ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πράσινες μέντες

Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ περιμένει το ραφάκι με τις καραμέλες να
ανταμείψουμε την υπομονή μας που καταφέραμε το μεγάλο κατόρθωμα, να
ολοκληρώσουμε τα ψώνια. Έχει απ’ όλα, αλλά δεν έχει πράσινες μέντες. Αυτούς
τους μικρούς ζαχαρωμένους κώνους στο πλαστικό σακκουλάκι, με τη δυνατή γεύση
ευκαλύ-πτου που παραφυ-λάει λίγα δευτερό-λεπτα πριν αποκα-λυφθεί. Καίνε, λένε
τα παιδιά, καθώς το στόμα τους παγώνει. Κι εμείς έτσι λέγαμε, καμιά φορά
μάλιστα δάκρυζαν και τα μάτια από την εσάνς της μέντας, αλλά φαίνεται ότι αυτή
η μικρή δοκιμασία ήταν το μυστικό της επιτυχίας τους. Ξέραμε ότι θα μας κάψει,
θα μας παγώσει και γι’ αυτό κάναμε ότι μας αρέσει, πριν ακόμα τη συνηθίσουμε.
Άλλοι το κάνουν με τσιγάρα, άλλοι με ποτά, άλλοι με τζόγο κι άλλοι με
ναρκωτικά. Κι άλλοι μένουν στις μέντες. Το κακό είναι ότι γίνανε κι αυτές
είδος σπάνιο, δεν έχουν ανακαλύψει οι νεώτερες γενιές την αξία τους, ή δεν τις
θεωρούν αρκετά πειστικές, ως δοκιμασία. Δεν φαντάζομαι να τις εξόρισαν για
λόγους ηθικοπλαστικούς από τα ταμεία του σούπερ μάρκετ. Να έχουν καταλάβει
άραγε, ότι αν κατάφεραν αυτές από όλα τα ζαχαρωτά περασμένων δεκαετιών να
επιβιώσουν, είναι επειδή κυκλοφορούν μερικοί με εξάρτηση στο βρώσιμο κόμμι και
τις χρωστικές του; Να έχουν βυθομετρήσει την απόλαυση που μας χαρίζουν, να
έχουν ανακαλύψει το μέγεθος της αδυναμίας μας; Ελπίζω να μην περάσει ποτέ από
το μυαλό κανενός να μας σώσει από το βίτσιο μας, απαγορεύοντας την ελεύθερη
πώλησή τους. Αλλά ίσως αν γίνουν παράνομες να γλιτώσουν την εξαφάνιση. Μόλις
απαγορευτούν θα αρχίσει εντατική παραγωγή. Μήπως αυτή είναι η μόνη ελπίδα;