[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ποιον να τιμωρήσεις; Τον άρρωστο νέο που έχει ήδη συναινέσει στην καταδίκη
του; Και που, έστω προ των πυλών του θανάτου, αναθεωρεί, ζητάει βοήθεια,
δείχνει να επιλέγει τη ζωή; Τη βλέπει στα… μάτια της Πολιτείας, όπως αυτή
εκφράζεται μέσω των κέντρων απεξάρτησης τοξικομανών, αλλά προς το παρόν δεν
μπορεί να την αγγίξει. Μια τεράστια ουρά αναμονής τον αναγκάζει να οπλιστεί με
υπομονή.

Περιμένει. Τι να κάνει; Αφού πήρε επιτέλους τη μεγάλη απόφαση να ζήσει…
Εξακολουθεί όμως να υποφέρει από την εξάρτηση, να ψάχνει για τη δόση του. Με
τη διαφορά ότι τώρα βασανίζεται και από ενοχές. Κρύβεται, περπατάει
τοίχο-τοίχο. Και, όπως είναι φυσικό, δίνει στόχο. Ενώ οι έμποροι περνούν
απαρατήρητοι (η… τύχη είναι συνήθως με το μέρος τους), εκείνος, με το 1,5
γραμμάριο ηρωίνης κρυμμένο στο καπέλο του, προκαλεί τις υποψίες του οργάνου
της τάξεως. Ο έλεγχος που διενεργείται πάνω του αποδίδει καρπούς. Ο νεαρός
συλλαμβάνεται και παραπέμπεται στο Αυτόφωρο.

Η όψη του προδίδει τα πάντα. Οι ιατρικές βεβαιώσεις είναι περιττές. Ο Ποινικός
Κώδικας ωστόσο προβλέπει την τιμωρία του. Κατείχε ποσότητα ναρκωτικών, αυτό
δεν αμφισβητείται. Ο λόγος ανήκει στους δικαστές. Να εφαρμόσουν αμείλικτα τον
νόμο (ποιος θα τους ψέξει γι’ αυτό;) ή να τον ερμηνεύσουν με την ψυχή τους,
διακινδυνεύοντας να ελεγχθούν άνωθεν; Δύσκολη απόφαση, πράγματι. Κι ας είναι
το αδίκημα ­ για τα δικαστικά δεδομένα ­ ασήμαντο.

Ο ηρωινομανής νέος, εθισμένος από τα 13 του, ομολογεί το έγκλημα εις βάρος του
εαυτού του και εκλιπαρεί με το βλέμμα για λίγη κατανόηση. Την αποσπά τελικά
χωρίς μεγάλη προσπάθεια. Το δικαστήριο έδειξε ενδιαφέρον μόνο για τη σωτηρία
του και όχι για την τιμωρία του, που, πιθανότατα, θα τον έριχνε ακόμη πιο
βαθιά… Και δεν ήταν ευτυχώς η πρώτη φορά.

Μπορεί οι πολέμιοι της αποποινικοποίησης της χρήσης ναρκωτικών να διαφωνούν,
αν όμως βίωναν την εμπειρία του κριτή δεν θα συμμαχούσαν ποτέ με τον θάνατο.
Και η εξαθλίωση δικαιούται μια ευκαιρία!