Η τηλεδημοκρατία στο απόσπασμα

«Η μαντάμ Μποβαρί είμαι εγώ», έλεγε ο Γουσταύος Φλωμπέρ, αναφερόμενος στο
μυθιστόρημά του. Είναι αμφίβολο αν έστω και ελάχιστοι από όσους συνωστίζονται
τα τελευταία 24ωρα στα τηλεοπτικά παράθυρα, έχουν ιδέα ποιος είναι ο Φλωμπέρ.
Η κλασική λογοτεχνία δεν πάει ακριβώς με τα «φρουτάκια». Ωστόσο, με έναν
διεστραμμένο τρόπο, θα έλεγε κανείς ότι η φράση «ο Μάκης είμαι εγώ!» θα
μπορούσε να τους ταιριάζει. Όλοι καταδικάζουν τη λάσπη, όλοι όμως μιλούν
ακατάσχετα γι’ αυτήν. Την ερμηνεύουν, την τοποθετούν σε ένα πλαίσιο, τη
στηλιτεύουν για άλλη μια φορά – και ύστερα πάλι από την αρχή!

Οι «κατάπτυστες» κ.λπ.) κατηγορίες κατά του κ. Κωστή Στεφανόπουλου έδωσαν θέμα
για εκπομπές ατέλειωτων ωρών σε όλα τα ιδιωτικά κανάλια. Αν το θέμα είναι
ανύπαρκτο, τότε γιατί του δίνεται τόσος χρόνος; Σε τελική ανάλυση, ο
δημοσιογράφος δεν διακρίνεται μόνο για την ικανότητά του στο ρεπορτάζ, αλλά
και για την κρίση του σε σχέση με το τι αποτελεί είδηση, τι συνιστά
συκοφαντική λάσπη και τι είναι άνευ σημασίας – άρα μένει εκτός ειδησεογραφικής
κάλυψης. Αυτή η αξιολόγηση διατρέχει όλες τις μεγάλες εκείνες στιγμές της
ενημέρωσης που διδάσκουν στους έκθαμβους φοιτητές των δημοσιογραφικών σχολών,
από το «Κατηγορώ» του Ζολά έως την αποκάλυψη του Γουοτεργκέιτ.

Βεβαίως, αυτά συμβαίνουν στις τηλε-δημοκρατίες. Ουδείς μπορεί να έχει το
μαχαίρι και το πεπόνι. Αν δεν ανέχεται ασμένως τον θίασο παιδεραστών, παπάδων
και πτωμάτων που παρελαύνει κάθε ημέρα στα δελτία ειδήσεων ή στο τηλεοπτικό
«εξπρές του μεσονυχτίου», γιατί να κάνει εξαίρεση στον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας; Επειδή μια πιθανή παραίτηση λόγω ευθιξίας θα τινάξει στον αέρα το
πολιτικό σύστημα, ενώ η κραυγή ενός απλού πολίτη (του οποίου η προσωπικότητα
βιάζεται από τον κάθε τηλεπαρουσιαστή) πνίγεται στη σιωπή;

Είναι γεγονός ότι η παθολογία των τελευταίων ημερών δεν είναι αποκλειστικά
ελληνικό φαινόμενο. Μία παρέα ακροδεξιών δικηγόρων «έσπρωξε» την υπόθεση της
Μόνικας, μέχρις ότου ο Κλίντον μπερδεύτηκε, υπέπεσε σε ψευδορκία, πράγμα για
το οποίο τελικά δικάστηκε. Και στις ΗΠΑ, η ιστορία ξετυλίχθηκε μέσα από
κασέτες και καταθέσεις απίθανων προσώπων. Τα βρετανικά ταμπλόιντ έπνιξαν την
κυβέρνηση σε μια αλυσίδα ροζ σκανδάλων – σε αρκετές περιπτώσεις με επί πληρωμή
παγίδευση των θυμάτων.

Καθεστώς ανομίας. Έστω και με ειρωνικό τρόπο, λοιπόν,
εκσυγχρονιζόμαστε. Με μία διαφορά: στην Ελλάδα, το χάος και η αυθαιρεσία
επιτείνονται από το γεγονός ότι τα Μέσα, εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια,
λειτουργούν σε καθεστώς οιονεί ανομίας. Οι άδειες δεν δίνονται, η νομοθεσία
δεν εφαρμόζεται, καναλάρχες πουλούν «αέρα» ο ένας στον άλλον, σε ένα
περιβάλλον που θυμίζει λυόμενα, αυθαίρετα ή τη γνωστή, στους ποδοσφαιρικούς
κύκλους, «παράγκα» με τις πολλές εισόδους. Κι αυτό είναι κάτι για το οποίο
υπάρχουν πολιτικές ευθύνες σε πολλούς εξ αυτών που διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους
δημοσίως.