Δρόμοι

Η δικαίωση…

… της εκστρατείας στο Αφγανιστάν είναι γεγονός – το λένε οι Αμερικανοί,
συμφωνούν σε αυτό οι Βρετανοί και μας το θυμίζει ο αρθρογράφος Τζον Πίλτζερ
στην εφημερίδα «Μίρορ». Στα τεφτέρια του Πενταγώνου, οι εγγραφές δείχνουν
καθαρό πλεόνασμα: 5.000 νεκροί Αφγανοί, άμαχοι και ένοπλοι μαζί – ποιος δίνει
δεκάρα – πολλοί περισσότεροι από τους 2.800 νεκρούς της Νέας Υόρκης. Μπορεί να
μην συνελήφθη ούτε ο Μπιν Λάντεν ούτε κανένα άλλο σημαντικό στέλεχος της Αλ
Κάιντα, αλλά αυτό δεν είναι ζημιά, είναι όφελος και πρόφαση για να
εξακολουθήσει η ίδια παράνοια που κάποτε είχε συντηρήσει και παρατείνει τον
Ψυχρό Πόλεμο.

Η απειλή…

… της τρομοκρατίας – κατά ένα μέρος πραγματική, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος
της επινοημένη – είναι ο νέος «ερυθρός κίνδυνος». Στην Αμερική της δεκαετίας
του 1950, ο κομμουνιστικός κίνδυνος είχε επιστρατευθεί για να δικαιολογήσει
την ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας, την αναστολή των δημοκρατικών
ελευθεριών και τη φίμωση των διαφορετικών φωνών. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και
τώρα. Το αμερικανικό βιομηχανικό κατεστημένο βρήκε έναν νέο εχθρό για να
καταβροχθίσει τον αμερικανικό προϋπολογισμό – οι νέες στρατιωτικές δαπάνες θα
έφταναν για να εκλείψουν οι κυριότερες αιτίες της φτώχειας σε όλον τον κόσμο.

Ο σύμβουλος…

… του Αμερικανού προέδρου Ρίτσαρντ Περλ μάς εξηγεί πως σε αυτόν τον πόλεμο
δεν υπάρχουν φάσεις: «Είναι ένας πόλεμος ολοκληρωτικός. Πολεμάμε εναντίον
πολλών και διαφορετικών εχθρών. Αν αφήσουμε ελεύθερο το όραμά μας για τον
κόσμο, αν το χωρέσουμε όλο στην αγκαλιά μας και αν δεν εμπλακούμε στα
παιχνίδια της έξυπνης διπλωματίας, αλλά εξαπολύσουμε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο,
τότε τα παιδιά μας θα τραγουδούν σπουδαία τραγούδια για μας στα χρόνια που θα
έρθουν». Τα ίδια ακριβώς, με διαφορετικά λόγια, είπε ο πρόεδρος Μπους στην
ετήσια ομιλία του για την κατάσταση του αμερικανικού έθνους, δείχνοντας τους
προσεχείς στόχους τής χωρίς τέλος αμερικανικής εκστρατείας: Ιράκ, Ιράν, Βόρεια Κορέα.

Ο επόμενος…

… στόχος ίσως όμως να είναι η Σομαλία. Εκεί, το Πεντάγωνο έχει μια «μαύρη
τρύπα» στα τεφτέρια του: το 1993, 18 Αμερικανοί στρατιώτες είχαν χάσει τη ζωή
τους στην επιχείρηση «αποκατάσταση της ελπίδας», όπως την είχαν πει. Μια
πρόσφατη χολιγουντιανή ταινία, «Μπλακ Χοκ» τιτλοφορήθηκε, εξιδανικεύει με
ψέματα αυτό το επεισόδιο. Δεν αναφέρει πως οι Αμερικανοί εισβολείς άφησαν πίσω
τους εκεί 10.000 νεκρούς Σομαλούς. Άλλωστε, τέτοιοι θάνατοι δεν έχουν ούτε
πολιτικό ούτε δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για τη Δύση. Άραγε πότε θα γυριστεί το
«Μπλακ Χοκ Νο 2»; Τα λόγια των Αμερικανών δείχνουν πόσο ήταν προφητικό το
«1984» του Τζορτζ Όργουελ. Στο μυθιστόρημα, τρία σλόγκαν κυριαρχούν στην
κοινωνία: ο πόλεμος είναι ειρήνη, η δουλεία είναι ελευθερία και η άγνοια είναι
ισχύς. Στον καιρό μας, την ίδια ακριβώς διαστροφή παρατηρούμε και στον
αμερικανικό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.