o υποψήφιος Ποιος έσβηνε τα σκονάκια;

Εκείνο που σίγουρα θυμάμαι, είναι η αίσθηση της συμμετοχής σε κάποια
διαδικασία, η οποία θα καθόριζε την κατοπινή ζωή μου.

Μία αίσθηση που, άσχετα αν επαληθεύτηκε ή όχι, νομίζω ότι ήταν απόλυτα
δικαιολογημένη για όλους όσους την έζησαν και τη ζουν, παρά την όποια υπερβολή
είχε τότε και έχει ακόμη μέσα της.

Νομίζω, όχι άδικα, ότι αυτές οι εξετάσεις είναι η πρώτη, συνήθως, φορά που οι
νέοι ηλικίας 17-18 ετών έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματική διάσταση του
ανταγωνισμού. Ενός ιδιότυπου όμως ανταγωνισμού, που σε μεγάλο βαθμό η αίσθησή
σου είναι ότι αντίπαλος δεν είναι ο συμμαθητής που γράφει δίπλα σου, αλλά το
σύστημα και ο άγνωστος και μυστηριώδης μηχανισμός των καθηγητών, που έβαλε τα
θέματα!

Ειδικά στα χρόνια τα δικά μου, που οι εξετάσεις δίνονταν στα ίδια μας τα
σχολεία, μεταξύ των φίλων και συμμαθητών μας αυτή η αίσθηση ήταν διάχυτη και,
όπως αποδείχτηκε, αναγκαία και σωτήρια.

Αλλιώς δεν ήταν δυνατόν να επιβιώσουμε στην τρίωρη και βάλε μερικές φορές
αναμονή των θεμάτων, χωρίς να έχουμε μεταξύ μας αλληλοεξοντωθεί!

Ούτε ήταν δυνατόν να μην έρθουμε στα χέρια προκειμένου να επιλέξουμε το
κατάλληλο θρανίο, αυτό στο οποίο είχαμε φροντίσει να γράψουμε εκ των προτέρων
όλα τα θέματα που κάποιοι μας είχαν πείσει ότι ήταν «σίγουρα».

Ήθελαν να τους κρύβω με το ύψος μου

Βέβαια, αργότερα ανακαλύπταμε ότι κάποιο μαγικό χέρι τα είχε σβήσει γεμίζοντάς
μας απογοήτευση και θυμό που δεν σεβάστηκαν τις ώρες που μας πήρε να γράφουμε
κείμενα και τύπους, που ήταν σχεδόν αδύνατο να διακρίνει κανείς χωρίς
μεγεθυντικό φακό.

Η μεγαλύτερη όμως απογοήτευση δεν ήταν δικιά μου. Ήταν των φίλων και
συμμαθητών μου που με είχαν πείσει ότι έπρεπε να «θυσιαστώ» και να καθήσω στο
πρώτο θρανίο, ώστε οι υπόλοιποι να εκμεταλλευθούν το ύψος μου κρυβόμενοι πίσω
μου!

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, την έκπληξη και απογοήτευσή τους όταν με συνοπτικές και
χωρίς να επιδέχονται συζήτηση διαδικασίες, τοποθετηθήκαμε στα θρανία
αλφαβητικά, με αποτέλεσμα να βρεθώ στο τελευταίο θρανίο!

Στα χρόνια που πέρασαν, οι αναμνήσεις εκείνων των εξετάσεων έδωσαν τη θέση
τους σε άλλα σημαντικότερα, κατά τη γνώμη μου, γεγονότα. Παρ’ όλα αυτά, όμως,
δεν έπαψαν να είναι στιγμές σημαντικές, στιγμές που τα αποτελέσματά τους
σημάδεψαν πράγματι τη ζωή μας κατά τον πλέον καθοριστικό για ορισμένους από
εμάς τρόπο.

Στιγμές όμως που επιβεβαίωσαν την πεποίθησή μου ότι στη ζωή τίποτα δεν είναι
σημαντικότερο από το να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις το αύριο.

Πολύ περισσότερο, από το να σκέπτεσαι και να προσπαθείς να αλλάξεις, όπως
ορισμένοι κάνουν, το χθες.