νοέμβριο την εξουσία στη Νορβηγία μια κυβέρνηση μειοψηφίας από τους
συντηρητικούς και τους φιλελεύθερους. Το ακροδεξιό Κόμμα του Δανικού Λαού δεν
συμμετέχει (ακόμη) στην κυβέρνηση, ασκεί όμως την επιρροή του από τα
παρασκήνια. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώτος νόμος που ψηφίστηκε περιορίζει
δραστικά τα δικαιώματα των ξένων. Ανάλογη εξέλιξη ενδέχεται να σημειωθεί στη
Γερμανία, όπου οι δημοσκοπήσεις δίνουν ως φαβορί τους χριστιανοδημοκράτες του
Έντμουντ Στόιμπερ, ενός ανθρώπου που ο Γκύντερ Γκρας παρομοίασε πρόσφατα με
τον Χάιντερ. «Ο Στόιμπερ και ο Μπερλουσκόνι έχουν πολλά κοινά σημεία»,
επισημαίνει ο Αντρέας Κίσλινγκ από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου. «Μιλούν και οι
δύο για περιορισμό της μετανάστευσης, για υπεράσπιση του νόμου και της τάξης,
ενώ τους διακρίνει το ίδιο στυλ του μάνατζερ».

Η κρίση των πολιτικών κομμάτων έχει πλήξει τόσο τη Δεξιά όσο και την Αριστερά.
Δεδομένου όμως ότι τα κόμματα της Δεξιάς στηρίζονται στην ταυτότητα και στις
εθνικές αξίες, είναι λιγότερο εξοπλισμένα για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις
της παγκοσμιοποίησης και της ενωμένης Ευρώπης, για να ενσωματώσουν δηλαδή τις
υπερεθνικές αξίες. Αυτό μπορούσαν να το πράξουν μόνο τα χριστιανοδημοκρατικά
κόμματα, τα οποία όμως κατέρρευσαν κάτω από το βάρος της διαφθοράς και της
πτώσης του Τείχους, αφήνοντας χώρο σε νέους σχηματισμούς της λαϊκίστικης
Δεξιάς που αμφισβητούν το προϋπάρχον μοντέλο. Καθώς η «ροζ» Ευρώπη καταρρέει,
αυτός ο λαϊκισμός κάνει το στίγμα του ολοένα και πιο αισθητό.