Ηel – Las Vegas!

Ιδού η Χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα! Και να’ ταν μόνο η πορτοκαλέα, κάτι
πάει κι έρχεται. Η πορτοκαλέα, όσο να’ ναι και μια βιταμίνη C την διαθέτει.
Κάτι μάτια, κάτι, χέρια, πόδια, μια ψιολοτόνωση ότι και να πεις την προσφέρει
στον οργανισμό. Μια χαρά η πορτοκαλέα. Και η μανταρινέα επίσης. (Για τη
λεμονέα, δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά). Πάντως, γενικώς τα εσπεριδοειδή,
πρώτης τάξεως.

Γενικότερα τα φρούτα. Συνέχεια μου το κοπανάει ο παιδίατρος. Να τρωει φρούτα ο
μικρός – λες και υπάρχει ποτέ «μικρός» από καταβολής κόσμου που τρωει φρούτα
και λαχανικά. (Ειδικά το κουνουπίδι και το μπρόκολο – η χαρά της Στοιχειώδους
Εκπαίδευσης.)

– Φρούτα να τρωει! Φρουτάκια!

Κάτσε. Μπάστα. Ήρεμα. Μια στιγμή τώρα. Άλλο φρούτα, άλλο φρουτάκια. Γιατί τα
φρούτα ωφελούν. Τα φρουτάκια βλάπτουν. Βλάπτουν σοβαρά την υγεία.

Μέχρι προ τινος, λέγαμε, φρουτάκια κι εννοούσαμε φρουτάκια. Φραουλίτσες,
κερασάκια, μπανανούλες. Διάφορες σαχλίτσες ψιλοκομμένες και νοστιμότατες μέσα
στο μπολάκι μπας και τις ρημαδοφάει και τις ρίξει μπόι. Μέχρι προ τινος. Διότι
τώρα η λέξη «φρουτάκια» ανάγεται πλέον στη σφαίρα της βωμολοχίας. Γυρίζει, το
παιδί από το σχολείο και σου λεει:

– Μαμά! ΦΡΟΥΤΑΚΙΑ!

Κι αντί να χαρείς ότι, επί τέλους, έβαλε μυαλό και θα τις τσακίσει τις
βιταμίνες, αντί να πεις «να σου καθαρίσω αμέσως, καμάρι μου» – εξανίστασαι:

– Που την άκουσες εσύ αυτή την κακιά λέξη, αγόρι μου;

– Την είπε ο Αλέξανδρος στο σχολικό.

– Κι επειδή την είπε ο Αλέξανδρος στο σχολικό, εσύ πρέπει να την
επαναλαμβάνεις; Έτσι σε μεγάλωσα εγώ; Έτσι σε γαλούχησα; Άκουσες ποτέ κανέναν
στο σπίτι μας να λεει αυτή τη λέξη;

– Είναι χειρότερη από το «μ…»;

– Χειρότερη απλώς; Σκάλες ανώτερη!

Σαν τις λέξεις που στα κείμενά μας δεν τις γράφουμε ολόκληρες. Βάζουμε το
αρχικό γράμμα και μετά αποσιωπητικά. Ξέρετε: «μ….». «χ….». «γ….»

Έτσι κι αυτό: «Φ….» Αυτό το αθώο τρισύλλαβο, αυτό το ανυποψίαστο
υποκοριστικό – πήρε διαστάσεις εφιαλτικές. Έγινε συνώνυμο του σκότους, του
ζόφου και του ερέβους.

Φρούτα και φρουτάκια έλαβαν διαστάσεις επιδημίας. Η Ελλάδα ολόκληρη έχει γίνει
ένα τεράστιο φρουτάκι. Έτσι και ρίξεις μια ματιά στην υδρόγειο, θα προσέξεις
ότι άλλαξε το σχήμα του κράτους. Από μακρόστενο, ήρθε και μετατράπηκε σε
φράουλα. Μια κατακόκκινη φράουλα που συνορεύει με Τουρκίες, Αλβανίες και όλες
τις συναφείς.

Όλα τα πήρανε παραμάσχαλα τα φρουτάκια. Αυτά τα φανταχτερά, τα πολύχρωμα, τα
ηλεκτρονικά που κουδουνίζουν σαν την καλή χαρά όταν κατεβάζεις τον μοχλό τους.
Γκλαν γκλαν – γκλαν γκλαν, τα σήμαντρα της εκκλησίας! Σήμανε ο εσπερινός,
καλοί μου Χριστιανοί. Ελάτε με κατάνυξη κι ευλάβεια και γονατείστε μπροστά
στον πλησιέστερο κουλοχέρη. Ο κουλοχέρης της περιφερείας σας, σας εύχεται
Χρόνια πολλά. Ο αρτιμελής πάλι όχι!

Τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Ξύπνησαν, μια ωραία πρωία, οι πολιτικοί μας και
ανακάλυψαν άναυδοι ότι – κοίτα να δεις τώρα, φίλε μου: Ναι! Ναι, υπάρχει
τζόγος στην Ελλάδα. Ναι, χάνονται εκατομμύρια σε μηχανάκια, τράπουλες, τσόχες,
ζάρια, ρουλέτες. Ναι, διαλύονται σπίτια. Ναι, μένουν παιδιά στον δρόμο. Ναι,
έφηβοι δεκαπεντάχρονοι κλέβουν από το πορτοφόλι της μάνας τους και πάνε να
παίξουνε. Ναι, ο άλλος με τα παιδιά του αγκαλιά, απειλούσε να σκοτωθεί γιατί
είχε χάσει, ο μεροκαματιάρης ο άνθρωπος, της Παναγιάς τα μάτια.

Είδηση δεν πήρανε, τόσον καρό, εθνοπατέρες και εθνομητέρες. Ουδείς τους
ενημέρωσε αρμοδίως. Ούτε καν αναρμοδίως. Είχανε πολύ πιο σημαντικά πράγματα να
κάνουνε (να σκυλοσκοτώνονται μεταξύ τους, για παράδειγμα). Κι όταν περνάγανε
από τέτοια μαγαζιά, τα βλέπανε, έτσι «αν πασάν». Και νομίζανε ότι όλο αυτό το
τεχνικολόρ ήταν ντεκόρ. Ένα ντεκόρ για να γίνει πιο φωτεινή η επιχείρηση, πιο
εύχαρης. Να έρθει να σπάσει η μουντίλα. Όχι, ότι εκεί μέσα, κόσμος και
κοσμάκης, άνθρωποι κι ανθρωπάκια καταθέτουν αίμα και σάρκα. Όχι, προς Θεού!

Τώρα παρελαύνουν ευθυτενείς από δελτίου εις δελτίον. Με πύρινη ρομφαία,
κατακεραυνώνουν διαφθορά και παράνομο κέρδος. Λόγια, λόγια, λόγια. Παρόλε,
παρόλε. Μπλα, μπλα, μπλα.

Κι επειδή οι περισσότεροι από αυτούς, ως γνώστες της ελληνικής δεν είναι και ο
Κακριδής ένα πράμα – τους προκύπτει καπάκι το «φρουτάκι» στη γενική και δεν
ξέρουν τι να το κάνουν. Πώς να το κλίνουν το αναθεματισμένο; Το φρουτάκι, του
φρουτακίου, το φρουτάκι, ω φρουτάκι; Τα φρουτάκια, των φρουτακίων, τα
φρουτάκια, ω φρουτάκια; Ω, αυτή η γενική! Αυτή η άτιμη η γενική δεν βολεύεται
με τίποτα!

Ω, αυτό το σκάνδαλο που δεν βολεύεται με τίποτα! Ω, αυτοί οι Πόντιοι! Οι
Πιλάτοι! Που θέλουν να νίψουν τα χείρας τους αλλά τα η ΕΥΔΑΠ τους έκοψε την
παροχή και το λεκανάκι έχει μέσα τα άπλυτα. Τα λερωμένα, τα άπλυτα, τα
παραπεταμένα. Μιας χώρας που δεν πρόλαβε να βάλει μπουγάδα. Μιας πολιτικής
επιεικούς. Επιεικώς απαράδεκτης. Που δεν πρόλαβε να ξεπλύνει τη ντροπή από τα
χέρια της. Τη ντροπή και το αίμα…

Όχι, τώρα το κράτος δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Τώρα το κράτος έχει να αλλάξει
τη μοκέτα. Από τοίχο σε τοίχο. Και να κρυφτεί. Από γωνιά σε γωνιά.